สยบมารด้วยปัญญา

กลิ่นเหม็นหืนของแป้งสาลีขึ้นราคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว—นี่คือภาพแรกที่หลินอิงเห็นเมื่อก้าวเท้าเข้าสู่ห้องเก็บวัตถุดิบหลังร้านของตระกูลซุน คู่แข่งคนสำคัญที่พยายามจะเล่นงานเธอในตลาดมืด กระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่แนบมากับจดหมายขู่ฆ่าเมื่อคืนยังอยู่ในกระเป๋าเสื้อ เล็บเรียวสวยของหลินอิงเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะเนิบนาบ ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองความสกปรกโสมมเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน คนพวกนั้นคิดว่าการใช้แป้งราคาถูกและสารเคมีเร่งขึ้นฟูจะสามารถทำลายชื่อเสียง "ร้านเบเกอรี่ตระกูลจาง" ของเธอลงได้ ช่างเป็นความคิดที่ตื้นเขินและน่าสมเพชเสียจริงนะคะ "แม่ครับ กลิ่นอะไรเหรอครับ ทำไมเหม็นจัง..." เสียงใสแจ๋วของเสี่ยวเปาดังขึ้นเบาๆ เจ้าตัวน้อยดึงชายเสื้อกันหนาวของเธอ มือเล็กๆ ขยี้จมูกปัดเป่ากลิ่นไม่พึงประสงค์ หลินอิงรีบย่อกายลง ใช้มือเรียวลูบศีรษะลูกชายด้วยความอ่อนโยน ความอบอุ่นจากไอร้อนที่แผ่ออกมาจากเตาอบพกพาในมิติลับช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บของฤดูหนาวปี 1983 นี้ไปได้จนหมดสิ้น "ไม่มีอะไรค่ะคนเก่ง แค่กลิ่นของพวกแมลงสาบที่กำลังจะอดตายเท่านั้นเอง" หลินอิงกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แววตากลับเปล่งประกายความเฉียบขาดที่พร้อมจะบดขยี้คู่ต่อสู้ให้แหลکคามือ ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยเดินเข้ามาสมทบในห้องครัวเล็กๆ แห่งนี้ ดวงตาคมกริบทอดมองภรรยาด้วยความรักและห่วงใย มือหนาวางถุงกระดาษบรรจุวัตถุดิบชั้นดีที่เพิ่งไปกว้านซื้อมาจากสถานีค้าส่งลงบนโต๊ะ "ที่รัก ทางการตรวจสอบบัญชีของร้านซุนเรียบร้อยแล้วครับ ตามที่คุณคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด พวกเขาแอบลักลอบนำเข้าแป้งสาลีเถื่อนจากต่างจังหวัดเพื่อลดต้นทุน และยังติดสินจ้างเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองด้วย" หลินอิงยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่งดงามแต่กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนสันหลังวาบ "ดีมากค่ะพี่เหว่ย คนพวกนั้นอยากเล่นสกปรกนัก งั้นเราก็มาดูกันว่า เมื่อความจริงถูกเปิดเผยในงานเฉลิมฉลองประจำเมืองพรุ่งนี้ หน้าตาของตระกูลซุนจะเอาปี๊บคลุมหัวไว้ทันไหม" แผนการ "สยบมารด้วยปัญญา" ถูกร้อยเรียงขึ้นอย่างแยบยล หลินอิงไม่ได้เลือกใช้วิธีทะเลาะเบาะแว้งตบตีให้เสียเกียรติ แต่เธอเลือกใช้ "อาวุธ" ที่เธอเชี่ยวชาญที่สุด นั่นคือกลิ่นหอมเย้ายวนของเบเกอรี่ระดับตำนานจากโลกอนาคต และหลักฐานทางกฎหมายที่แน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด เช้าวันรุ่งขึ้น ลมหนาวพัดโชยนำพาความคึกคักมาสู่จัตุรัสกลางเมือง ร้านเบเกอรี่ชั่วคราวของตระกูลจางถูกจัดแต่งอย่างประณีต แตกต่างจากร้านของตระกูลซุนที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง ฝั่งนั้นพยายามเรียกลูกค้าด้วยการลดราคาและตะโกนเสียงดังโวกเวก แต่กลับไม่มีใครกล้าซื้อเพราะกลิ่นอหมอพะะออมของขนมปังที่เริ่มออกอาการผิดปกติ หลินอิงในชุดเสื้อโค้ทผ้าสักหลาดสีครีมสะอาดตา กำลังงละมุนละไมกับการนวดแป้งโดว์สูตรพิเศษในมิติลับ แป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดผสานกับเนยแท้ส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณ รัศมีแห่งความมั่นใจและฝีมือระดับเชฟใหญ่แผ่ซ่านออกมาจนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดชะงัก "อุ๊ย หอมอะไรขนาดนี้เนี่ย... หอมกว่าขนมปังร้านไหนๆ ในเมืองเลยนะ!" หญิงวัยกลางคนผู้มีฐานะดีคนหนึ่งอุทานขึ้นด้วยความหลงใหล "รับครัวซองต์เนยสดร้อนๆ สักชิ้นไหมคะคุณนาย สูตรพิเศษ กรอบนอกนุ่มใน ละลายในปากทันทีเลยค่ะ" หลินอิงเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับคมกริบเมื่อหันไปสบตากับซุนเฉียง ลูกชายเจ้าของร้านคู่แข่งที่กำลังยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าร้านฝั่งตรงข้าม ยอดขายถล่มทลาย! ขนมปังล็อคแรกหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที เสียงชื่นชมและเสียงเงินเหรียญกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งคือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดในยุคแปดศูนย์นี้ แต่ความสะใจยังไม่จบเพียงแค่นั้น เมื่อเจ้าหน้าที่รัฐในเครื่องแบบเต็มยศสามนายเดินตรงดิ่งเข้าไปในร้านตระกูลซุนท่ามกลางความตกใจของฝูงชน "พวกคุณถูกจับในข้อหามีไว้ในครอบครองซึ่งวัตถุดิบผิดกฎหมาย และฉ้อโกงผู้บริโภค!" เสียงประกาศก้องทำให้ซุนเฉียงเข่าทรุดลงกับพื้น ร้องโวยวายโหยหวนราวกับสุนัขจนตรอก เขากวาดสายตาอาฆาตมาดร้ายมาที่หลินอิง พลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้นเคืองสุดขีด แต่หลินอิงกลับเพียงแค่ยกถ้วยชาอุ่นๆ ขึ้นจิบอย่างใจเย็น ไม่แม้แต่จะชายตามองคนแพ้ให้เสียเวลา ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและความสำเร็จอยู่แค่เอื้อม จางเหว่ยที่เดินไปตรวจดูความเรียบร้อยหลังร้านกลับวิ่งหน้าตาตื่นกลับมา สีหน้าของนายทหารผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดในปฐพี กลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "อิงอิง... มีปัญหาใหญ่แล้วครับ" จางเหว่ยคว้ามือภรรยาไว้แน่น เสียงทุ้มต่ำสั่นเครือเล็กน้อย "จดหมายขู่เมื่อวาน... ไม่ใช่ฝีมือของตระกูลซุน" หลินอิงชะงัก รอยยิ้มบนริมฝีปากค้างเติ่ง หัวใจกระตุกวูบเมื่อสามีส่งกระดาษโน้ตแผ่นใหม่อีกแผ่นให้ดู—มันถูกเสียบไว้ที่กระจกรถของเขา และลายมือบนนั้นไม่ใช่ภาษาจีนยุคแปดศูนย์ แต่เป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เขียนด้วยหมึกสีแดงฉาน พร้อมสัญลักษณ์ประหลาดที่เธอคุ้นเคยดีจากชาติภพก่อน... รอยยิ้มอันเย็นเยียบถูกส่งตรงมาจากเงามืดของตรอกซอกซอยฝั่งตรงข้าม ร่างสูงโปรดในชุดสูทสากลสมัยใหม่ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หลินอิงต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งความหอมหวานและการฟาดฟันนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!