การไล่ล่าในยามวิกาล

กลิ่นดินปืนและสนิมเหล็กตีรวนขึ้นมาในโพรงจมูก ทันทีที่เสียงกระสุนนัดแรกแหวกลมเฉียดใบหูของรวินท์ไปปักฝังลงบนกรอบหน้าต่างกระจกนิรภัยจนแตกละเอียดเป็นใยแมงมุม "หมอบลงครับ!" รวินท์ตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้าชาร์จเอวของรินรดาให้ล้มกลิ้งหลบหลังแนวเคาน์เตอร์บาร์หินแกรนิตหนาเตอะของร้านกาแฟกึ่งผับย่านชานเมือง สัญชาตญาณนักวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าคอมพิวเตอร์เมนบอร์ด แรงสะเทือนจากการกระแทกพื้นทำให้ขวดแก้วค็อกเทลหล่นลงมาแตกกระจาย เสียงกระจกแตกดังเพล้งเคล้าคลอไปกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้ประตูทางเข้าเรื่อยๆ เปร้ง! เปร้ง! เสียงเก็บเสียงจากกระบอกปืนรุ่นพิเศษดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ มันไม่ใช่การยิงสุ่มเพื่อขู่ แต่เป็นการกดดันพื้นที่อย่างเป็นระบบ ผู้ที่อยู่หลังลำกล้องปืนกระบอกนั้นมีความเชี่ยวชาญระดับหน่วยรบพิเศษ หรือไม่ก็เป็นมือสังหารมืออาชีพที่ถูกฝึกฝนมาให้จัดการเป้าหมายอย่างไร้ความปรานี รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกเพียงชั่วพริบตาก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบ เธอหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อตั้งสติ ภาพนิมิตสีเทาหม่นแวบเข้ามาในหัว สมองของเธอกำลังประมวลผลอนาคตอันใกล้ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า "มันมีกันสองคนครับ... คนหนึ่งดักซุ่มอยู่ที่มุมตึกฝั่งตะวันออกเพื่อตัดทางหนี ส่วนอีกคนกำลังก้าวเข้ามาทางประตูหลัก พร้อมระเบิดแฟลชแบง" รินรดากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่ชัดเจน เธอยื่นมือที่เย็นเฉียบมาแตะแขนของรวินท์ "เราออกทางประตูหน้าไม่ได้ รวินท์..." รวินท์ไม่ลังเล เขากวาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็ว โครงสร้างของร้านนี้ถูกออกแบบด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ระบบระบายอากาศอยู่บนเพดานสูงสามเมตร และมีช่องบริการส่งสินค้าขนาดเล็กด้านหลังครัว *สมเหตุสมผล... มือสังหารระดับนี้ย่อมคำนวณมุมอับสายตาไว้หมดแล้ว* รวินท์คิดวิเคราะห์ในใจอย่างรอบคอบ "เราจะใช้ประโยชน์จากแสงไฟและโครงสร้างของห้องครัว" รวินท์หันไปสบตากับหญิงสาว แววตาของนักวิเคราะห์หนุ่มเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ช่วยบรรเทาความตึงเครียดลงได้ "คุณรินรดาครับ เชื่อใจผมนะ เราจะออกไปจากที่นี่ด้วยกัน" ติ๊ด... เสียงโลหะกระทบพื้น ตามมาด้วยแสงวาบสีขาวโพลนที่สาดส่องทะลุผ่านม่านบังตาเข้ามา "แฟลชแบง!" รวินท์ดึงตัวรินรดากลิ้งหลบเข้าสู่โซนห้องครัวทันที แรงระเบิดแสงและเสียงสะท้อนก้องกังวานจนแก้วหูอื้ออึง แต่ด้วยการเตรียมตัวล่วงหน้าทำให้พวกเขารอดพ้นจากการสูญเสียการมองเห็นอย่างถาวร ทันทีที่เสียงระเบิดสงบลง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทและสวมหน้ากากกันแก๊สพิษก็ก้าวเข้ามาในร้าน รองเท้าคอมแบทเหยียบย่ำเศษกระจกแตกกรอบแกรบ มือขวาถือปืนพกติดลำกล้องยาวเล็งตรงมายังโซนเคาน์เตอร์บาร์ด้วยท่าทีระแวดระวัง *จังหวะนี้แหละครับ* รวินท์ใช้เศษกระจกเงาบานเล็กที่ตกอยู่บนพื้นสะท้อนมุมมองของมือสังหาร โดยไม่ต้องชะโงกหน้าออกไปเสี่ยงกระสุน เขากะระยะเวลาและจังหวะก้าวเดินของอีกฝ่ายได้อย่างแม่นยำรา과กับจับวาง ก่อนจะคว้าขวดน้ำส้มสายชูหมักและขวดน้ำมันมะกอกบนชั้นวาง สาดออกไปที่พื้นทางเดินหน้าห้องครัวเต็มแรง พรึ่บ! รินรดาอาศัยจังหวะที่มือสังหารกำลังเสียการทรงตัวจากพื้นลื่น ส่งกระแสจิตผลักดันเศษโลหะมีคมบนโต๊ะอาหารให้พุ่งไปปักเข้าที่ข้อพับเข่าของมือสังหารคนแรกอย่างแม่นยำ ร่างของมือสังหารทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันทีพร้อมกับเสียงสบถลอดผ่านหน้ากาก "ทางนี้ครับ!" รวินท์คว้าข้อมือของรินรดาแล้วพุ่งตัวผ่านช่องบริการส่งสินค้าด้านหลัง ออกสู่ตรอกแคบมืดทึบยามวิกาลของเมืองใหญ่ สายฝนปรอยๆ เริ่มโปรยปลงมาช่วยชะล้างคราบเขม่าและกลิ่นอายความตาย แต่อุปสรรคยังไม่จบแค่นั้น เมื่อเสียงคำรามของเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์บิ๊กバイクดังกระหึ่มขึ้นที่ปากตรอก มือสังหารคนที่สองกำลังควบรถพุ่งตรงเข้ามาปิดตายทางหนี รวินท์หยุดชะงักฝีเท้าลงอย่างสุขุม ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีแดงจากป้ายร้านค้าที่กะพริบสลับกับความมืด เขาหยิบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กที่ติดตัวไว้ออกมา กดเปิดใช้งานระบบรบกวนสัญญาณชั่วคราวที่ดัดแปลงขึ้นเอง แคว่ก! เสียงสัญญาณไฟฟ้ารอบตัวดับวูบลงชั่วขณะ ส่งผลให้ระบบควบคุมรถมอเตอร์ไซค์ของมือสังหารรวนกะทันหัน จนต้องเบรกกะทันหันล้อปัดล้มกลิ้งไม่เป็นท่า รวินท์หอบหายใจเล็กน้อยแต่ใบหน้ายังคงรอยยิ้มเยือกเย็นไว้ได้ เขายื่นมือไปโอบประคองรินรดาให้ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ทว่าในจังหวะที่พวกเขากำลังจะก้าวพ้นเงาตึกอันมืดมิด เสียงแจ้งเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารในกระเป๋าเสื้อของรวินท์ก็ดังขึ้นอย่างแหลมคม *ติ๊ด! ระบบตรวจพบคลื่นพลังงานไม่ทราบที่มา... เป้าหมายระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าประชิดในรัศมี 50 เมตร* รวินท์ชะงักกึก ดวงตาหรี่ลงด้วยความระแวงเมื่อพบว่าหน้าจอเรดาร์ส่วนตัวปรากฏจุดสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นมาล้อมรอบพวกเขาไว้ทุกด้าน และเมื่อเงยหน้าขึ้นมองไปยังดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม แสงเลเซอร์สีแดงนับสิบจุดก็ทาบทับลงมาบนอกเสื้อของเขากับรินรดาอย่างพร้อมเพรียง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปพร้อมกันเสมอนะครับ