ความเข้าใจผิดที่จบด้วยจูบ

"ธนบัตรปึกนั้นหายไปไหนหมด!" เสียงตวาดก้องของจางเหว่ยดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงแคบๆ ของบ้านตระกูลจาง นายทหารหนุ่มผู้เพิ่งกลับจากการฝึกภาคสนามและปฏิบัติภารกิจอันยาวนาน ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าและฝุ่นควัน ดวงตาสีเข้มฉายแววเคร่งเครียด มือหนากำกระดาษป,กสมุดบัญชีครัวเรือนยับยู่ยี่จนแทบแหลกคามือ เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือความโกลาหลระดับย่อมๆ แม่สามีของเธอกำลังนั่งกอดอกเชิดหน้าชูตาอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ข้างกายมีป้าสะใภ้จอมสอดรู้สอดเห็นทำหน้าเยาะเย้ยถากถาง ขณะที่เสี่ยวเปาลูกชายตัวน้อยซบหน้าสะอื้นไห้Yู่กับชายเสื้อของหลินอิง หลินอิงวางถาดไม้ที่บรรจุแป้งสาลีคุณภาพเยี่ยมจากมิติลับลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบของเนื้อไม้ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับทรงพลังพอที่จะหยุดเสียงโวยวายทั้งหมดในห้องให้เงียบลงได้ในเสี้ยววินาที เธอยังคงรักษาท่าทีสง่างาม ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา ดวงตากลมโตคู่สวยมองสามีของตนด้วยแววตานิ่งสงบ ไม่มีแม้แต่ความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวระคนอยู่เลยแม้แต่น้อย "พี่เหว่ย... กลับมาแล้วหรือคะ" หลินอิงเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไพเราะ และสุภาพเป็นกิจวัตร แต่แฝงความเยືือกเย็นที่ทำให้จางเหว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง "เสียงดังโวยวายตั้งแต่หน้าประตูลานบ้านเชียว คนข้างบ้านคงคิดว่าบ้านเรากำลังต้อนรับโจรปล้นทรัพย์เสียอีกนะคะ" "อิงอิง! อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง!" จางเหว่ยสาวเท้าเข้าหาภรรยาด้วยความร้อนรน เขาไม่ใช่คนใจร้ายหรือหูเบา แต่ภาพคำบอกเล่าจากมารดาบังเกิดเกล้าที่กรอกหูมาตลอดทาง ว่าภรรยาของเขาแอบเอาเงินเก็บก้อนสุดท้ายของครอบครัวไปปรเปอเปรอญาติฝั่งแม่บ้านเดิม แถมยังเอาเงินไปซื้อของฟุ่มเฟือยไร้สาระ มันกำลังเผาไหม้เหตุผลของเขาจนหมดสิ้น "แม่บอกผมว่าคุณเอาเงินเก็บสามสิบหยวนที่ผมส่งมาให้เมื่อเดือนก่อน ไปซื้อเตาอบเหล็กหล่อประหลาดๆ กับวัตถุดิบทำขนมบ้าบออะไรนั่นจนเกลี้ยงบัญชี! จริงไหมหลินอิง? เงินนั่นคือค่ารักษาพยาบาลและค่าเทอมของเสี่ยวเปานะ!" สิ้นเสียงคำกล่าวหา บรรยากาศในห้องก็พลันเย็นเยียบลง แม่สามีส่งเสียง "ฮึ" ออกมาจากลำคอทันที เสริมทัพด้วยน้ำเสียงแหลมสูงที่จงใจจิกกัด "นั่นน่ะสิ! นังสะใภ้ตัวดี ฉันเตือนแกแล้วว่าเงินทองหามา It ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาละลายเล่นกับพวกแป้งน้ำตาลกลิ่นนมเนยน่ารังเกียจพวกนี้! เหว่ยเหว่ย ลูกดูเอาเถอะ นางนี่มันผลาญสมบัติชัดๆ!" หลินอิงไม่ได้ตอบโต้แม่สามีทันที