แผนการขยายธุรกิจ

เสียงกระแทกถ้วยชาเซรามิกดัง “เพล้ง!” บนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดอั้นมานานนับเดือนของแม่สามีตระกูลจาง นางถלึงตาใส่ลูกสะใภ้ที่กำลังยืนเช็ดเคาน์เตอร์ครัวด้วยท่าทีสุขุมราวกับรอบตัวมีเกราะแก้วคุ้ม “หลินอิง! เจ้าทำตัวเหลิงเกินไปแล้วนะ! ได้ข่าวว่าสัปดาห์นี้พวกเจ้าแอบซุกเงินจากการขายขนมปังในตลาดมืดตั้งเท่าไหร่ ทำไมไม่ยอมเอามาส่งเข้ากองกลางของบ้านเรา ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สะใภ้กลายเป็นคนอกตัญญูไม่รู้จักบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนบ้านนี้!” หลินอิงชะงักมือที่กำลังบรรจงเช็ดคราบแป้งสาลีสีขาวบริสุทธิ์ นางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางเบาแต่แฝงความเฉียบคมถูกยกขึ้นที่มุมปากอย่างช้าๆ ก่อนจะวางผ้าในมือลงแล้วหันไปสบตาผู้เป็นแม่สามีตรงๆ สายตาของอดีตเชฟมือหนึ่งที่ผ่านสมรภูมิห้องครัวระดับโลกมาแล้วเต็มไปด้วยความเยือกเย็นจนอีกฝ่ายเผลอชะงัก “บุญคุณข้าวแดงแกงร้อนที่ท่านพูดถึง... คือข้าวต้มก้นหม้อที่ท่านแบ่งให้พวกเราสามคนแม่ลูกตอนหน้าแล้งเมื่อปีก่อน หรือคือภาระหนี้สินการพนันของน้องสามที่ท่านโยนมาให้สามีฉันต้องคอยตามเช็ดก้นกันแน่นคะ, คุณแม่?” น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมราคมมีดโกนอาบน้ำผึ้งทำให้แม่สามีถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด อ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยด่าทอแต่ก็ถูกรังสีความนิ่งสงบของหลินอิงกดดันจนพูดไม่ออก ในจังหวะนั้นเอง จางเหว่ย สามีร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวเข้มที่เพิ่งเดินกลับมาจากกองร้อย ก็ก้าวเข้ามาบังหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ แววตาคมกริบของนายหนุ่มมองมารดาแท้ๆ ของตนด้วยความผิดหวังระคนเหนื่อยหน่าย “แม่ครับ เลิกหาเรื่องอิงอิงเสียที เงินทุกหยดที่เธอหามาด้วยหยาดเหงื่อและความสามารถ เป็นทุนรอนสำหรับอนาคตของเสี่ยวเปาและพวกเรา ไม่ใช่เบี้ยหัวแตกที่จะเอาไปละลายให้ใครหยิบยืมตามใจชอบอีกแล้วครับ” จางเหว่ยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง ไม่มีแววลังเลแม้แต่น้อย เสี่ยวเปาดึงชายเสื้อทหารของพ่อเบาๆ ใบจิ้มลิ้มเงยขึ้นมองผู้เป็นย่าด้วยแววตาใสซื่อแต่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง เด็กน้อยซ่อนขนมปังเนยสดชิ้นเล็กที่แม่เพิ่งอบเสร็จไว้ด้านหลัง สัญชาตญาณบอกให้รู้ว่าย่าจอมดุจ้องจะแย่งของอร่อยชิ้นนี้ไปจากตน หลินอิงเอื้อมมือไปลูบหัวลูกชายเบาๆ เป็นการปลอบประโยค ก่อนจะหันกลับมาสนใจวัตถุดิบตรงหน้าต่อ นางไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับคนใจแคบในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แห่งนี้อีกแล้ว