เหยื่อรายต่อไปคือใคร

เสียงโลหะกระทบพื้นคอนกรีตเปลือยเปล่ายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของผม คล้ายเสียงระฆังเตือนภัยจากหอนาฬิกาโบราณที่กำลังนับถอยหลังสู่วินาทีวิกฤต แฟลชไดรฟ์สีดำด้านขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยนอนนิ่งอยู่ตรงหน้า ร่างของอาจารย์ถอยหลังไปหนึ่งก้าว เงาดำทอดตัวยาวตามแสงไฟนีออนริบหรี่บนเพดาน ขณะที่รินรดาซึ่งยืนอยู่เคียงข้างผมสูดลมหายใจเข้าลึกจนผมได้ยินเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกัน บรรยากาศในห้องใต้ดินอับชื้นนี้ไม่ได้กดดันพวกเราด้วยความกลัว แต่มันกดดันด้วย ‘ทางเลือก’ ที่ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ "คุณรวินท์..." เสียงของรินรดากระซิบแผ่วเบา ดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นสะท้อนภาพแสงไฟกะพริบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เธอกำลังใช้สัญชาตญาณพิเศษของเธอประเมินความเสี่ยง เช่นเดียวกับที่ผมกำลังประเมินความเป็นไปได้ทางตรรกะในหัว ผมก้มลงหยิบแฟลชไดรฟ์ขึ้นมา ความเย็นเฉียบของโลหะสัมผัสกับปลายนิ้วมือของผม มันไม่ใช่แค่ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ธรรมดา แต่มันคือ ‘จุดเชื่อมโยง’ ระหว่างปริศนาเมื่อห้าปีก่อนกับเหยื่อรายต่อไปที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า "เราไม่มีเวลามาลังเลหรอกครับ รินรดา" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่มั่นคงพอที่จะเรียกสติของหญิงสาวกลับมา "ถ้าอาจารย์กำลังทดสอบขีดจำกัดของเรา การที่เราปฏิเสธก็เท่ากับยอมรับความพ่ายแพ้ตั้งแต่อย่างไม่เริ่ม" ผมเดินตรงไปที่คอมพิวเตอร์แม่ข่าย เสียบแฟลชไดรฟ์ลงในช่องพอร์ตยูเอสบี เสียงสัญญาณระบบฮาร์ดแวร์ดังขึ้น *ติ๊ด* พร้อมกับหน้าจอสีดำที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลมหาศาลถูกถอดรหัสขึ้นมาโดยอัตโนมัติด้วยระบบอัลกอริทึมขั้นสูง หน้าจอแสดงผังความสัมพันธ์ (Network Analysis) ของเหยื่อในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อห้าปีก่อนเรียงรายเป็นรูปดาวห้าแฉก "น่าสนใจมาก..." ผมพึมพำกับตัวเอง ดวงตาหรี่ลงเพื่อโฟกัสกับตัวเลขและพิกัดแผนที่ที่ปรากฏขึ้น "วิเคราะห์ให้ฉันฟังหน่อยสิ เจ้าหนูนักวิเคราะห์" อาจารย์กอดอกพิงผนัง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "นายมีเวลาไม่มากก่อนที่ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติจะล็อกไฟล์นี้ถาวร เหยื่อรายต่อไป... คือใคร และอยู่ที่ไหน?" ผมไม่ตอบคำทันที แต่ปล่อยให้กระบวนการคิดวิเคราะห์เชิงพฤติกรรม (Behavioral Analysis) ทำงานอย่างเป็นระบบ โครงสร้างข้อมูลตรงหน้าถูกประมวลผลผ่านทักษะการแยกแยะรูปแบบ (Pattern Recognition) ที่ผมฝึกฝนมาอย่างยาวนาน เหยื่อทั้งสี่รายในอดีตมีความเชื่อมโยงกันทางภูมิศาสตร์ อาชีพ และช่วงเวลาที่พระจันทร์เต็มดวง "รูปแบบการลงมือของฆาตกรรายนี้ไม่ได้สุ่มครับ" ผมหันไปอธิบายโดยใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆ ที่หน้าจอเพื่อเน้นย้ำจุดสำคัญ "สังเกตจากระยะห่างระหว่างจุดเกิดเหตุแต่ละครั้ง มันลดลงทีละสิบเปอร์เซ็นต์ทุกๆ สามวัน บ่งบอกถึงภาวะกระวนกระวายใจ (Escalation Phase) และความอยากรู้อยากเห็นในผลงานของตนเองที่เพิ่มสูงขึ้น" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ ชะโงกหน้ามองข้อมูลบนจอแวบหนึ่งก่อนที่ดวงตาของเธอจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ภาพนิมิตบางอย่างคงแวบเข้ามาในหัวของเธออีกครั้ง เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ แล้วพูดเสริมขึ้นทันที "ใช่... เขากลังวลว่าความลับจะรั่วไหล เพราะฉะนั้น เหยื่อรายต่อไปจะต้องเป็นคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด คนที่สามารถเข้าถึงข้อมูลสำนวนคดีชุดเก่าได้..." รินรดาหันมามองหน้าผม "และตอนนี้ คนๆ นั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย" ผมพยักหน้ารับอย่างเห็นพ้องต้องกัน ข้อมูลบนหน้าจอประมวลผลเสร็จสิ้นพอดี โปรแกรมแสดงพิกัด GPS จุดสีแดงกะพริบถี่ๆ ขึ้นที่บริเวณเขตอุตสาหกรรมร้างชานเมือง พร้อมกับชื่อของเป้าหมายที่ปรากฏขึ้นหราบนหน้าจอ—**สารวัตรธนา** อดีตหัวหน้าชุดสืบสวนในคดีเมื่อห้าปีก่อนผู้กุมความลับทั้งหมด "เป้าหมายคือสารวัตรธนา..." ผมสรุปด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบลงกว่าเดิม "และเวลาที่ฆาตกรเลือกใช้คือ... อีกสามสิบนาทีข้างหน้า" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที เสียงลมหายใจของพวกเราสามคนดังประสานกันท่ามกลางแสงไฟสีแดงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ อาจารย์พยักหน้าช้าๆ สีหน้าแววตาเปลี่ยนจากความท้าทายกลายเป็นความพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด "เยี่ยมมาก นายถอดรหัสพฤติกรรมของมันได้เร็วกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก รวินท์" อาจารย์คลายมือออกจากการกอดอก "แต่จำไว้นะ การรู้ว่าใครคือเป้าหมายเป็นเพียงแค่ก้าวแรก... ปัญหาคือ พวกเธอจะไปช่วยเขาทันก่อนที่คมมีดจะตวัดลงมาหรือไม่ต่างหากล่ะ" ผมหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเตรียมพร้อมสำหรับการติดต่อประสานงาน แต่ก่อนที่นิ้วของผมจะกดโทรออกไปยังหน่วยปฏิบัติการพิเศษ หน้าจอโทรศัพท์มือถือของผมและรินรดาก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่มีเสียงเรียกเข้า... มีเพียงข้อความแจ้งเตือนระบบปริศนาที่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก *[ระบบตรวจพบการเข้าถึงที่ไม่ได้รับอนุญาต: ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS - ช่วยเหลือเป้าหมายก่อนเวลา 03:00 น. กำลังเริ่มต้นขึ้น...]* หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าดับวูบลงทันที เหลือเพียงความมืดมิดที่เข้ามาโอบล้อม และก่อนที่เราจะทันได้ตั้งตัว ประตูเหล็กกล้าทางออกเดียวของห้องใต้ดินก็กระแทกปิดลงด้วยเสียงอันดังสนั่น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังเดินตรงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จากทางบันไดเบื้องบน... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