ธุรกิจในเงามืดกำลังรุ่ง

"หนึ่งร้อยชิ้น... สำหรับงานเลี้ยงรับรองท่านผู้ว่าฯ อย่างนั้นหรือคะ?" หลินอิงทวนคำของชายแปลกหน้าในชุดเสื้อคลุมสีเข้มกึ่งทางการ รอยยิ้มบางเบายังคงประดับอยู่บนเรียวปาก ทว่าดวงตาคู่สวยกลับพินิจพิจารณาแขกผู้มีเกียรติรายนี้อย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านร้านตลาดทั่วไปจะมีได้ ชายผู้นี้ต้องเป็นคนมีหน้ามีตาในสำนักงานอำเภออย่างแน่นอน และการที่เขามาปรากฏตัวที่หน้าร้านเบเกอรี่เล็กๆ ในหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ พร้อมกับคำสั่งซื้อจำนวนมาก ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอนค่ะ เสียงซุบซิบของผู้คนที่มุงดูอยู่รอบร้านดังขึ้นระลอกใหญ่ สายตานับสิบคู่มองตรงมาที่ถาดขนมปังเนยสดสีทองอร่ามในมือของชายคนนั้นด้วยความอิจฉาแกแกมทึ่ง โดยเฉพาะป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลจาง ที่ยืนเบียดเสียดอยู่แถวหน้า ดวงตาเรียวเล็กของนางเบิกกว้างจนแทบจะถסתออกจากเบ้า ขนมปังชิ้นนั้นนางเคยหยิบจับและเกือบจะปัดตกลงพื้นด้วยซ้ำ นึกไม่ถึงเลยว่ามันจะกลายเป็นสินค้าล้ำค่าที่แม้แต่คนใหญ่คนโตจากอำเภอยังต้องดิ้นรนมาเหมาซื้อถึงที่นี่! "ถูกต้องครับคุณหลินอิง" ชายหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการส่วนตัวของท่านนายอำเภอแย้มยิ้มอย่างสุภาพ "ผมได้รับเกียรติให้ชิมขนมปังฝีมือคุณจากงานเลี้ยงสมาคมเมื่อวานซืน รสชาติหอมละมุน กลมกล่อม และเนื้อสัมผัสที่นุ่มนวลเยี่ยงนี้ ผมกล้าพูดด้วยเกียรติเลยว่า ต่อให้เป็นเชฟจากภัตตาคารในเมืองหลวงก็ยังเทียบชั้นไม่ได้ หากคุณหลินอิงรับปากว่าจะจัดเตรียมให้ทันสำหรับวันพุธหน้า ทางเรายินดีจ่ายในราคาสามเท่าของป้ายครับ" ราคาสามเท่า! เสียงสูดปากด้วยความตกใจดังขึ้นรอบด้าน ผู้คนต่างพากันกลั้นหายใจ ขนมปังชิ้นละไม่กี่เหรียญ หากคูณสามเข้าไป มันคือเงินจำนวนมหาศาลสำหรับครอบครัวชาวนาในยุคแปดศูนย์นี้เลยนะคะ หลินอิงกวาดยิ้มรับเล็กน้อย นางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือโลภโมโทสันให้เห็นแม้แต่น้อย ความนิ่งสงบและท่าทีเยือกเย็นของนาง ยิ่งส่งเสริมให้ภาพลักษณ์ของเจ้าของร้านเบเกอรี่ดูทรงคุณค่าและน่าเคารพยิ่งขึ้นไปอีก "เรื่องออร์เดอร์หนึ่งร้อยชิ้น ดิฉันยินดีรับไว้ค่ะท่านเลขาฯ..." หลินอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น กวาดสายตามองเอกสารจองในมือของอีกฝ่าย "เพียงแต่... วัตถุดิบเกรดพรีเมียมที่ดิฉันใช้คัดสรรมาเป็นพิเศษ เพื่อรักษามาตรฐานระดับสูง รบกวนขอเวลาให้ทางเราเตรียมการสักนิดนะคะ รับรองว่าวันพุธหน้า ท่านผู้ว่าฯ และแขกบ้านแขกเมืองจะไม่ผิดหวังอย่างแน่นอนค่ะ" "ยอดเยี่ยมมาก! สมandกับที่ร่ำลือจริงๆ ครับ" เลขาธิการหนุ่มหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ควักกระเป๋าหยิบเงินมัดจำก้อนโตวางลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาอย่างไม่ลังเล "นี่คือเงินมัดจำล่วงหน้า หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันอีกยาวนานนะครับคุณหลินอิง" เมื่อรถจี๊ปสีเขียวขี้ม้าของทางการเคลื่อนตัวลับสายตาไป เสียงฮือฮาก็ระเบิดขึ้นทันที ท่ามกลางสายตาชื่นชมและอิจฉาริษยาที่พวยพุ่งมาจากทุกทิศทุกทาง หลินอิงระบายลมหายใจเบาๆ นางหันกลับไปมองเตาอบไอน้ำรุ่นพิเศษที่เชื่อมต่อกับมิติลับในบ้านหลังน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากแวบหนึ่ง... *ดูท่าว่า ระบบห้องครัวมิติคู่ขนานของนางจะต้องทำงานล่วงเวลาเสียแล้วกระมังคะ* ตกดึกของคืนนั้น ภายในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งหมักและเนยแท้จากต่างมิติ จางเหว่ยสามีหนุ่มร่างสูงใหญ่กำลังง่วนอยู่กับการช่วยภรรยาขนกระสอบแป้งสาลีคุณภาพเยี่ยมที่เพิ่งลำเลียงออกมาจากมิติลับ แขนล่ำสันเต็มไปด้วยมัดกล้ามขยับเขยื้อนอย่างคล่องแคล่ว แววตาที่เขามองภรรยามีแต่ความรักและเทิดทูน "อิงอิง เหนื่อยมากไหมครับ?" จางเหว่ยเอ่ยถามด้วยความห่วงใย พร้อมกับยื่นผ้าชุบน้ำอุ่นมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้ภรรยาอย่างอ่อนโยน "ถ้าไม่ไหว ให้ผมช่วยนวดแป้งต่อเถอะนะ คุณตั้งท้องอยู่... เอ๊ย ไม่ใช่ พักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวร่างกายจะไม่ไหวเอา" หลินอิงอมยิ้ม นางส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิกแขนแกร่งของสามีเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้นเสียหน่อยค่ะพี่เหว่ย อีกอย่าง... งานใหญ่ขนาดนี้ ถ้าไม่ลงมือทำเอง ฉันจะวางใจได้อย่างไรกันคะ" เสี่ยวเปาลูกชายตัวน้อยที่แอบตื่นขึ้นมาเพราะทนกลิ่นหอมของคุ้กกี้เนยไม่ไหว เดินขยี้ตาตบเท้าเข้ามาในครัว ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับราวกับดวงดาว "คุณแม่ครับ เสี่ยวเปาอยากกินขนมปังชิ้นใหญ่ๆ ที่ท่านอาคนนั้นสั่งจองจังเลยครับ หอมฟุ้งไปหมดทั้งบ้านเลย..." หลินอิงหัวเราะคิกคัก นางย่อตัวลงลูบศีรษะลูกชายด้วยความเอ็นดู "คนเก่งของแม่ รอให้อบเสร็จล็อตนี้ก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่จะแบ่งชิ้นพิเศษที่อบร้อนๆ ให้หนูกับคุณพ่อทานก่อนนอนเลยดีไหมคะ" "เย้! คุณแม่ใจดีที่สุดในโลกเลยครับ!" เด็กน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ทว่า... ความสุขสงบในยามวิกาลมักจะมีเสียงรบกวนใจเข้ามาแทรกเสมอ *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูรั้วหน้าบ้านดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ตะโกนแผดเสียงโวยวายเข้ามาในความมืด "หลินอิง! นังสะใภ้ตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้บ้านนี้มีเรื่องด่วน!" รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินอิงจางหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาคมกริบดั่งใบมีด นางหันไปสบตากับจางเหว่ย สามีหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันทีเมื่อจำได้ว่านั่นคือเสียงของมารดาตัวเอง "แม่มาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้..." จางเหว่ยพึมพำด้วยความไม่พอใจ "เปิดประตูสิคะพี่เหว่ย..." หลินอิงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสความเฉียบขาดที่ทำเอาสามีถึงกับต้องยอมทำตามแต่โดยดี "เรามาดูกันว่า เจ้าแม่จอมหาเรื่องประจำตระกูลจาง จะมาไม้ไหนอีกในคืนนี้ค่ะ" เมื่อประตูไม้เปิดออก ภาพของแม่สามีตระกูลจางที่ยืนหอบแฮกอยู่หน้าบ้าน พร้อมกับใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภและโกรธเกรี้ยว ก็ปรากฏแก่สายตา ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินอิงต้องหรี่ตาลงมองด้วยความสนใจ ไม่ใช่ท่าทางเกรี้ยวกราดนั้น... แต่เป็นเงาร่างของบุคคลแปลกหน้าที่ยืนหลบมุมอยู่หลังพุ่มไม้หน้าบ้าน ซึ่งกำลังจดๆ จ้องๆ มองตรงมาที่เตาอบในครัวของนางด้วยแววตาเจ้าเล่ห์เพทุบายไม่น่าไว้วางใจ! เบเกอรี่มิติต่างโลก (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนขนมปังหอมกรุ่นชิ้นนี้เสมอนะคะ)