งานเทศกาลหมู่บ้าน

เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกดังปังจนน้ำชาในถ้วยกระเบื้องเคลือบกระเซ็นเปรื้อยเปื้อนผ้าปูโต๊ะสีหม่น “เหลวไหลสิ้นดี! แกคิดว่าตระกูลจางของเราไม่มีหน้ามีตาในหมู่บ้านหง Shulin แห่งนี้หรือไง ถึงกล้าเอาขนมราคาถูกพวกนี้มาตั้งประชันหน้าโต๊ะกรรมการใหญ่!” น้ำเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตกนี้เป็นของใครไปไม่ได้ นอกจากแม่สามีตระกูลจางผู้มีใบหน้าบึ้งตึงราวกับอมก้อนหินมาสามปี วันนี้ในงานเทศกาลประจำปีของหมู่บ้าน หล่อนตั้งใจจะพาหลานชายบ้านรองมาหน้าตาเชิดชูบนเวทีประกวดอาหารพื้นบ้าน เพื่อตบหน้าสะใภ้ใหญ่อย่างหลินอิงให้จมดิน แต่ใครจะคาดคิดว่าซุ้มขายเบอร์เกอรี่เล็กๆ ของหลินอิงกลับดึงดูดสายตาชาวบ้านและคณะกรรมการจากอำเภอจนแทบไม่มีที่เดิน หลินอิงวางถาดไม้เมเปิ้ลที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ลงบนเคาน์เตอร์ ไอความร้อนระอุผสานกลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้และอัลมอนด์คั่วลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ จนคนที่กำลังยืนต่อว่านางถึงกับกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวปัดเศษแป้งบางเบาออกจากผ้ากันเปื้อนสีครีมอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงไปยังแม่สามีด้วยแววตานิ่งสงบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพรไหม “ถ้าขนมราคาถูกของฉันมันไร้ค่า แล้วเหตุใดท่านแม่ถึงต้องเดินวนเวียนอยู่หน้าซุ้มฉันเป็นรอบที่สี่แล้วล่ะคะ หรือว่ากลิ่นเนยนมมันยั่วยวนจนขาเจ้ากรรมมันก้าวหนีไม่ไหว?” หลินอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกถ้อยคำกลับเชือดเฉือนจนคนฟังหน้าชา “แก...นังตัวดี!” แม่สามีถลึงตาใส่จนเส้นเลือดปูดโปน มือเหี่ยวย่นชี้หน้าลูกสะใภ้ “อย่าคิดว่าทำขนมแปลกประหลาดหน้าตาเหมือนอาหารฝรั่งมังค่าพวกนี้แล้วจะชนะการประกวดได้นะ! กรรมการตัดสินเขาชอบของดั้งเดิมอย่างหมูพะโล้ต้มซีอิ๊วต่างหาก เจ้าพวกคนเมืองกรุงที่ย้ายมาอยู่บ้านนอกอย่างแก จะไปรู้อะไรเกี่ยวกับรสนิยมคนท้องถิ่น!” ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นจนผู้คนรอบข้างเริ่มถอยร่นเว้นระยะห่าง จางเหว่ย สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อทหารสีเขียวเข้มก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างมารดาและภรรยาอย่างปกป้อง ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบมองมารดาด้วยความผิดหวังระคนเหนื่อยหน่าย “ท่านแม่ครับ หยุดสร้างความอับอายเถอะครับ” จางเหว่ยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง “งานเทศกาลหมู่บ้านปีนี้ตัดสินด้วยคะแนนความสะอาด รสชาติ และความคิดสร้างสรรค์ ไม่ใช่การใช้เสียงดังข่มขู่คู่แข่ง ขนมของอิงอิงทำจากวัตถุดิบชั้นดีที่ผมช่วยเธอคัดสรรมากับมือ หากท่านคิดว่ามันไม่ดีจริง เหตุใดถาดพายแอปเปิ้ลถาดแรกถึงขายหมดเกลี้ยงตั้งแต่ยังไม่ทันประกาศผลลัพธ์ล่ะครับ” คำพูดของสามีเปรียบเสมือนหมัดฮุกตรงเข้าที่ปลายคางของแม่สามี หล่อนหน้าซีดเผือดเมื่อหันไปมองรอบด้านแล้วพบว่า ชาวบ้านต่างพากันถือจานกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่มีเศษ 'ชิฟฟ่อนเค้กใบเตยสอดไส้มะพร้าวอ่อน' และ 'ทาร์ตไข่มิติพิเศษ' อยู่ในมือ ทุกคนต่างส่งเสียงวิจารณ์ชื่นชมกันอย่างออกรสออกชาติ เสี่ยวเปา ลูกชายตัวน้อยวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาเกาะชายกางเกงของหลินอิง เงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยดวงตาสดใสเป็นประกาย พร้อมกับส่งเสียงเจื้อยแจ้ว “ท่านแม่ครับ! คุณลุงกรรมการจากอำเภอคนนั้นบอกว่า เค้กใบเตยของแม่นุ่มฟูราวกับก้อนเมฆ แถมยังหอมกลิ่นใบเตยคั้นสดจนเขาไม่เคยชิมที่ไหนมาก่อนเลยครับ!” หลินอิงย่อตัวลงลูบศีรษะลูกชายด้วยความอ่อนโยน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่มสวย รอยยิ้มนี้ไม่ได้มีความเยาะเย้ยถางถาง แต่มันคือความมั่นใจของผู้หญิงที่ยืนหยัดด้วยลำแข้งของตนเอง ท่ามกลางยุคสมัยที่เต็มไปด้วยอคติและการกดขี่ทางเพศ ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างชื่นมื่น เสียงประกาศจากลำโพงลูกทุ่งเก่าๆ ของคณะกรรมการหมู่บ้านก็ดังขึ้นเรียกความสนใจจากทุกคน “ประกาศผลการประกวดรสชาติอาหารและเบอร์เกอรี่ประจำปี... รางวัลชนะเลิศยอดเยี่ยม คะแนนเอกฉันท์จากคณะกรรมการอำเภอ ได้แก่... ซุ้มเบเกอรี่ ‘หลินอิง’ กับเมนู ‘เค้กใบเตยหอมละมุนในสวนป่า’ และ ‘ทาร์ตไข่คาราเมลทองคำ’ ขอเชิญเจ้าของซุ้มมารับถ้วยเกียรติยศด้วยครับ!” เสียงปรบมือดังเกรียวกราวสนั่นลั่นงาน ชาวบ้านต่างพากันโห่ร้องด้วยความยินดี เพราะรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ได้ซื้อใจพวกเขาไปหมดแล้ว หลินอิงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินขึ้นไปบนเวทีไม้ไผ่ชั่วคราวด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ ทิ้งให้แม่สามีที่ยืนอ้าปากค้างหน้าแดงก่ำต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความเจ็บใจ ทว่า... ในวินาทีที่หลินอิงกำลังจะยื่นมือไปรับถ้วยรางวัลจากประธานกรรมการ ชายหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่งในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม—ซึ่งนั่งเงียบๆ ที่มุมมืดของเต็นท์คณะกรรมการมาตลอดทั้งวัน—ก็ลุกขึ้นยืน เขาปรบมือช้าๆ สามครั้ง เสียงปรบมือนั้นแหบพร่าแต่กลับทรงพลังจนดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันไปมอง ชายคนนั้นก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้เวที ดวงตาคมปลาบจ้องมองใบหน้าของหลินอิงราวกับพยายามค้นหาความทรงจำบางอย่างที่ขาดหายไปนานนับสิบปี ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของหลินอิงสะดุดกึก “ฝีมือการตีไข่ขาวให้ตั้งยอดแบบนี้... และกลิ่นวนิลลาผสมผิวส้มโบราณสูตรนี้... ช่างเหมือนกับ 'เชฟใหญ่ตระกูลไป๋' ผู้หายสาบสูญไปจากเมืองหลวงเมื่อสิบปีก่อนเสียจริง แม่หลินอิง... เธอเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลไป๋กันแน่?” ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วบริเวณงานทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินอิงแข็งค้างไปชั่วขณะ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เมื่ออดีตที่เธอจงใจฝังกลบไว้ในมิติต่างโลกกำลังจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมากลางแสงแดดท่ามกลางสายตาคนนับร้อย... เบเกอรี่มิติต่างโลกขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หลินอิงมา ณ ที่นี้นะคะ