เพราะเป้าหมายที่แท้จริงของนางในวันนี้คือการก้าวออกไปสู่ "ใจกลางเมืองใหญ่" มหานครที่เต็มไปด้วยโอกาสและเงินตรา ซึ่งกำลังรอให้รสชาติเบเกอรี่มิติต่างโลกของนางไปสั่นสะเทือน การเตรียมตัวเข้าสู่ใจกลางเมืองในยุคแปดศูนย์ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ หลินอิงเปิดมิติต่างโลกของตนเองในยามที่ทุกคนเผลอ ลมหายใจของนางหอมกรุ่นกลิ่นวานิลลาและเนยแท้ทันทีที่ก้าวเข้าไป พื้นที่สีเขียวและห้องครัวสเตนเลสปลอดเชื้อที่ทันสมัยราวกับหลุดมาจากอนาคตคือขุมทรัพย์ที่คนยุคนี้ไม่มีวันจินตนาการถึง บนโต๊ะเตรียมอาหารในมิติลับ ขณะนี้เรียงรายไปด้วยเมนูชูโรงที่จะใช้เปิดตลาดในเมืองใหญ่ "ขนมปังไส้ครีมฮอกไกโด" ที่มีความเนียนนุ่มละลายในปาก ผสานกับ "เค้กไข่ไต้หวัน" เด้งดึ๋งส่งกลิ่นหอมกรุ่นของไข่ไก่สดและคาราเมลอ่อนๆ และที่ขาดไม่ได้คือ "พายสับปะรดโฮมเมด" ที่กวนเนื้อผลไม้จนเหนียวหนึบกำลังดีตัดความเลี่ยนด้วยความเปรี้ยวหวานกลมกล่อม หลินอิงเลือกใช้บรรจุภัณฑ์กระดาษคราฟท์สีน้ำตาลอ่อน ผูกด้วยเชือกป่านธรรมชาติ ประทับตราโลโก้รูปวงกลมเรียบหรูด้วยมือ ความประณีตนี้คืออาวุธลับที่จะทำให้สินค้าของนางดูโดดเด่นและแตกต่างจากขนมปังห่อพลาสติกหรือห่อใบตองทั่วไปในตลาดสดอย่างสิ้นเชิง “คุณแม่ครับ รถบรรทุกของค่ายทหารที่ผมขออนุญาตผู้กองไว้พร้อมแล้ว เราจะออกเดินทางไปย่านการค้าใจกลางเมืองกันตอนนี้เลยไหมครับ” จางเหว่ยเดินเข้ามาในครัว กลิ่นหอมหวานของแป้งที่อบอวลทำให้เขาเผลอกลืนน้ำลาย ถึงแม้เขาจะเป็นชายชาตรีผู้แข็งแกร่ง แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพายสับปะรดฝีมือภรรคือสิ่งเย้ายวนใจที่สุดในโลกหล้า “ไปค่ะ” หลินอิงยิ้มรับ นางถอดผ้ากันเปื้อนออก เผยให้เห็นชุดเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีครีมเรียบสะอาดตาคู่กับกระโปรงยาวทรงเอสีน้ำตาลเข้ม ดูภูมิฐานและทันสมัยเกินกว่าหญิงสาวชาวบ้านทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด “เราต้องไปให้ทันช่วงเวลาพักเที่ยงของพนักงานรัฐวิสาหกิจและข้าราชการระดับสูงในย่านนั้น คนกลุ่มนั้นมีกำลังซื้อ และที่สำคัญคือพวกเขารู้จักคำว่า ‘รสนิยม’” การเดินทางใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงบนถนนลูกรังที่ฝุ่นตลบอบول แต่ทันทีที่รถบรรทุกทหารแล่นเข้าสู่เขตย่านการค้าใจกลางเมือง บรรยากาศก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ตึกรามบ้านช่องเริ่มมีความทันสมัย ผู้คนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าตัดเย็บอย่างดีเดินขวักไขว่ รถจักรยานและรถยนต์เริ่มหนាแน่น จางเหว่ยจอดรถเทียบฟุตบาทใกล้กับย่านสำนักงานใหญ่ประจำเมือง