เธอก้มลงมองบุตรชายที่กำลังดึงชายเสื้อเธอเบาๆ มือเรียวบางลูบศีรษะเล็กของเสี่ยวเปาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีตรงๆ แววตาของเธอคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่หลังแพขนตางอนงาม "พี่เหว่ยคิดว่าเงินสามสิบหยวนของพี่... ถูกฉันเอาไปผลาญเล่นจริงๆ สินะคะ" น้ำเสียงของเธอทุ้มนุ่ม แต่น่าเกรงขามอย่างประหลาด "ถ้ามันไม่ได้เอาไปละลาย... แล้วตอนนี้มันอยู่ที่ไหนล่ะ! เตาลูกนั้นกับถังผงสีขาวพวกนี้มันกินไม่ได้หรอกนะอิงอิง!" จางเหว่ยเผลอขึ้นเสียงด้วยความอัดอั้น เขาเครียดจากงานกองทัพ พอกลับมาบ้านยังต้องมาเจอเรื่องเงินเก็บหมดเกลี้ยง ความอดทนจึงถึงขีดจำกัด "ถ้าเช่นนั้น..." หลินอิงระบายยิ้มละมุนออกมา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวาบอย่างไม่ทราบสาเหตุ "ก่อนที่พี่จะตัดสินภรรยาคนนี้ด้วยคำพูดของคนอื่น ช่วยให้เกียรติชิมผลงานจาก 'เตาประหลาด' ของฉันสักคำก่อนดีไหมคะ? ถ้าพี่ชิมแล้วยังคิดว่าฉันผลาญเงิน... เชิญพี่ลงโทษฉันได้ตามใจชอบเลยค่ะ" พูดจบ หลินอิงก็หมุนตัวไปยังเคาน์เตอร์ครัวชั่วคราวที่เธอเนรมิตขึ้นด้วยวัตถุดิบระดับพรีเมียมจากมิติลับ กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้ผสมผสานกับความหวานละมุนของคาราเมลและวนิลดาแท้เริ่มแผ่ซ่านอบอวลไปทั่วห้อง จนกลบกลิ่นอับชื้นของบ้านเก่าๆ ไปเสียสนิท เธอกำลังลงมือทำเมนูเด็ดที่จะสยบทุกข้อครหา... **"พายแอปเปิ้ลคาราเมลครัสต์กรอบ"** ที่อบด้วยความร้อนพอเหมาะจากเตาเหล็กหล่อที่แม่สามีตราหน้าว่าไร้ค่า ทุกการเคลื่อนไหวของหลินอิงเต็มไปด้วยความเชี่ยวชาญและงดงามราวกับศิลปินกำลังรังสรรค์ผลงานชิ้นเอก แป้งพายชั้นเลิศที่เธอแอบนวดและพักแป้งในมิติลับจนได้ที่ ถูกรีดจนบางเฉียบเป็นชั้นๆ เรียงตัวกันสวยงาม บรรจงห่อหุ้มไส้แอปเปิ้ลป่าในท้องถิ่นที่นำมาเคี่ยวกับน้ำตาลทรายแดงและซินนามอนจนเหนียวหนึบ หอมหวานกำลังดี ก่อนจะนำเข้าเตาอบจนแป้งด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองอร่าม ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนน้ำลายสอไปทั่วทั้งบ้าน ป้าสะไภ้ที่นั่งทำหน้าบึ้งตึงอยู่ ถึงกับแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อกลิ่นเนยหอมๆ ลอยมาแตะจมูก ส่วนเสี่ยวเปานั้นเลิกสะอื้นไห้ไปนานแล้ว เด็กน้อยยืนเขย่งปลายเท้า เกาะขอบโต๊ะ ตาโตเป็นประกายจ้องมองถาดพายที่เพิ่งยกออกมาจากเตา หลินอิงตัดแบ่งพายชิ้นโตใส่จานกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต ด้านบนราดด้วยซอสคาราเมลอุ่นๆ ที่ยังคงส่งควันจางๆ สีหน้าของเธอเรียบเฉย ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม เธอยกจานพายนั้นเดินตรงเข้าไปหาจางเหว่ยที่ยังคงยืนหน้าเครียดอยู่กลางห้อง กลิ่นหอมหวานละมุนลอยทะลุเข้าไปในโสตประสาท