ชื่อเสียงเริ่มโด่งดัง

"กล่องละสองเหมา ห้ามต่อราคาค่ะ ถ้าคิดว่าแพงเชิญแผงถัดไปได้เลยนะคะ" เสียงหวานใสแต่เด็ดขาดดังขึ้นท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียดกันหนาแน่นจนแทบไม่มีที่เดิน กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้ผสมผสานกับความหวานนุ่มของชิฟฟอนเค้กใบเตยและทาร์ตไข่มิติพิเศษลอยอบอวลไปทั่วตรอกการค้าเมืองอี้โจว จนทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดชะงักโดยอัตโนมัติ นี่ไม่ใช่ตลาดสดประจำอำเภอที่หลินอิงเคยตั้งแผงขายของในยุคแรกเริ่ม หากแต่มันคือตลาดการค้าเสรีฝั่งตะวันตกของเมืองใหญ่ ที่ซึ่งข่าวลือเรื่อง "เบเกอรี่วิเศษจากสะใภ้ตระกูลจาง" ได้แพร่สะพัดออกไปไกลกว่าร้อยลี้ภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ หลินอิงในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมสะอาดตาและผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาด กำลังใช้ที่คีบสเตนเลสหยิบเค้กไข่ไต้หวันเนื้อเด้งดึ๋งออกจากเตาอบแบบพกพาที่ดัดแปลงมาจากพลังงานในมิติลับ ควันสีขาวบางเบาพร้อมกลิ่นหอมหวานเย้ายวนพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ดึงดูดสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นและน้ำลายสอ "คุณหลิน! ทางนี้ขอเพิ่มอีกห้ากล่องค่ะ ลูกชายฉันที่บ้านบอกว่าถ้าวันนี้ไม่ได้กินเค้กใบเตยของคุณ จะไม่ยอมไปโรงเรียนเด็ดขาด!" หญิงวัยกลางคนแต่งกายภูมิฐานผู้เป็นภรรยาของสหายท่านนายพลจากเมืองข้างเคียงเบียดตัวเข้ามาแถวหน้าสุดด้วยความร้อนรน นางถือธนบัตรปึกหนาในมือพร้อมยื่นส่งให้ทันทีโดยไม่แม้แต่จะถามไถ่ราคา หลินอิงเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ด้วยกิริยาอาการที่นุ่มนวลแต่คล่องแคล่ว "ต้องขออภัยด้วยนะคะคุณนายหวัง วันนี้โควต้าเค้กใบเตยสำหรับลูกค้าประจำถูกจองเต็มหมดแล้วค่ะ แต่ถ้าเป็นทาร์ตไข่นมสดสูตรพิเศษ ดิฉันพอจะแบ่งให้คุณได้อีกแค่สองกล่องเท่านั้นค่ะ" เสียงฮือฮาดังขึ้นจากฝูงชนรอบด้าน ท่าทีที่มิได้งกเงินจนหน้ามืดตามัว แต่กลับรักษา "กฎระเบียบและคุณภาพ" อย่างเคร่งครัดของหลินอิง ยิ่งทำให้สินค้าของเธอกลายเป็นของหายากที่มีคุณค่าทางจิตใจ จนผู้คนต่างยอมตื่นตั้งแต่ตีสามเพื่อเดินทางข้ามเมืองมาต่อแถวรอคอย ไม่ไกลนัก จางเหว่ยสามีหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารรีดเรียบ กำลังช่วยยกกระบะไม้บรรจุเบเกอรี่ล็อตใหม่ออกมาจากรถบรรทุกทหารที่ได้รับอนุมัติเป็นกรณีพิเศษ ร่างสูงใหญ่และใบหน้าคมคายดุดันทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาแซนคิวหรือสร้างความวุ่นวาย แม้เขาจะไม่ได้พูดจาข่มขู่ใคร แต่สายตาคมกริบที่กวาดมองไปรอบบริเวณก็เพียงพอที่จะทำให้ความโลภของพ่อค้าแม่ค้าเจ้าถิ่นที่คิดจะมาหาเรื่องต้องหดกลับลงคอ "เหนื่อยไหมครับอิงอิง" จางเหว่ยโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ พร้อมกับยื่นผ้าขนับชุบน้ำหมาดๆ มาซับเหงื่อบนหน้าผากให้ภรรยาด้วยความทะนุถนอม สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด หลินอิงสบตากับสามี รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ไม่เหนื่อยเลยค่ะเหว่ยเกอ... ดูยอดเงินในบัญชีวันนี้สิคะ มากกว่ารายได้ทั้งปีของครอบครัวเราสมัยก่อนเสียอีก" คำพูดนั้นไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย เม็ดเงินที่หลั่งไหลเข้ามาทำให้ฐานะของตระกูลจางพลิกฟื้นจากหน้ามือเป็นหลังมือ หนี้สินที่แม่สามีเคยไปกู้ยืมมาก่อนหน้านี้ถูกชำระจนหมดสิ้น แถมยังมีเงินเก็บมากพอที่จะซื้อที่ดินแปลงใหญ่และสร้างบ้านพักหลังใหม่ได้สบายๆ ทว่า ความเจริญรุ่งเรืองนี้กลับไม่ได้สร้างความสุขให้แก่ทุกคนในครอบครัว ที่บ้านพักเก่าในค่ายทหาร แม่สามีตระกูลจางกำลังนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ ขาข้างหนึ่งกระดิกด้วยความหงุดหงิด ขณะที่สายตาก็จ้องมองตระกร้าเปล่าที่หลินอิงเคยใช้ เมื่อก่อนนางเคยเป็นใหญ่ในบ้าน สามารถสั่งให้ลูกสะใภ้ก้มหัวทำงานหนักและริบเงินเดือนของลูกชายมาไว้ในมือได้ตามอำเภอใจ แต่วันนี้... หลินอิงกลายเป็นผู้หญิงที่มีชื่อเสียง เป็นที่นับหน้าถือตาแม้กระทั่งนายทหารระดับสูงในกองพล และที่สำคัญที่สุดคือ จางเหว่ยเริ่มกลsาย เป็น "พ่อบ้านใจกล้า" ที่กล้าขัดคำสั่งมารดาเพื่อปกป้องภรรยาอย่างออกหน้าออกตา "นังสะใภ้ตัวดี... ปีกกล้าขาแข็งนักนะ!" แม่สามีตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนถ้วยชาสั่นสะเทือน "หาเงินได้มากมายมหาศาลแต่กลับเอาไปใช้ซื้อที่ดินเป็นชื่อของมันเองคนเดียว แถมยังปล่อยให้ฉันต้องมานั่งเหงาหงอยอยู่ที่บ้านเก่าๆ นี่นะรึ!" เสี่ยวเปาลูกชายตัวน้อยที่นั่งกินคุกกี้เนยสดอยู่มุมห้อง เงยหน้าขึ้นมองย่าของตนด้วยสายตาไร้เดียงสาแต่ทว่าเต็มไปด้วยความฉลาดเฉลียว เด็กน้อยเคี้ยวคุกกี้กรุบกรอบก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงใสซื่อ "คุณย่าอย่าโกรธเลยครับ แม่บอกว่าคนขี้อิจฉาหน้าตาจะแก่เร็วนะครับ... อีกอย่าง คุกกี้ชิ้นนี้แม่ก็เป็นคนทำ ถ้าคุณย่ายังด่าแม่อีก ผมจะไม่แบ่งให้กินแล้วนะครับ" "ไอ้เด็กเนรคุณนี่!" แม่สามีเงื้อมมือทำท่าจะตีหลานชาย แต่พอเห็นสายตาเรียบนิ่งที่เสี่ยวเปาส่งกลับมา ซึ่งถอดแบบมาจากหลินอิงไม่มีผิดเพี้ยน นางก็ต้องชักมือกลับด้วยความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกจนหายใจไม่ออก นางทำได้เพียงกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองที่สะสมมานาน กลับมาที่ตลาดการค้าเมืองอี้โจว แสงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีส้มอมชมพูสวยงาม เบเกอรี่ล็อตสุดท้ายในร้านถูกจำหน่ายหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที ลูกค้าหลายคนที่มาไม่ทันต่างพากันส่งเสียงคร่ำครวญด้วยความเสียดาย "หมดแล้วจริงๆ หรือคะคุณหลิน? ฉันเดินทางมาจากเมืองหลวงเลยนะนี่!" หญิงสาวแต่งกายหรูหราผู้มาพร้อมกับหมวกปีกกว้างเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน นางถอดแว่นตากันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าสะสวยที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด หลินอิงชะงักมือที่กำลังเก็บอุปกรณ์ลงกล่อง นางเงยหน้าขึ้นมองสตรีผู้นั้น แวบแรกมีความสงสัยฉายชัดในแววตา แต่เมื่อกวาดสายตาสำรวจเครื่องประดับและท่าทีที่เย่อหยิ่งแต่มั่นใจ ก็ทำให้ความทรงจำบางอย่างจากชาติก่อนผุดขึ้นมาในหัวสมอง สตรีตรงหน้ามิใช่ใครที่ไหน... นางคือ "ไป๋ซูHuei" ลูกสาวเจ้าของโรงงานแป้งรายใหญ่จากเมืองหลวง ซึ่งเคยเป็นคู่หมั้นเก่าของจางเหว่ยก่อนที่เขาจะถูกส่งตัวมาประจำการชายแดนและแต่งงานกับหลินอิงตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงบลงอย่างกะทันหัน จางเหว่ยที่ยืนอยู่ข้างหลังขยับตัวเข้ามาบังหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันทีเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญ ไป๋ซูฮุยกวาดสายตามองหลินอิงตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาดูแคลน รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงที่เอמהออกมานั้นเต็มไปด้วยการเหน็บแนมและเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง "ไม่นึกเลยนะคะว่าอดีตนายทหารอนาคตไกลอย่างพี่เหว่ย จะลดตัวลงมาแต่งงานกับแค่แม่ค้าขายขนมข้างถนน... แถมยังต้องมาทนยืนตากแดดขายของหาเศษเงินประทังชีวิตแบบนี้ ช่างน่าสมเพชเสียจริงนะคะ" หลินอิงไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวหรือตื่นตระหนกตามที่อีกฝ่ายคาดหวัง รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเธอกลับยิ่งทวีความเยือกเย็นและทรงพลัง นางค่อยๆ วางที่คีบลงในกล่องอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเท้าออกมาเผชิญหน้ากับคู่แข่งจากอดีตด้วยแววตาคมกริบที่เฉียบขาดราวกับคมมีด "เศษเงินที่คุณพูดถึงเมื่อครู่... พอจะซื้อโรงงานแป้งทั้งหลังของคุณได้ภายในสามวันนะคะ คุณหนูไป๋" เบเกอรี่มิติต่างโลกขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หลินอิงมา ณ ที่นี้นะคะ