ช่วงเวลาแห่งความสุขของครอบครัว

"คุณจำเขาได้งั้นเหรอคะ?" เสียงของจางเหว่ยต่ำทุ้มและเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่ถูกก้อนหินกระแทกจนร้าว เขาขยับตัวเข้ามาขวางหน้าหลินอิงไว้ทันควัน สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มจ้องเขม็งไปยังชายในชุดสูทสากลที่ยืนตระหง่านอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มของชายผู้นั้นไม่ได้แสดงถึงความเป็นมิตร แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ "ไม่... ฉันไม่รู้จักเขา แต่ความรู้สึกมันบอกว่า... เขาไม่ใช่คนธรรมดาค่ะ" หลินอิงกระซิบตอบ มือเรียวบีบแขนเสื้อสามีแน่น ความเย็นจากปลายนิ้วของเธอส่งผ่านไปยังจางเหว่ย ชายในชุดสูทไม่รอให้ความกดดันจางหาย เขาค่อยๆ ถอดหมวกเบเร่ต์สีเข้มออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูภูมิฐานแต่แฝงไปด้วยความอำมหิต ก่อนจะโค้งคำนับอย่างสุภาพเกินเหตุ แล้วหมุนตัวหายเข้าไปในความมืดของตรอกนั้นราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลจางๆ ในอากาศ ซึ่งขัดกับกลิ่นไอหมอกและฝุ่นควันของเมืองยุคแปดศูนย์อย่างสิ้นเชิง "ช่างเถอะค่ะ... วันนี้เรามีแผนที่สำคัญกว่านั้น" หลินอิงดึงสติกลับมา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกลบความหวั่นไหว "ไปมิติกันเถอะค่ะ เสี่ยวเปารอพวกเราอยู่ที่นั่นแล้ว" จางเหว่ยพยักหน้าเงียบๆ ก่อนจะหยิบมือภรรยาขึ้นมาจูบเบาๆ ที่หลังมือ สัมผัสที่อบอุ่นนั้นช่วยปัดเป่าเมฆหมอกแห่งความวิตกกังวลออกไปจนหมดสิ้น ทั้งสองเดินตรงไปยังห้องเก็บของหลังร้าน ก่อนจะก้าวผ่านม่านมิติเข้าสู่โลกอีกใบหนึ่งที่พวกเขาเป็นเจ้าของ ทันทีที่เท้าแตะพื้นหญ้า กลิ่นหอมจางๆ ของดินชื้นและดอกไม้นานาพันธุ์ก็เข้ามาแทนที่สวนผักในมิติตอนนี้เขียวขจีจนน่าตื่นตา ผักกาดขาวใบอวบอิ่มพริ้วไหวตามแรงลม ต้นมะเขือเทศสีแดงสดห้อยระย้าดูน่ากิน ส่วนแปลงสตรอว์เบอร์รี่นั้นผลสุกปลั่งส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจ "แม่ครับ! พ่อครับ!" เสียงเจื้อยแจ้วของเสี่ยวเปาดังขึ้นจากใต้ร่มไม้ใหญ่ เด็กน้อยวิ่งหน้าตั้งเข้ามาโผกอดขาแม่ด้วยความดีใจ หลินอิงย่อตัวลงอุ้มลูกชายขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่ ความเครียดจากโลกภายนอกมลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มบริสุทธิ์ของลูก "เสี่ยวเปาคนเก่ง ช่วยแม่เก็บสตรอว์เบอร์รี่หรือยังคะ?" "เก็บแล้วครับ! ผมเลือกผลที่แดงที่สุดให้แม่เลย!" เจ้าตัวเล็กชูตะกร้าใบเล็กที่เต็มไปด้วยผลไม้สีแดงฉ่ำ บรรยากาศในสวนผักมิตินี้คือสวรรค์บนดินอย่างแท้จริง หลินอิงจัดเตรียมโต๊ะน้ำชาไม้สนกลางแจ้ง ปูด้วยผ้าลูกไม้สีขาวสะอาดสะอ้าน เธอหยิบเอา 