กลิ่นขนมปังอบกระจายไปทั่วหมู่บ้าน

เสียงแปรงขนหมูแตะลงบนผิวหน้าขนมปังบริยอช (Brioche) ที่เพิ่งออกจากเตา ส่งเสียงซู่ซ่าเบาๆ เมื่อน้ำเชื่อมเนยน้ำผึ้งสัมผัสกับเปลือกสีทองกรอบอร่อย กลิ่นหอมฟุ้งของเนยแท้จากมิติคู่ขนานผสมผสานกับความหวานนุ่มของวานิลลาธรรมชาติ ลอยตัวอ้อยอิ่งผ่านหน้าต่างห้องครัวที่เปิดกว้างออกสู่ลานบ้าน ก่อนจะถูกสายลมปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดพาข้ามรั้วไม้ไผ่พุ่งตรงไปยังทางเดินส่วนกลางของหมู่บ้านตระกูลจางทันที "แม่จ๋า... กลิ่นนี่มันหอมยิ่งกว่าตอนที่เราแอบกินในมิติลับเมื่อคืนเสียอีกนะคะ" เสี่ยวเปาดึงชายเสื้อผ้าฝ้ายของมารดาเบาๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับมองถาดขนมปังเนยสดเรียงรายเป็นระเบียบเรียบร้อย เด็กน้อยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเล็กๆ ยกขึ้นเช็ดมุมปากอัตโนมัติเมื่อกลิ่นหอมเข้มข้นเตะจมูกจนท้องน้อยส่งเสียงร้องโครกคราก หลินอิงวางแปรงขนหมูลงบนจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเงียบงัน น้ำหนักของแป้งที่นวดด้วยมือผ่านระบบเร่งเวลาในมิติลับสามเท่า ให้ผลลัพธ์ที่สมบูรณ์แบบเกินความคาดหมาย เนื้อสัมผัสของขนมปังฟูนุ่มดั่งปุยเมฆ ด้านนอกเคลือบด้วยคาราเมลเนยบางเฉียบที่สะท้อนแสงแดดอ่อนๆ ยามสายราวกับอัญมณีล้ำค่า นี่คือผลงานชิ้นเอกชิ้นแรกที่จะใช้ "เปิดตลาด" ในยุคแปดศูนย์แห่งนี้... ยุคที่อาหารการกินยังขัดสนและน้ำตาลคือสินค้าฟุ่มเฟือย "ถ้าเสี่ยวเปาชอบ เดี๋ยวแม่จะเก็บชิ้นที่สวยที่สุดไว้ให้หนูหนึ่งชิ้นเต็มๆ เลยค่ะ แต่ตอนนี้... ลูกช่วยเอาถาดขนมปังชุดนี้ไปวางไว้ที่โต๊ะไม้หน้าร้านให้เรียบร้อยทีนะคะ" หลินอิงย่อตัวลงลูบศีรษะลูกชายด้วยความเอ็นดู จางเหว่ยเดินออกมาจากห้องเก็บฟืนพอดี เสื้อกล้ามสีเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรีที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการผ่าฟืน นายทหารหนุ่มกวาดสายตามองภรรยาคนสวยด้วยความรักและเทิดทูน ก่อนที่จมูกโด่งเป็นสันจะสูดกลิ่นหอมหวานที่ลอยอบอวลเข้าเต็มปอด ดวงตาคมกริบฉายแววทึ่งระคนแปลกใจ "อิงอิง... กลิ่นนี่มัน ช่างหอมเสียจนพี่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยอยู่บนก้อนเมฆเลยค่ะ" จางเหว่ยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำเดินเข้ามาใกล้ มือหนายื่นออกไปหมายจะช่วยถือถาด แต่ก็ต้องชะงักด้วยความเกรงใจกลัวจะทำขนมหน้าตางملดงามพวกนั้นเสียหาย "คุณเองก็ชอบใช่ไหมคะ?" หลินอิงหันมาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามี ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์เล็กๆ "ถ้าชอบก็เตรียมตัวไว้ให้ดีนะคะ เพราะอีกไม่นาน... เราคงไม่มีเวลาได้พักผ่อนกันง่ายๆ แน่ค่ะ" สิ้นคำพูดของหลินอิงไม่ถึงอึดใจ เสียงฝีเท้าฝุ่นตลบก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงพูดคุยเจี๊ยวจ้าวที่ดังลั่นทะลุรั้วไม้ไผ่เข้ามา "กลิ่นอะไรน่ะ? หอมอะไรขนาดนี้! แม่ได้กลิ่นเหมือน... เหมือนเนยกับน้ำตาลไหมคะพี่ใหญ่?" เสียงแหลมสูงของสะใภ้รองตระกูลจางดังนำมาก่อนตัว ตามมาด้วยร่างท้วมของแม่สามีที่เดินหน้าตึงเข้ามาในบริเวณบ้านด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาเล็กหรี่มองสำรวจไปทั่วราวกำลังจับผิด ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในเขตบ้าน กลิ่นหอมหวานของขนมปังอบใหม่ก็พุ่งเข้าใส่จมูกจนทั้งแม่สามีและสะใภ้รองถึงกับชะงักกึก สัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นและะความโลภเข้าครอบงำใบหน้าทันที แม่สามีตระกูลจางสูดจมูกฟืดฟาด กวาดสายตาคมดุไปยังโต๊ะไม้หน้าร้านที่เสี่ยวเปากำลังวางถาดขนมปังพอดี ภาพของขนมปังสีทองอร่ามส่งควันกรุ่นและกลิ่นเนยคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทำให้หญิงสูงวัยถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว "นี่มันเรื่องอะไรกัน! พวกแกแอบเอาแป้งและน้ำตาลของบ้านใหญ่มาทำอะไรกินกันลับหลังอย่างนั้นเรารึ!" แม่สามีแผดเสียงแหลมปนเกรี้ยวกราด พุ่งตรงเข้ามาหมายจะใช้มือเหี่ยวย่นปัดถาดขนมปังให้ร่วงลงพื้นด้วยความหมั่นไส้ที่เห็นลูกชายคนรองกับสะใภ้ทำตัวโดดเด่น แต่เร็วกว่าแสง จางเหว่ยขยับตัวเข้ามาขวางหน้ามารดาไว้ทันที ร่างสูงใหญ่ดั่งกำแพงเหล็กทำให้แม่สามีต้องหยุดชะงัก ถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ "แม่คะ/ครับ! นี่ไม่ใช่ของบ้านใหญ่ และผมกับอิงอิงก็ไม่ได้ใช้แป้งของทางบ้านแม้แต่นصفขีดเดียว กรุณาให้เกียรติภรรยาผมด้วย" จางเหว่ยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังและเฉียบขาดจนแม่สามีหน้าชา ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด ประตูรั้วบ้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงนับสิบชีวิตที่ทนกลิ่นหอมยวนใจไม่ไหว ต่างพากันกรูเข้ามาในลานบ้านราวกับผึ้งแตกรัง นำโดยป้าสะใภ้ใหญ่บ้านข้างเคียงที่ถือกระป๋องใส่เหรียญเก่าๆ มาด้วย "แม่เจ้าโว้ย! ขนมบ้าอะไรเนี่ย หอมจนไส้ในท้องฉันปั่นป่วนหมดแล้ว หลินอิง! เธอทำอะไรกินน่ะ กลิ่นหอมฟุ้งไปสามบ้านแปดบ้านแบบนี้ ขายใช่ไหม? ฉันเอาชิ้นหนึ่ง เอาสิ! นี่เงิน!" ป้าสะใภ้ใหญ่ไม่พูดเปล่า ยื่นเหรียญเก่าๆ ในมือเข้ามาจ่อหน้าหลินอิงทันที ตามมาด้วยเสียงเซנקเซ็งของชาวบ้านคนอื่นๆ ที่แย่งกันะตะโกนสั่งซื้อ "ฉันเอาสองชิ้น!" "ทางนี้สามชิ้น! ลูกฉันร้องไห้งอแงเพราะได้กลิ่นนี่ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว!" "นี่มันขนมอะไรกัน ทำไมหน้าตาถึงน่ากินขนาดนี้ ขายยังไงน่ะหลินอิง?!" แม่สามีที่ตั้งใจจะมาอาละวาด ถึงกับอ้าปากค้าง ตาค้าง ทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นชาวบ้านแห่แหนกันเอาเงินมาเสนอให้สะใภ้รองที่นางเคยด่าทอว่าไร้ค่าอยู่เสมอ หลินอิงไม่ได้รีบร้อนรับเงิน นางกวาดสายตามองฝูงชนที่เบียดเสียดกันเข้ามาด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับมีดโกนอาบน้ำผึ้ง นางยกมือขึ้นห้ามปรามเบาๆ เสียงพูดคุยทั้งหมดเงียบลงทันทีด้วยบารมีและความงดงามที่สะกดสายตาคน "ใจเย็นๆ ก่อนนะคะทุกท่าน ขนมปังเนยสดสูตรพิเศษของร้านเรา... มีจำกัดเพียงวันละสามสิบชิ้นเท่านั้นค่ะ" หลินอิงเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองแม่สามีที่ยืนหน้าเขียวคล้ำอยู่ข้างๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหวานละมุนที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "และเนื่องจากเป็นการเปิดร้านวันแรก... ราคาชิ้นละสองเหมา ห้ามแย่งกันนะคะ ทีละท่านค่ะ" เสียงฮือฮาดังขึ้นระลอกใหญ่เมื่อได้ยินราคา สองเหมาต่อชิ้นไม่ใช่ถูกๆ สำหรับยุคนี้ แต่เมื่อเทียบกับกลิ่นหอมเย้ายวนและหน้าตาที่สวยงามราวกับขนมในภัตตาคารหลวง ชาวบ้านต่างแย่งกันควักเงินในกระเป๋าออกมายื่นให้หลินอิงแทบไม่ทัน แม่สามีหน้าซีดเผือด มือที่กำไม้เท้าสั่นเทาด้วยความเจ็บใจ เมื่อคำนวณเงินสามสิบชิ้นในใจแล้ว มันคือเงินก้อนโตที่สะใภ้รองกำลังจะกวาดเข้ากระเป๋าไปต่อหน้าต่อตา ทว่าก่อนที่นางจะได้อ้าปากพูดจาหาเรื่องอะไรออกมา... มีเงาร่างคุ้นตาของชายแต่งกายสะอาดสะอ้านในชุดเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูง พร้อมผู้ช่วยอีกสองคน เดินแหวกฝูงชนเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะขนมปังด้วยแววตาเป็นประกายวับวาย "นี่คือกลิ่นของขนมปังอบเนยที่ลือกันไปถึงสำนักงานอำเภอสินะครับ..." ชายคนนั้นแย้มยิ้มกว้าง กวาดสายตามองถาดขนมปังก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องกลั้นหายใจ "ผมเหมาหมดถาดนี้... ไม่ทราบว่าคุณหลินอิงพอจะมีเหลือให้ผมสั่งจองล่วงหน้าสำหรับงานเลี้ยงรับรองท่านผู้ว่าฯ ในสัปดาห์หน้าอีกสักร้อยชิ้นไหมครับ?" -------------------------------------------------------------------------------- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาลิ้มรสความหอมหวานและร่วมฟาดฟันความอยุติธรรมไปพร้อมกับหลินอิงนะคะ)