หลินอิงสูดหายใจเข้าลึก1ครั้งเพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะเปิดท้ายรถบรรทุกและจัดเรียงตะกร้าขนมปังอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหอมหวานละมุนของเนยสดแท้ที่อบอวลลอยไปตามสายลมฤดูใบไม้ร่วง ทันทีที่กลิ่นนี้แตะจมูกผู้คนที่เดินผ่านไปมา ฝีเท้าของหลายคนก็ต้องชะงักลงโดยอัตโนมัติ “นั่นกลิ่นอะไรน่ะ หอมจัง หอมเหมือนร้านเบเกอรี่หรูในเมืองหลวงเลย!” หญิงสาวแต่งตัวดีในชุดสูททำงานสตรีเอ่ยทักขึ้นด้วยความแปลกใจ นางหันซ้ายหันขวาจนกระทั่งมาสะดุดตากับแผงขายของชั่วคราวที่จัดวางอย่างสะอาดตาน่าดึงดูดของหลินอิง หลินอิงส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ลูกค้าคนแรก นางหยิบชิ้นเค้กไข่ไต้หวันที่ตัดแบ่งเป็นชิ้นพอดีคำวางลงบนจานกระดาษสะอาด ยื่นให้ด้วยกิริยาที่สุภาพและสง่างาม “เชิญชิมฟรีค่ะ ขนมปังอบสดใหม่จากเตาร้อนๆ ไร้สารกันบูด ละมุนลิ้นและเข้ากับชาชงร้อนๆ ยามบ่ายที่สุดนะคะ” หญิงสาวคนนั้นลังเลเล็กน้อยก่อนจะหยิบชิ้นเค้กเข้าปาก และเพียงแค่คำแรกสัมผัสโดนลิ้น ดวงตาของนางก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ความนุ่มฟูที่แทบจะไม่ต้องเคี้ยวและความหวานหอมที่ละลายในปากทำให้ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหายไปเป็นปลิดทิ้ง! “อร่อยมาก! อร่อยกว่าที่ฉันเคยซื้อในห้างสรรพสินค้าเสียอีก! อันนี้ราคาเท่าไหร่คะ ฉันเหมาหมดนี่เลยได้ไหม!” เสียงอุทานด้วยความตื่นเต้นดึงดูดสายตาของพนักงานออฟฟิศและข้าราชการคนอื่นๆ ให้กรูเข้ามามุงล้อมแผงขนมปังของหลินอิงในพริบตาเดียว ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที ตะกร้าขนมปังล็อตแรกถูกจองและจ่ายเงินจนหมดเกลี้ยง เงินสดจำนวนมากถูกยัดใส่มือของหลินอิงจนแน่นขนัด รอยยิ้มแห่งความสำเร็จปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวาน ทว่า... ในจังหวะที่หลินอิงกำลังทอนเงินให้ลูกค้ารายสุดท้าย และความชุลมุนกำลังถึงขีดสุดนั่นเอง เงาร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทผ้าไหมจีนเนื้อดีคนหนึ่ง ก็ก้าวแหวกฝูงชนเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเคาน์เตอร์ของนาง ดวงตาคมปลาทูหรี่ลงเล็กน้อยพิจารณาตะกร้าเปล่าและเศษกระดาษห่อด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ “แม่สาวน้อย... ขนมพวกนี้ เธอเป็นคนทำเองทั้งหมดจริงๆ หรือ... และที่สำคัญกว่านั้น สูตรแป้งนี้ เธอไปเอามาจาก ‘ที่ไหน’ กันแน่?” หลินอิงเงยหน้าขึ้นสบตากับชายแปลกหน้าผู้นั้น รอยยิ้มบนมุมปากของนางค่อยๆ เลือนหายไป เมื่อสังเกตเห็นสัญลักษณ์เข็มกลัดรูปกางเขนทองคำที่ปกเสื้อของเขา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เฉพาะตัวของ... "สมาคมพ่อค้าเก่าแห่งมณฑลเหนือ" ผู้ผูกขาดการค้าแป้งและน้ำตาลทั้งหมดในภูมิภาคนี้! เบเกอรี่มิติต่างโลกขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หลินอิงมา ณ ที่นี้นะคะ