ทำให้ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน "เชิญค่ะ... สามีของฉัน" หลินอิงยื่นจานพายไปตรงหน้าเขา "ทานเข้าไปคำเดียว แล้วพี่จะรู้ว่า เงินสามสิบหยวนที่พี่ส่งมา ไม่ได้หายไปไหน... แต่มันกำลังจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความมั่งคั่งที่เราคาดไม่ถึงต่างหากล่ะคะ" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น เขาก้มมองจานพายสลับกับใบหน้าเรียวสวยของภรรยา ความโกรธยังคงค้างคาอยู่ในอก แต่ความหอมยั่วยวนตรงหน้ากลับรุนแรงเกินกว่าจะปฏิเสธได้ เขาตักชิ้นพายที่กรอบนอกนุ่มในเข้าปากช้าๆ วินาทีที่แป้งพายกรุบกรอบผสานกับความหวานฉ่ำของแอปเปิ้ลและคาราเมลละลายลงบนลิ้น รสชาติอันล้ำเลิศที่ไม่เคยลิ้มลองที่ไหนมาก่อนก็ระเบิดขึ้นในปาก ความเหนื่อยล้าจากการฝึกฝน ความตึงเครียดจากปัญหาเรื่องเงิน มลายหายไปสิ้นในพริบตาเดียว! ดวงตาคมของจางเหว่ยเบิกกว้างขึ้นอย่างตกตะลึง เขานิ่งค้างไปชั่วขณะ หลินอิงเห็นดังนั้นจึงก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ร่างระหงขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ ใบหน้าหวานเคลื่อนเข้าไปกระซิบข้างใบหูของสามีด้วยน้ำเสียงเย้ายวนแต่เฉียบขาด "อร่อยไหมคะ? ทีนี้... พี่จะยังอยากฟ้องหย่าฉันเรื่องเงินอีกหรือเปล่าคะ... หรือว่า..." จางเหว่ยยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบคำใด ภรรยาตัวน้อยของเขากลับทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง หลินอิงเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย ใช้มือเรียวบางประคองท้ายทอยของนายทหารหนุ่มผู้แข็งกระด้างลงมา แล้วประทับริมฝีปากนุ่มนวลลงบนเรียวปากหนาของเขาอย่างรวดเร็วและหนักแน่น! เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกใจของแม่สามีดังขึ้นเบื้องหลัง แต่ไม่มีใครสนใจภาพนั้นอีกแล้ว จางเหว่ยเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง ก่อนที่สัญชาตญาณและความโหยหาจะสั่งให้เขาเป็นฝ่ายโอบเอวบางเข้าหาตัวแน่น พร้อมกับบดขยี้ริมฝีปากตอบรับสัมผัสหวานล้ำที่เจือด้วยกลิ่นอายของคาราเมลและแอปเปิ้ลอย่างดูดดื่ม ท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคนในห้อง และในจังหวะที่หัวใจของจางเหว่ยกำลังหลอมละลายไปกับรสจูบอันแสนหวานและอ้อมกอดอุ่นของภรรยา ประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของเถ้าแก่หลิว พ่อค้าคนกลางผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในตลาดมืดประจำอำเภอ ที่วิ่งหน้าตาตื่นถือเงินสดปึกใหญ่เข้ามาในบ้าน! "คุณนายจาง! พายแอปเปิ้ลสูตรนั้น... คุณยังเหลือให้อีกสักร้อยชิ้นไหม! ลูกค้ากระเป๋าหนักจากตัวเมืองยอมจ่ายไม่อั้น ขอแค่คุณส่งของให้ทันเช้าพรุ่งนี้!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!