จุดร่วมที่มองไม่เห็น

เสียงกริ่งเตือนภัยคลื่นความถี่ต่ำของระบบวิเคราะห์พฤติกรรมในห้วงความคิดยังคงส่งเสียง "ติ๊ด... ติ๊ด..." ถี่รัวเป็นจังหวะอันตราย ดวงตาของผม—รวินท์—หรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ขณะที่แผ่นหลังแนบสนิทไปกับผนังเย็นเฉียบของห้องสี่เหลี่ยมแคبๆ แห่งนี้ ทางหนีทีไล่ถูกคำนวณผ่านสมองส่วนหน้าในเสี้ยววินาที แต่ทว่า ในสถานการณ์ที่ถูกต้อนให้จนมุมเช่นนี้ การใช้กำลังย่อมไม่ใช่คำตอบที่ดีที่สุดสำหรับนักวิเคราะห์อาชญากรรมอย่างผม "คุณรวินท์... ทางนั้นเริ่มเคลื่อนไหวแล้วนะครับ" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่หนักแน่นดังมาจากรินรดา หญิงสาวผู้มีดวงตาสุกใสแต่ลึกล้ำราวกับมองทะลุผ่านม่านหมอกแห่งกาลเวลา เธอยืนอยู่เคียงข้างผมในระยะห่างที่พอดี มือเรียวบางไม่ได้สั่นเทาเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเบื้องหลังประตูกระจกฝ้าบานนั้น จะมีเงาร่างปริศนากำลังเดินเข้ามาใกล้ทุกขณะ ผมหันไปสบตากับเธอเพียงเสี้ยววินาที ความเงียบงันระหว่างเราไม่ได้สร้างความอึดอัด หากแต่มันคือความไว้วางใจที่ถูกหล่อหลอมผ่านความเป็นความตายมาหลายต่อหลายครั้ง เคมีระหว่างเราในยามนี้ไม่ใช่แค่คู่หูทางธุรกิจหรือผู้ร่วมชะตากรรม แต่คือฟันเฟืองสองตัวที่ขบเข้าหากันอย่างแม่นยำเพื่อขับเคลื่อนกลไกแห่งความจริง "อย่าเพิ่งขยับครับรินรดา" ผมเอ่ยเสียงกระซิทธิ์ ลมหายใจถูกผ่อนออกอย่างช้าๆ เพื่อรักษารักษาอัตราการเต้นของหัวใจให้อยู่ในโซนควบคุม ผมก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ข้อมูลดิบของเหยื่อทั้งห้าคดีที่ผ่านมาถูกดึงขึ้นมาแสดงผลอีกครั้ง ในฐานะนักวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากร ผมถูกสอนให้มองหา "รูปแบบ" หรือ Pattern เสมอ แต่คดีนี้กลับมีความแปลกประหลาดที่ท้าทายตรรกะทุกรูปแบบที่เคยเรียนรู้มา เหยื่อแต่ละรายไม่มีความเชื่อมโยงกันเลยแม้แต่น้อย ทั้งภูมิหลัง สถานะทางสังคม หรือแม้แต่สถานที่เกิดเหตุ ทว่า... ในทางสถิติแล้ว ความบังเอิญที่สมบูรณ์แบบเกินไป มักไม่ใช่ความบังเอิญ นิ้วเรียวของผมปัดหน้าจออย่างรวดเร็วเพื่อดึงชุดข้อมูลเชิงสถิติขึ้นมาซ้อนทับกัน ตัวเลขพิกัดละติจูดและลองจิจูดของจุดเกิดเหตุ เวลาที่เสียชีวิต รวมถึงอายุของเหยื่อ ถูกแปลงค่าให้กลายเป็นรหัสตัวเลขดิบ "รินรดา คุณจำทฤษฎีตัวเลขฟีโบนัชคี (Fibonacci sequence) ที่เราคุยกันเมื่อวานได้ไหมครับ" ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ โดยไม่ละสายจากหน้าจอ "ลำดับที่เพิ่มขึ้นทีละนิด... แต่มีความสมบูรณ์แบบในธรรมชาติใช่ไหมครับ?" เธอตอบกลับทันควัน ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความเข้าใจ "คุณกำลังจะบอกว่า... ตัวเลขเหล่านั้นไม่ได้ถูกสุ่มเลือกงั้นเหรอคะ—เอ๊ย... ครับ?" รินรดาเผลออุทานแก้คำพูดอย่างรวดเร็วเมื่อนึกถึงข้อตกลงเรื่องการใช้สรรพนามระหว่างเรา ผมมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่งในยามปกติ "ถูกต้องครับ ไม่ใช่ความบังเอิญ" ผมใช้นิ้วแตะหน้าจอเพื่อเชื่อมโยงจุดพิกัดของเหยื่อทั้งห้ารายเข้าด้วยกัน เส้นสีแดงสดปรากฏขึ้นบนแผนที่ดิจิทัล ลากผ่านถนนตรอกซอกซอยของเมืองใหญ่ ก่อนจะบรรจบกันเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่คุ้นตาอย่างน่าขนลุก มันไม่ใช่เส้นตรง และไม่ใช่เส้นโค้งแบบสุ่ม แต่มันคือส่วนโค้งก้นหอย (Spiral) ที่เติบโตขึ้นตามสัดส่วนทองคำ (Golden Ratio) "พระเจ้า..." รินรดาพึมพำเบาๆ เมื่อเห็นภาพรวมบนหน้าจอ "ฆาตกรไม่ได้เลือกเหยื่อจากตัวบุคคล... แต่เขาเลือกจาก 'ตำแหน่ง' และ 'เวลา' ที่สอดรับกับกฎทางคณิตศาสตร์อย่างสมบูรณ์แบบ" "ใช่ครับ" ผมขยายภาพซูมเข้าไปยังจุดศูนย์กลางของก้นหอยนั้น ซึ่งเป็นพื้นที่ว่างเปล่าใจกลางย่านการค้าเก่าแก่ "และถ้าหากสมมติฐานของผมถูกต้อง จุดศูนย์กลางนี้... คือที่ที่เหยื่อรายที่หกกำลังจะถูกกระทำในอีกไม่ถึงสามชั่วโมงข้างหน้า" ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่เคยดังอยู่หน้าประตูก็หยุดกงลง เสียงกุญแจกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกหมุนช้าๆ อย่างจงใจให้เกิดความกดดัน ระบบแจ้งเตือนในห้วงความคิดของผมส่งเสียงร้องเตือนดังสนั่นยิ่งกว่าเดิม หน้าจออินเตอร์เฟซสีฟ้าเข้มปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนรัว *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ]* *[ความเสี่ยงระดับ: SSS]* *[คุณได้ค้นพบ 'จุดร่วมที่มองไม่เห็น' สำเร็จ โปรไฟล์เป้าหมายอัปเดต: บอสลับแห่งองค์กรเงาได้เข้าสู่รัศมีทำการแล้ว]* ผมสูดหายใจเข้าลึก ศาสตราความรู้ทางจิตวิทยาและสถิติถูกกำชับแน่นในมือ พร้อมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามา ประตูกระจกฝ้าค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเดินด้านนอก ปรากฏเงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนไว้ภายใต้เงาของหมวกปีกกว้าง แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจไม่ใช่รูปลักษณ์นั้น... หากแต่เป็นรอยยิ้มที่มุมปากของชายแปลกหน้าคนนั้น รอยยิ้มเดียวกับที่ผมเห็นในแฟ้มคดีแรกสุด—คดีที่ปิดไม่ลงเมื่อห้าปีก่อน "ยินดีที่ได้พบกันเสียที... คุณนักวิเคราะห์ผู้ปราดเปรื่อง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเองราวกับรู้จักกันมานานแรมปี พร้อมกับที่รินรดากำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลนเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสจิตอันรุนแรงที่แผ่ซ่านออกมาจากผู้มาเยือน โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับเรานะครับ