กฎของนักวิเคราะห์

เสียงสัญญาณเตือนภัยโทนต่ำความถี่สามร้อยเฮิรตซ์ดังระงมเสียดแก้วหู แสงสีแดงฉานจากระบบกักกันระดับ SSS สาดส่องกระทบโครงหน้าคมคายของรวินท์จนกลายเป็นเงาสะท้อนที่ดูราวกับปีศาจในห้องทดลองปิดตาย บนจอโฮโลแกรมตรงหน้า ข้อความสีเลือด [ตรวจพบข้อมูลลับที่ถูกเข้าถึง... เริ่มต้นกระบวนการลบความทรงจำของผู้บุกรุก ณ บัดนี้] กำลังนับถอยหลังอย่างไม่ปรานี สามสิบวินาที... ยี่สิบเก้าวินาที... "รวินท์! แผงควบคุมหลักถูกล็อกด้วยระบบชีวมาตรของอาจารย์แล้ว เราถอดรหัสแบบปกติไม่ได้!" รินรดาตะโกนแข่งกับเสียงไซเรน สองมือเรียวละล้าละลังอยู่บนแป้นพิมพ์แสงที่กระพริบถี่ ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ภาพนิมิตที่เธอเคยเห็นมักจะบอกล่วงหน้าเสมอ แต่นี่คือสถานการณ์ปัจจุบันที่ไม่มีในนิมิต ร่างกายของเธอเริ่มสั่นเทา อะดรีนาลีนหลั่งออกมาจนหัวใจเต้นโครมคราม ในฐานะนักวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากร รวินท์รู้ดีว่าความตื่นตระหนกคือศัตรูตัวฉกาจที่สุด "ตั้งสติครับ รินรดา" รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว แม้ว่าสถานการณ์เบื้องหน้าจะบีบคั้นถึงชีวิตก็ตาม เขาเอื้อมมือไปจับข้อมือของเธอที่กำลังกดแป้นพิมพ์สะเปะสะปะไว้แน่น แรงบิดจากฝ่ามือของชายหนุ่มอบอุ่นและหนักแน่นพอที่จะดึงสติหญิงสาวให้กลับคืนมา "สูดหายใจเข้าลึกๆ อย่าใช้สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่เอาแต่หนีตาย... จงใช้ตรรกะ" "แต่... แต่ระบบกำลังจะลบความทรงจำเรานะ! ถ้าความทรงจำฉันหายไป ฉันจะจำเรื่องทั้งหมดไม่ได้เลย!" รินรดาเถียงกลับ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับ "ความทรงจำของคุณอาจมีค่า แต่มันไร้ประโยชน์ถ้าสมองของคุณถูกรีเซ็ตจนกลายเป็นคนไร้ตัวตน" รวินท์จ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ บังคับให้เธอสบตากับเขา "ฟังผมนะ อาชญากรหรือระบบคอมพิวเตอร์ต่างก็มี 'รูปแบบ' (Pattern) เหมือนกัน ไม่มีระบบความปลอดภัยไหนในโลกที่ไร้รอยต่อ มองข้ามแสงสีแดงพวกนั้น มองข้ามเสียงเตือนที่จงใจสร้างขึ้นเพื่อปั่นประสาท... แล้วบอกผมซิ คุณเห็นอะไรบนหน้าจอหลักนอกจากคำขู่?" รินรดาชะงัก เปลือกตากะพริบถี่เพื่อขับไล่ความตื่นตระหนก เธอบังคับตัวเองให้ผ่อนลมหายใจตามจังหวะที่ชายหนุ่มบอก สมองที่เคยปั่นป่วนค่อยๆ สงบลง สัญชาตญาณที่กรีดร้องให้วิ่งหนีถูกกดทับด้วยระเบียบวินัยทางความคิดที่รวินท์ถ่ายทอดให้เธอเห็นเป็นตัวอย่างเสมอ ดวงตาของหญิงสาวกวาดมองผ่านตัวอักษรสีแดงฉานที่กำลังวิ่งพล่าน เธอมองทะลุผ่านภาพลวงตาของระบบกักกันระดับ SSS จนกระทั่งพบความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่มุมล่างซ้าย "กระแสไฟ..." รินรดาพึมพำ น้ำเสียงเริ่มมั่นคงขึ้น "อัตราการจ่ายพลังงานของระบบกักกัน... มันไม่ได้ดึงมาจากแหล่งจ่ายไฟหลักของตึก แต่มันดึงมาจาก... ห้องใต้ดินชั้น B4 ห้องเก็บศพของสถาบัน?" รวินท์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง มันคือรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจของนักล่าที่พบเบาะแส "ถูกต้องครับ" รวินท์หันกลับมาสนใจแผงควบคุมตรงหน้า นิ้วเรียวยาวของเขาเริ่มขยับพิมพ์คำสั่งตอบโต้ด้วยความเร็วสูง "อาจารย์ไม่ได้ตั้งใจจะลบความทรงจำเราตั้งแต่แรก ระบบ SSS เป็นเพียงจิตวิทยาเชิงลบ (Negative Psychological Warfare) ที่สร้างขึ้นเพื่อทดสอบว่า ใครที่มีความสามารถมากพอที่จะมองเห็น 'ช่องโหว่' ของตรรกะที่เขาสร้างขึ้น" รวินท์อธิบายขณะที่นิ้วยังคงรัวแป้นพิมพ์อย่างต่อเนื่อง โครงสร้างโลกและระบบป้องกันของที่นี่ถูกออกแบบตามหลักจิตวิทยาอาชญากรรมที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ทุกบรรทัดของโค้ดคือพฤติกรรมจำลองของอาจารย์ผู้ควบคุมเกม "จำไว้ว่า รินรดา... สัญชาตญาณบอกให้เราหนี แต่ตรรกะบอกให้เราสู้ด้วยจุดอ่อนของศัตรู อาจารย์เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ (Obsessive-Compulsive) เขามักจะซ่อนทางหนีทีไล่ไว้ในจุดที่คาดไม่ถึงที่สุดเสมอ และนั่นคือห้องเก็บศพที่ไม่มีใครอยากเฉียดเข้าไป" ระหว่างที่รวินท์กำลังพิมพ์ชุดคำสั่งเพื่อเจาะไฟร์วอลล์ขั้นสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมรอบตัวก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง เสียงเตือนภัยเปลี่ยนเป็นเสียงกริ่งแหลมสูง บ่งบอกว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที รินรดารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากบรรยากาศรอบข้าง แต่คราวนี้เธอไม่ตื่นตระหนกอีกต่อไปแล้ว เธอยืนเคียงข้างเขา คอยกวาดสายตาสอดส่องระบบเครือข่ายสำรองเพื่อป้องกันไม่ให้อาจารย์ตัดสัญญาณตัดหน้า "อีกสามวินาที... รวินท์ เร็วเข้า!" รินรดาร้องเตือนเมื่อตัวเลขถอยหลังมาถึงเลขสาม "เสร็จแล้วครับ" รวินท์กด Enter ครั้งสุดท้ายด้วยความเด็ดขาด หน้าจอสีแดงฉานทั้งหมดดับวูบลงในพริบตา ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องควบคุมทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบਾของคนทั้งสองที่ดังสะท้อนก้อง จากนั้นไม่นาน หน้าจอหลักก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเปลี่ยนเป็นสีฟ้าใส พร้อมกับข้อความต้อนรับรูปแบบใหม่ที่ไม่มีใครคาดคิด [ยินดีต้อนรับสู่โปรโตคอลลับ: ผู้สืบทอดแห่งเงามืด] [รหัสผ่านเข้าสู่ชั้นใต้ดิน B4 ได้รับการปลดล็อกแล้ว] รวินท์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เขาดึงมือออกจากแป้นพิมพ์แล้วหันมามองคู่หูสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย แววตาของหญิงสาวในตอนนี้ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเชื่อมั่นและประกายแห่งความเข้าใจในวิถีของนักวิเคราะห์ "คุณทำได้ดีมากครับ รินรดา" รวินท์เอ่ยชมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เป็นครั้งแรกที่น้ำเสียงเยือกเย็นของเขามีความอบอุ่นเจืออยู่ "คุณก้าวข้ามขีดจำกัดของสัญชาตญาณ และใช้ตรรกะควบคุมมันได้แล้ว" รินรดายิ้มรับ คำชมจากชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาและเข้มงวดที่สุดคนนี้มีค่ามากกว่าคำยกย่องใดๆ เธอกำหมัดแน่นด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ "ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังหรอกค่ะ... เอ๊ย... ครับ" เธอเผลอหลุดปากแก้คำพูดตามความคุ้นเคยเดิม จนรวินท์เผลอยกยิ้มมุมปากอย่างขบขัน ทว่า บรรยากาศแห่งชัยชนะยังไม่ทันได้จางหาย เสียงปรบมือปริศนาก็ดังขึ้นมาจากความมืดเบื้องหลังประตูทางเข้าห้องควบคุมที่ควรจะถูกล็อกสนิท แปะ... แปะ... แปะ... "ยอดเยี่ยมมาก... สมกับที่เป็นลูกศิษย์คนโปรดของฉัน เจ้าเด็กเนิร์ด" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของอาจารย์ที่ก้าวออกมาจากเงาดำ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าของชายชราผู้กุมความลับทั้งหมดของสถาบัน ในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่ถือแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทอันหนึ่ง "อาจารย์!" รินรดาอุทานด้วยความตกใจ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่รวินท์กลับยกมือขึ้นขวางไว้ นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อวิเคราะห์ภาษาbody languageของชายสูงวัยตรงหน้า "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบจริงบทสุดท้ายครับ... รวินท์" อาจารย์กล่าวพลางโยนแฟลชไดรฟ์ในมือลงบนพื้นตรงหน้ารวินท์ เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นในความเงียบ "ถ้าพวกเธออยากรู้ความจริงทั้งหมดว่าใครคือฆาตกรตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังคดีฆกรรมต่อเนื่องเมื่อห้าปีก่อน จงเลือกเอา ว่าจะเสียบแฟลชไดรฟ์นี้เพื่อเปิดดูความจริง... หรือจะหันหลังกลับแล้วเดินออกไปจากที่นี่พร้อมกับความไม่รู้ไปตลอดชีวิต... แต่เตือนไว้ก่อนนะว่า ทางเลือกที่สองจะไม่มีวันให้พวกเธอมีชีวิตรอดจนถึงรุ่งสางอย่างแน่นอน" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขปริศนาไปกับเรานะครับ