รอยร้าวในสำนวนคดี

กลิ่นอายความชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่อัดแน่นอยู่ในห้องเก็บแฟ้มคดีชั้นใต้ดินของสถานีตำรวจนครบาล ไม่เคยเป็นมิตรกับปอดของใครเลยสักครั้ง ยิ่งเป็นยามวิกาลที่แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ บรรยากาศยิ่งชวนให้รู้สึกอึดอัดราวกับกำลังถูกบีบด้วยอุ้งมือที่มองไม่เห็น "คุณรวินท์... ทางนี้ค่ะ แฟ้มคดีหมายเลข 404 ที่คุณตามหา" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนดังมาจากมุมมืดของชั้นวางเอกสารเหล็กขึ้นสนิม รินรดาในชุดโค้ทกันหนาวสีเข้มยืนอยู่ตรงนั้น มือเรียวบางสวมถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวกำลังประคองแฟ้มสีน้ำตาลที่มุมกระดาษเริ่มเปื่อยยุ่ย ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนแสงไฟสลัว เต็มไปด้วยประกายความตื่นตัวที่ยากจะคาดเดา รวินท์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โดยไม่ส่งเสียง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองสีเทาเข้มปัดฝุ่นที่ไหล่ออกเบาๆ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมือของหญิงสาวอย่างพิจารณา สมองส่วนหน้าของเขาเริ่มทำงานอย่างเป็นระบบ ประมวลผลข้อมูลเชิงจิตวิทยาและโครงสร้างเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนทันที "คดีฆาตกรรมต่อเนื่องริมคลองลาดพร้าว... คดีที่กรมตำรวจสรุปสำนวนว่าเป็นฝีมือของ 'ประจักษ์' ฆาตกรต่อเนื่องที่ถูกวิสามัญฆาตกรรมไปแล้วเมื่อสองปีก่อนสินะครับ" รวินท์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกังขา "ถูกต้องค่ะ แต่มีบางอย่างที่คุณยังไม่เห็น..." รินรดาดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแฟ้มหนาเตอะ มันคือรายงานการชันสูตรพลิกศพของเหยื่อรายที่สี่ "ลองดูรอยแผลที่ลำคอของเหยื่อกับมุมของการแทงสซิสสิครับ... เอ๊ย... มุมของการใช้อาวุธสิคะ" รวินท์รับเอกสารแผ่นนั้นมาพิจารณาอย่างละเอียด เขาหยิบแว่นขยายขนาดเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาส่องดูรอยหมึกและภาพถ่ายหลักฐานในที่เกิดเหตุ ทักษะการวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรและกระบวนการทางนิติวิทยาศาสตร์ที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงเริ่มทำงาน ทฤษฎีที่เคยถูกปิดตายด้วยคำว่า 'ปิดคดีแล้ว' กำลังถูกเขย่าด้วยหลักฐานเชิงประจักษ์ชิ้นนี้ "น่าสนใจมาก..." รวินท์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความใช้ความคิด "รอยแผลฉีกขาดทำมุมสิบหองศาจากซ้ายไปขวา ลักษณะของบาดแผลบ่งบอกว่าผู้ลงมือมีความถนัดมือซ้ายอย่างชัดเจน แต่ในสำนวนสรุปของตำรวจ... ประจักษ์เป็นคนถนัดมือขวาอย่างสมบูรณ์แบบ" "ยิ่งไปกว่านั้นนะคะ" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าลอยแตะจมูกท่าชวนให้ไขว้เขว แต่รวินท์ยังคงควบคุมสมาธิไว้อย่างมั่นคง "ถ้าคุณสังเกตรายชื่อเจ้าของสำนวนสอบสวนในคืนเกิดเหตุ คุณจะพบว่าลายเซ็นนั้นไม่ใช่ของร้อยตำรวจเอกวิชาญที่รับผิดชอบคดีโดยตรง แต่เป็นลายเซ็นย่อของใครอีกคน... คนที่ตอนนี้ย้ายขึ้นไปดำรงตำแหน่งระดับสูงในกองบัญชาการแล้ว" รวินท์พลิกกระดาษไปยังหน้าสุดท้าย แสงไฟนีออนกะพริบวูบหนึ่งจนเกิดเสียงฮัมต่ำในลำโพงเก่าๆ สมองของเขาเชื่อมโยงจุดต่างๆ เข้าด้วยกันอย่างรวดเร็วราวกับระบบคอมพิวเตอร์กำลังประมวลผลข้อมูลบิ๊กดาต้า โครงสร้างของคดีนี้ไม่ได้มีรูรั่วธรรมดา แต่มันคือ 'รอยร้าว' จงใจสร้างขึ้นเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงของฆาตกรตัวจริง "นี่ไม่ใช่ความสะเพร่าในการทำสำนวน..." รวินท์เงยหน้าขึ้นสบตากับรินรดา แววตาของเขาคมกริบขึ้นเป็นประกาย "นี่คือการจัดฉากระดับมืออาชีพ มีการสลับหน้าแฟ้มคดีและการปลอมแปลงลายมือเพื่อเบี่ยงเบนประเด็นพฤติกรรมศาสตร์ตั้งแต่เริ่มต้นสืบสวน แปลว่า... ฆาตกรตัวจริงยังลอยนวลอยู่ และเขามีอำนาจมากพอที่จะสั่งการให้ตำรวจทั้งโรงพักทำตามบทละครที่เขาร่างขึ้น" รินรดายิ้มน้อยๆ มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกลับที่มักจะทำให้รวินท์รู้สึกเหมือนเธอกำลังก้าวนำหน้าเขาไปหนึ่งก้าวเสมอ "และภาพนิมิตที่ฉันเห็นเมื่อครู่... ก็ยืนยันสมมติฐานของคุณค่ะรวินท์ ว่าคนๆ นั้นกำลังจับตาดูพวกเราจากที่ไหนสักแห่งในตึกนี้" สิ้นคำพูดของหญิงสาว บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างไร้สาเหตุ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ประตูห้องเก็บแฟ้มทีละน้อย... ทีละน้อย พร้อมกับเสียงโลหะกระทบพื้นดัง *กริ๊ก* คล้ายกับการปลดล็อกสลักปืนพก ดวงตาของนักวิเคราะห์หนุ่มหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง เขากวาดสายตามองหาทางหนีทีไล่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้อย่างรวดเร็ว ในขณะที่ระบบแจ้งเตือนปริศนาในห้วงความคิดของรวินท์ก็เริ่มส่งเสียงร้องเตือนถี่รัวเป็นจังหวะอันตราย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามการไขปริศนาที่ซับซ้อนนี้ไปพร้อมกันนะครับ