สามีกลับมาแล้ว!

"ถ้ากล้าก้าวเข้ามาในครัวของฉันอีกก้าวเดียว... สหายซ่ง อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องใบประกาศหนี้สินที่กองอยู่สถานีตำรวจก็แล้วกันนะคะ!" น้ำเสียงใสทว่าราบเรียบเย็นเยียบของหลินอิงดังขึ้น ตัดผ่านความเงียบของยามโพล้เพล้ได้อย่างเฉียบคม ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านยืนกอดอกพิงวงกบประตูครัว ดวงตาคู่คมจ้องมองสหายซ่ง—ชายหนุ่มจอมกะล่อนประจำหมู่บ้านที่กำลังทำท่าจะพังประตูรั้วเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด สหายซ่งชะงักกึก เหงื่อกาฬไหลซกเต็มแผ่นหลัง ยามนี้แผนการชั่วร้ายที่เขาและแม่สามีตระกูลจางร่วมมือกันจะมาขนแป้งสาลีและน้ำตาลในมิติพิเศษของหลินอิงไปขายต่อในตลาดมืดพังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อเจอสายตาดุจคมมีดของหญิงสาวที่รู้ทันทุกย่างก้าว "จ... เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรกัน หลินอิง! ฉัน... ฉันแค่จะมาถามหาฟืนต่างหาก!" สหายซ่งแก้ตัวเสียงสั่น หลบสายตาหนี "ฟืนหรือคะ? แต่บ้านฉันใช้เตาถ่านไฮเทคที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ไม่เคยต้องรบกวนฟืนเน่าๆ ของใครค่ะ เชิญไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะตะโกนเรียกชาวบ้านมาดูหน้าคนขโมยของนะคะ!" หลินอิงเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น พร้อมกับยกมือขึ้นเคาะกระทะเหล็กในมือเบาๆ เสียง *กริ๊ง...* นั้นดังบาดประสาทจนสหายซ่งต้องวิ่งเตลิดเปิดเปิงออกไปจากรั้วบ้านแทบไม่ทัน หลินอิงถอนหายใจเบาๆ เผยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากเล็กน้อย คนพวกนี้คิดตื้นเขินเกินไปจริงๆ คิดว่าเธอเป็นหลินอิงคนเก่าที่อ่อนแอ ยอมให้รังแกและสูบเลือดสูบเนื้ออยู่ฝ่ายเดียวอย่างนั้นหรือคะ ไม่มีทางเสียหละ ตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาอยู่ในร่างนี้พร้อมกับ "เตาอบเบเกอรี่มิติคู่ขนาน" ชีวิตของเธอก็มีแต่คำว่ายกระดับและเอาคืนอย่างสาสมเท่านั้น! ในครัวตอนนี้ กลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังเนยสดผสมผสานกับกลิ่นช็อกโกแลตเข้มข้นกำลังอบอวลไปทั่ว บนโต๊ะไม้มีเค้กไข่ไต้หวันเนื้อนุ่มฟูราดซอสคาราเมลหอมหวานที่เธอเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ วางเรียงรายอยู่ เสี่ยวเปาลูกชายตัวน้อยนั่งตาแป๋ว กลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ พลางใช้มือเล็กๆ ชี้ไปที่เค้กด้วยความอยากกิน "คุณแม่ครับ กลิ่นหอมจังเลย ลูกขอชิมสักคำได้ไหมครับ?" เสียงเล็กๆ เอ่ยถามอย่างออดอ้อน หลินอิงปรับสีหน้าให้กลับมาอบอุ่นอ่อนโยนในพริบตา เธอย่อตัวลงลูบผมนุ่มของลูกชายด้วยความรัก "ยังไม่ได้ค่ะเสี่ยวเปาคนเก่ง อันนี้เราจะเอาไว้ไปวางขายที่ตลาดพรุ่งนี้เช้าเพื่อหาเงินมาซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ลูกนะจ๊ะ แต่... สำหรับเด็กดีอย่างลูก แม่มีพุดดิ้งนมสดคาราเมลอยู่ในตู้เย็นต่างหากล่ะคะ" ดวงตาของเสี่ยวเปาเป็นประกายระยับทันที เจ้าตัวเล็กส่งเสียงร้องไชโยด้วยความดีใจ หลินอิงหยิบถ้วยพุดดิ้งเนื้อเนียนดุจแพรไหมส่งให้ลูกชาย นั่งมองเด็กน้อยตักกินด้วยความเอร็ดอร่อย หัวใจของเธอก็พลอยพองโตไปด้วยความสุข นี่แหละคือความเรียบง่ายแต่น่าหลงใหลของยุคแปดศูนย์ที่เธอเริ่มคุ้นเคยและผูกพัน ทว่า... ความสงบสุขในครัวแสนอบอุ่นกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังขึ้นหน้าบ้าน *ปัง!* เสียงผลักประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจรุนแรง หลินอิงขมวดคิ้วเล็กน้อย สหายซ่งกล้ากลับมาแก้แค้นอีกอย่างนั้นหรือคะ? หรือจะเป็นแม่สามีจอมเจ้ากี้เจ้าการที่ยกพวกมาอาละวาดเรื่องที่เธอไม่ยอมส่งเสบียงให้? หญิงสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบไม้พายทำขนมติดมือไว้เป็นอาวุธป้องกันตัว ดวงตากวาดตามองผ่านหน้าต่างกระจกที่สะท้อนเงาด้านนอก ทว่า... ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้ไม้พายเกือบหลุดจากมือ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่คุ้นตา เต็มไปด้วยฝุ่นดินและร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล ไหล่กว้างทั้งสองข้างแบกเป้สัมภาระใบใหญ่ แม้ใบหน้าจะคมเข้มและมีร่องรอยความเคร่งเครียดจากการปฏิบัติภารกิจในค่ายทหารแนวหน้า แต่ดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววห่วงหาอาทรอย่างปิดไม่มิด จางเหว่ย... สามีผู้เงียบขรึมและรักครอบครัว กลับมาถึงบ้านแล้ว! ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าเมื่อก้าวเข้ามาในลานบ้าน กลิ่นหอมหวานของเนยและแป้งที่ลอยฟุ้งออกมาจากหน้าต่างห้องครัวทำให้เขาขมวดคิ้วด้วยความฉงน ปกติแล้วภรรยาของเขาทำได้แค่ต้มโจ๊กใสๆ และผักดองเค็มๆ เท่านั้น ไม่เคยมีกลิ่นอายของอาหารชั้นเลิศแบบนี้มาก่อนในชีวิต แต่วินาทีที่เขาผลักประตูครัวเปิดออก ภาพตรงหน้าก็ทำให้ทหารกล้าผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนถึงกับยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป หลินอิงหันกลับมาสบตากับผู้มาเยือน ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูกลางครัว ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมผุดขึ้นมาในหัว—จางเหว่ย สามีผู้ซื่อสัตย์ที่ต้องแต่งงานกันเพราะผู้ใหญ่จัด ทั้งคู่ไม่ได้มีความผูกพันลึกซึ้ง แถมระยะหลังจางเหว่ยยังต้องไปประจำการที่ค่ายทหารห่างไกล ปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับแม่สามีใจร้ายรังแกอยู่ลำพัง ทว่าในสายตาของหลินอิงคนปัจจุบัน สามีคนนี้คือผู้ชายหุ่นล่ำสัน ไหล่กว้างที่พึ่งพาได้ และที่สำคัญ... เขาเป็นคนที่ "เชื่อฟังภรรยา" ที่สุดในปฐพี หากใช้วิธีการบริหารเสน่ห์ปลายจวักและการเอาคืนที่เฉียบขาด บรรยากาศในครัวเงียบงัดลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเดือดปุดๆ ของหม้อซุปบนเตาและกลิ่นเค้กหอมกรุ่นที่ลอยอบอวล จางเหว่ยจ้องมองภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ภรรยาของเขาเปลี่ยนไป... ไม่ได้ผอมแห้งแรงน้อย เนื้อตัวมอมแมมเหมือนแต่ก่อน ผิวพรรณกลับผุดผ่อง ดวงตากลมโตฉายแววเฉลียวฉลาด ทันคน และมีความมั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว ราวกับไม่ใช่หลินอิงคนเดิมที่เขาเคยทิ้งไว้เบื้องหลังเมื่อครึ่งปีก่อน "คุณ... กลับมาแล้วหรือคะ?" หลินอิงเอ่ยทักทายก่อน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเย้ายวนและทรงพลังอย่างประหลาด จางเหว่ยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจที่เคยด้านชาจากการสู้รบกลับเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่เป็นจังหวะ มือหนาที่กำสายสะพายเป้กระชับแน่นโดยไม่รู้ตัว เขามองหน้าภรรยา พล andอ้าปากจะเอ่ยทักทาย แต่ยังไม่ทันที่คำพูดใดจะหลุดจากริมฝีปาก... สายตาของจางเหว่ยก็เหลือบไปเห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังแอบมองลอดหน้าต่างเข้ามาจากนอกรั้วบ้าน พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ดังลอดเข้ามาในความเงียบ "นั่นมัน... แม่กับใครกัน?" จางเหว่ยขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นแม่แท้ๆ ของตนเองเดินนำหน้าสหายซ่งและชาวบ้านอีกสองสามคนตรงดิ่งมาที่ประตูบ้าน พร้อมกับสีหน้าถมึงทึงที่พร้อมจะพังบ้านพังครัวของเขาได้ทุกเมื่อ! หลินอิงปรายตามองออกไปด้านนอก รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เธอกลับมาสบตากامจางเหว่ยด้วยแววตานิ่งสงบ ไร้ความหวาดกลัวใดๆ สิ้นเชิง ก่อนจะเอ่ยกระซิบเบาๆ ข้างหูสามีที่ยังยืนงงอยู่กับที่ด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาชายหนุ่มขนลุกซู่ "สามีคะ... แม่ของคุณพาคนมา 'ต้อนรับ' การกลับมาของคุณด้วยเรื่องสนุกๆ พอดีเลยค่ะ สนใจจะดูภรรยาคนนี้ 'จัดการ' แขกไม่速เชิญกลุ่มนี้ด้วยวิธีอร่อยๆ หรือไม่คะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา17ตอนแล้วนะคะ มาติดตามชมกันต่อในตอนหน้าว่าการเผชิญหน้ากันระหว่างสามีภรรยาตระกูลจางและแม่สามีจอมวายร้ายจะจบลงอย่างไร!