ความลับของมิติที่สามีรู้แล้ว

เสียงยางรถยนต์บดขยี้พื้นถนนลูกรังดังครืดคราดจนฝุ่นตลบอบอวล ท่ามกลางความเงียบงันของหมู่บ้านยุคแปดศูนย์ รถยนต์สีดำติดฟิล์มทึบจำนวนสามคันเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเรียงรายหน้า "ร้านเบเกอรี่หอมละมุน" ของหลินอิงอย่างอุกอาจ บรรยากาศรอบด้านที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความสุขของขนมปังอบใหม่ กลับถูกแทนที่ด้วยความกดดันและน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสี่ยวเปาร้องไห้งอแงด้วยความตกใจ แม่สามีที่เพิ่งเดินมาหาเรื่องถึงหน้าร้านถึงกับหน้าถอดสี ขาอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นชายฉกรรจ์ในชุดสูทสากลนับสิบคนก้าวลงมาจากรถ "ใคร... ใครคือเจ้าของร้านนี้!" เสียงตะคอกก้องกังวานด้วยอำนาจของชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐาน เขาคือหัวหน้าคณะผู้ตรวจการจากเมืองหลวง ใบหน้าบึ้งตึงและแววตาดุดันกวาดมองไปทั่วร้าน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หลินอิงซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ หลินอิงไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอยังคงใช้มือเช็ดทำความสะอาดพื้นผิวโต๊ะไม้ด้วยผ้าสะอาดอย่างใจเย็น ราวกับแขกกลุ่มนี้เป็นเพียงลูกค้าที่มาซื้อขนมปังยามบ่าย ท่าทีที่สุขุมเกินวัยและนิ่งสงบผิดมนุษย์มนาทำให้ผู้ตรวจการขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "ฉันเองค่ะ เป็นเจ้าของร้านนี้ มีปัญหาอะไรเกี่ยวกับขนมปังหรือคะ หรือว่า... แยมผลไม้กระปุกนั้นมันไปขัดหูขัดตาใครเข้า" หลินอิงเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคมบาดลึก "บังج! คุณกำลังละเมิดสิทธิบัตรลับของตระกูลขุนนางเก่า!" ผู้ตรวจการตบโต๊ะเสียงดังสนั่น "สูตรแยมผลไม้หมักบ่มด้วยมิติความหวานเฉพาะตัวนี้ เป็นสมบัติตกทอดของตระกูลเฉินตั้งแต่สามสิบปีก่อน ทางเราได้รับคำสั่งด่วนให้ยึดสินค้าทั้งหมด และจับกุมผู้ลักลอบขโมยสูตรลับ!" สิ้นคำพูดนั้น ร่างท้วมของแม่สามีก็กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจและรีบโบกมือปฏิเสธทันที "คะ... คุณผู้ชาย! ฉันเป็นแค่แม่สามีของนังนี่นะคะ! ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง! มันเป็นคนทำ! มันแอบซ่อนสูตรบ้าๆ นี่ไว้ ฉันเตือนมันแล้วแต่ไม่ฟัง จับมันไปเลยค่ะ! จับมันไป!" จางเหว่ยที่เพิ่งเดินถือกระสอบแป้งสาลีเข้ามาจากโกดังหลังร้าน ชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดและสัญชาตญาณดิบประเมินสถานการณ์ได้ทันทีว่านี่คือ "การกลั่นแกล้ง" เพื่อฮุบกิจการที่กำลังไปได้สวยของภรรยา เขาวางกระสอบแป้งลงเสียงดังโครมจนพื้นไม้สะเทือน ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาบังร่างของภรรยาและลูกชายไว้ข้างหลังด้วยท่าทีปกป้องอย่างเด็ดเดี่ยว แผ่นหลังกว้างของจางเหว่ยให้ความรู้สึกมั่นคงราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย "ถอยไปยัยแก่ปากเสีย" จางเหว่ยหันไปเอ่ยกับแม่ตัวเองด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้เยื่อใย จนแม่สามีสะดุ้งโหยงไม่กล้าเอ่ยอะไรต่อ ก่อนที่เขาจะหันไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนจากเมืองหลวง "พวกคุณบอกว่าเป็นสูตรของตระกูลเฉินงั้นหรือ?" จางเหว่ยแค่นหัวEาะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปากของชายหนุ่ม "กระดาษสิทธิบัตรเก่าๆ ที่พวกคุณถืออยู่ มันระบุส่วนผสมของ 'ผลไม้ป่าหิมะสามมิติ' หรือเปล่า? มันระบุอุณหภูมิการกวนที่ต้องใช้ความชื้นเฉพาะตัวของดินภูเขาไฟฝั่งตะวันตกไหม?" ผู้ตรวจการชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยน1สี "ทะ... ทางเรามีเอกสารยืนยัน..." "เอกสารปลอมที่เพิ่งเขียนขึ้นเมื่อสัปดาห์ก่อนน่ะสิ!" จางเหว่ยสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทรงพลังและดุดันตามแบบฉบับนายทหารผ่านศึกทำให้คนฟังถึงกับขนลุกซู่ "ภรรยาของผมคิดค้นสูตรนี้ขึ้นมาจากหยาดเหงื่อและความเหนื่อยยากตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา หล่อนไม่เคยออกจากหมู่บ้านนี้ด้วยซ้ำ จะไปขโมยสูตรอะไรจากพวกตระกูลตกอับที่ล่มสลายไปแล้วได้!" "แก! สามีอกตัญญู! แกกล้าเถียงผู้ตรวจการแทนเมียนอกคอกนี่เรอะ!" แม่สามีแว้ดขึ้นมาด้วยความโมโห แต่จางเหว่ยไม่แม้แต่จะชายตามองแม่บังเกิดเกล้า เขายื่นมือหนาไปกุมมือเรียวเล็กของหลินอิงที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ ฝ่ามือที่หยาบกร้านจากการฝึกฝนและทำไร่ไถนาบีบกระชับมือของเธอเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความเชื่อใจอย่างเต็มเปี่ยม หลินอิงช้อนตาขึ้นมองสามี หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความซาบซึ้ง ในโลกคู่ขนานที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและความอยุติธรรมนี้ มีเพียงผู้ชายคนนี้คนเดียว... ที่ไม่เคยลังเลที่จะยืนเคียงข้างและปกป้องเธอ แม้ว่าเขาจะรู้ดีว่า "ความลับเรื่องมิติ" ของเธอมันเหนือธรรมชาติแค่ไหนก็ตาม ใช่... จางเหว่ยรู้ความลับนั้นมาสักพักแล้ว ย้อนกลับไปเมื่อคืนก่อน ในห้องนอนอันเงียบสงบ จางเหว่ยแอบเห็นภรรยาของเขานำผลไม้สดๆ ออกมาจากอากาศธาตุด้วยแสงเรืองรองสีทองอร่าม เขากลั้นหายใจด้วยความตกตะลึง แต่สิ่งที่เขาทำไม่ใช่การหวาดกลัวหรือมองว่าเธอเป็นปีศาจ หากแต่เป็นก้าวเข้าไปสวมกอดร่างบางจากด้านหลัง ซบใบหน้าลงบนไหล่ลาด และกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เธอไม่มีวันลืม *"ไม่ว่าคุณจะมีความลับอะไร หรือโลกใบนี้จะมองคุณอย่างไร... จำไว้ว่าผมคือสามีของคุณ และผมจะปกป้องความลับนี้ด้วยชีวิตของผมเอง"* สัมผัสอุ่นจากคืนนั้นไหลวนกลับมาในความทรงจำ หลินอิงคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่งดงามและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ เธอขยับตัวเข้าใกล้สามีเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวานและทรงพลังพอๆ กัน "ในเมื่อพวกท่านบอกว่านี่คือสูตรของตระกูลเฉิน..." หลินอิงหยิบขวดแยมแก้วใสที่ผ่านการซีลอย่างดีขึ้นมาถือไว้ "งั้นเรามาพิสูจน์กันต่อหน้าพยานนับสิบคนตรงนี้เลยดีกว่าค่ะว่า แยมของฉันกับแยมในสิทธิบัตรปลอมๆ ของพวกท่าน มันมีรสชาติและปฏิกิริยาต่อความร้อนเหมือนกันหรือไม่ ถ้าแยมของฉันเป็นของปลอม... เชิญพวกท่านจับกุมฉันเข้าคุกได้เลยค่ะ" ผู้ตรวจการจากเมืองหลวงหน้าซีดเผือดลงถนัดตา เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เพราะพวกเขาเองก็รู้ดีว่าสิทธิบัตรนั้นเป็นเพียงกระดาษที่เจ้านายผู้มีอิทธิพลสั่งให้ทำปลอมขึ้นมาเพื่อฮุบสูตรขนมทำเงินนี้เท่านั้น ไม่มีทางที่รสชาติจะเลียนแบบความพิเศษจากมิติลับได้เลย! "ระ... รอก่อน!" ผู้ตรวจการเริ่มออกอาการลนลาน ถอยหลังกรูดเมื่อเห็นจางเหว่ยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตช่วงแขนออก เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อทรงพลังที่พร้อมจะมีเรื่องได้ทุกเมื่อหากพวกมันยังไม่ไสหัวไป บรรยากาศในร้านตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงลมหายใจของทุกคนดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำ ทันใดนั้นเอง... เสียงกระดิ่งลมหน้าร้านก็ดังกรุ๊งกริ๊งขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับร่างของบุรุษปริศนาในชุดสูทรasยหรูผู้หนึ่ง ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็น และเอกสารตราประทับทองคำแท้จากทำเนียบรัฐบาลในมือ! "ขออภัยที่ขัดจังหวะ... แต่ดูเหมือนว่าสิทธิบัตรฉบับจริงของตระกูลเฉิน ที่พวกคุณอ้างถึงน่ะ..." ชายปริศนากวาดสายตามองกลุ่มผู้ตรวจการด้วยแววตาเหยียดหยาม "ตอนนี้... อยู่ในมือของ 'ภรรยา' จางเหว่ย เรียบร้อยแล้วล่ะครับ" ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ เพราะเกมการแก้แค้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นค่ะ!