'พายสตรอว์เบอร์รี่สด' ที่อบเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานออกมาวางบนโต๊ะ แป้งพายบางกรอบผสานกับครีมสดเนื้อเนียนละมุนลิ้นตัดกับรสเปรี้ยวหวานของผลไม้ที่เพิ่งเก็บสดๆ จากต้น จางเหว่ยถอดเสื้อนอกออก พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น แล้วลงมือช่วยภรรยาเตรียมดินเพื่อปลูกสมุนไพรล็อตใหม่ เขาไม่ได้บ่นเรื่องงานหนัก ซ้ำยังหยอกล้อกับเสี่ยวเปาอย่างอารมณ์ดี นี่คือช่วงเวลาที่พวกเขาได้เป็นตัวเองอย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องกังวลถึงสายตาจิกกัดของแม่สามี หรือคำนินทาจากเพื่อนบ้านที่คอยแต่จะหยิบฉวยผลประโยชน์ "ถ้าแม่ผมเห็นสวนผักนี้ แกคงจะอาละวาดจนบ้านแตกแน่ๆ เลยนะครับ" จางเหว่ยพูดพลางขุดดินอย่างคล่องแคล่ว "ให้แกเห็นไม่ได้หรอกค่ะ" หลินอิงหัวเราะเบาๆ ดวงตาเป็นประกายคมปลาบ "เพราะถ้าแกเห็น แกคงจะคิดหาวิธีขโมยไปเป็นของตัวเองจนตัวสั่น แต่เชื่อเถอะค่ะ ว่าไม่มีใครพรากความสุขนี้ไปจากเราได้" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงนกร้องเบาๆ ในมิติ แต่ในใจของหลินอิงกลับครุ่นคิดถึงชายในชุดสูทคนนั้น... รอยยิ้มนั้นมันหมายความว่าอย่างไร? เขาไม่ได้มาเพื่อข่มขู่ แต่เหมือนมาเพื่อ 'จับจ้อง' บางอย่างที่เขารู้ว่าเธอกำลังซ่อนไว้ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะหยิบส้อมขึ้นตักพายเข้าปาก เสียงสัญญาณเตือนจากหน้าต่างมิติที่เชื่อมต่อกับหน้าร้านก็ดังขึ้น... มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนลูกค้าทั่วไป แต่มันคือเสียง 'เคาะประตู' ในยามวิกาลที่ไม่มีใครควรจะมา "เหว่ยคะ..." หลินอิงวางส้อมลงช้าๆ "ดูเหมือนว่าจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญไปรออยู่ที่หน้าร้านเราแล้วค่ะ" จางเหว่ยลุกขึ้นยืนทันที แววตาของทหารผู้ผ่านสมรภูมิกลับมาอีกครั้ง เขาเดินไปที่บานหน้าต่างมิติแล้วชะโงกมองออกไปข้างนอก และสิ่งที่เขาเห็นทำให้มือที่กำหมัดแน่นสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง ที่หน้าร้าน... หญิงวัยกลางคนที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี แม่สามีตัวร้าย กำลังยืนอยู่กับชายในชุดสูทคนเดิม! คนที่เพิ่งหายตัวไปจากตรอกฝั่งตรงข้ามเมื่อครู่นี้เอง! มือของหญิงชรากำลังถือ 'กุญแจสำรอง' ของร้านที่เธอแอบฉกไปเมื่อครั้งก่อน แล้วค่อยๆ ไขเข้าไปในร้านของหลินอิงด้วยท่าทางย่ามใจ หลินอิงกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้จางเหว่ยถึงกับต้องขนลุก เพราะมันคือรอยยิ้มเดียวกับตอนที่เธอจัดการกับคู่แข่งทางการค้าจนไม่มีที่ยืนในตลาดเบเกอรี่เมืองหลวง "ดูเหมือนว่า... คืนนี้คงต้องมีการจัดระเบียบคนในครอบครัวกันหน่อยแล้วล่ะค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นของเบเกอรี่มิติคู่ขนานมาจนถึงตอนนี้นะคะ!