ข้อมูลที่รั่วไหล

“ถ้าคุณยังไม่หยุดเคาะปากกาลูกลื่นนั่น ผมเกรงว่าเราคงไม่ได้ทำงานกันต่อครับ” เสียงของรวินท์ราบเรียบ ทว่าเย็นเฉียบดั่งคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบภายในห้องทำงานขนาดเล็กที่อัดแน่นไปด้วยเอกสารสำนวนคดี รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอหยุดนิ้วที่กำลังขยับจังหวะสม่ำเสมอลง ก่อนจะหันมามองคนตรงหน้าที่จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ตาไม่กะพริบ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับผ่านคีย์บอร์ดอย่างเชื่องช้าแต่แม่นยำดั่งหุ่นยนต์ “ฉันแค่คิดว่า... ระบบคัดกรองข้อมูลของเรามันสะอาดเกินไปหรือเปล่า รวินท์” รินรดาเอ่ยขึ้นพลางลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างที่ถูกปิดตายด้วยผ้าม่านทึบแสง “เราได้ข้อมูลจากฝ่ายพิสูจน์หลักฐานมาสิบสองชุด แต่ละชุดรัดกุมจนน่าสงสัย ราวกับว่ามีคนเตรียมคำตอบที่ถูกต้องที่สุดไว้ให้เราล่วงหน้า” รวินท์ไม่ได้หันไปมอง เขาหยุดมือที่พิมพ์อยู่ แล้วเลื่อนเมาส์ไปคลิกที่ไฟล์ข้อมูลล่าสุด ‘รหัสคดี 09-เอ็กซ์’ ข้อมูลภาพถ่ายร่องรอยการต่อสู้ในโกดังร้างถูกส่งเข้ามาในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของเขาเมื่อสิบนาทีที่แล้ว “เหตุผลที่ผมไม่ได้รีบสรุปคดีนี้ เพราะผมกำลังเปรียบเทียบค่าความหนาแน่นของพิกเซลในภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดกับไฟล์ภาพถ่ายในสำนวนครับ” รวินท์ขยับแว่นสายตา แสงสะท้อนจากจอคอมพิวเตอร์ทำให้ดวงตาของเขาดูลึกลับกว่าปกติ “รินรดา คุณจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้ไหม ในฐานะพยานที่เห็น ‘ภาพนิมิต’ นั้น… คุณเห็นกระสุนนัดที่สามไหมครับ” รินรดาชะงัก สายตาที่เคยดูเลื่อนลอยกลับมาคมกริบ “ในภาพที่ฉันเห็น... กระสุนนัดนั้นไม่ได้ยิงจากมือของผู้ต้องหา มันยิงมาจากมุมอับของตู้คอนเทนเนอร์ แต่มันถูกลบออกไปจากบันทึกรายงานการยิงของตำรวจอย่างสมบูรณ์แบบ” “ถูกต้องครับ” รวินท์ผุดลุกขึ้นยืน สายตาฉายแวววาวด้วยความตื่นเต้นที่ถูกซ่อนภายใต้ใบหน้าสงบนิ่ง “ถ้าข้อมูลต้นทางถูกแก้ไขโดยคนใน เราก็กำลังเล่นเกมที่ผู้คุมกฎถือไพ่เหนือกว่าตลอดเวลา” เขาเปิดโปรแกรมถอดรหัสลับที่เขาซุ่มเขียนขึ้นมาในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ตัวอักษรสีเขียววิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว ข้อมูลที่ดูเหมือนจะโปร่งใสในตอนแรกเริ่มถูกเปิดเผยเบื้องหลังที่แท้จริง ทันใดนั้น แถบสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นพร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ถูกปิดเสียงไว้ *‘Access Denied: Administrative Override detected from User ID: Inspector V.’* “ผู้กองวิชัย?” รินรดาอุทานออกมาเบาๆ “เขาเป็นคนส่งข้อมูลทั้งหมดให้เราตลอดทางไม่ใช่เหรอ” รวินท์กดปุ่มปิดเครื่องหน้าจออย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมาสบตารินรดาด้วยความจริงจัง “เราโดนดักฟังตั้งแต่เริ่มก้าวเท้าเข้ามาในกรมตำรวจแล้วครับ คนที่ไว้ใจได้ที่สุดมักจะเป็นคนที่มีสิทธิเข้าถึงข้อมูลลับที่สุดเสมอ และถ้าเขาเป็นคนลบกระสุนนัดนั้นออกจากรายงาน… แปลว่าเขากำลังปกป้อง ‘ใครบางคน’ ที่มีอำนาจมากกว่าเขา” เขาก้าวเท้าไปที่โต๊ะ หยิบปืนพกประจำกายออกมาตรวจสอบกระสุน ก่อนจะหันไปทางประตูที่ถูกล็อกแน่นหนา “เราต้องย้ายฐานปฏิบัติการเดี๋ยวนี้ครับ” ทว่า ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูสามครั้งที่ดังขึ้นอย่างจังหวะมั่นคงและคุ้นเคยก็ทำให้ทั้งสองคนหยุดชะงัก รวินท์และรินรดาสบตากันด้วยความเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยปาก ความเงียบในห้องทำงานกลายเป็นบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ “รวินท์ครับ” เสียงทุ้มต่ำของผู้กองวิชัยดังลอดเข้ามาทางบานประตู “ผมเอาเอกสารสรุปผลการสืบสวนเพิ่มเติมมาให้ครับ เปิดประตูให้ผมหน่อย” รวินท์ขยับไปยืนข้างรินรดา เขาคว้าแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมาเพื่อส่งสัญญาณเรียกทีมสนับสนุนภายนอก แต่หน้าจอแสดงผลกลับกลายเป็นสีดำมืดมิด พร้อมกับข้อความหนึ่งที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางจอทีละตัวอักษร *‘System Alert: SSS-Class Breach Initiated. The Mole has arrived.’* มือจับประตูหน้าห้องเริ่มหมุนช้าๆ พร้อมกับเงาตะคุ่มที่ทาบทับลงมาบนพื้นห้อง รวินท์หรี่ตาลง เขารู้ดีว่าหากเปิดประตูออกไปในเวลานี้ สิ่งที่รออยู่ไม่ใช่เพื่อนร่วมงาน แต่คือคำสารภาพที่แลกด้วยชีวิตของเขาและรินรดา “อย่าขยับครับ” รวินท์กระซิบพลางเล็งปืนไปที่บานประตูที่กำลังจะเปิดอ้าออก ประตูแง้มออกเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาคู่หนึ่งที่เย็นชาและไร้ความรู้สึกของคนที่พวกเขาไว้ใจที่สุดมาตลอดทาง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของรวินท์เต้นผิดจังหวะไม่ใช่ปืนที่ถูกยกขึ้นมาจ่อที่หน้าผากเขา หากแต่เป็นรอยยิ้มมุมปากของคนหลังประตูที่เอ่ยประโยคที่ทำลายความหวังทั้งหมดของเขาลงในพริบตา “คุณคิดจริงๆ เหรอครับว่าการถอดรหัสผ่านของผม จะทำให้คุณรอดพ้นจากการถูก ‘ปิดปาก’ ในคืนนี้ไปได้?” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาที่ซับซ้อนนี้ไปด้วยกันนะครับ — โปรไฟล์เลอร์มือฉมัง