ศัตรูที่คาดไม่ถึง

"ถ้าสะใภ้รองหลินไม่ยอมยกสูตรเค้กไข่ตุ๋นน้ำผึ้งนี่ให้ตระกูลจางของเราล่ะก็... อย่าหาว่าฉันคนนี้เป็นพี่สะใภ้ใจร้ายก็แล้วกัน!" เสียงกระแทกชามกระเบื้องดังเพล้งลงบนโต๊ะไม้กลางห้องโถง พร้อมกับร่างท้วมใหญ่ของ 'ป้าสะใภ้ใหญ่' จ้าวลี่ ที่ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบย่ำพื้นบ้านตระกูลจางเสียจนฝุ่นตลบ ใบหน้าอวบอ้วนเคลือบด้วยรอยยิ้มหยันและแววตาโลภโมละโหนที่ปิดไม่มิด ด้านหลังของนางยังมี 'จางอี้' ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่คอยถือตะกร้าไม้สานตาข่าย ตาคมกริบกวาดมองไปทั่วครัวราวกับโจรเตรียมปล้นสะดม หลินอิงยืนถือตะกร้อมือสเตนเลสค้างไว้กลางอากาศ รอยยิ้มละมุนละไมที่มักประดับอยู่บนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยแววตาเรียบนิ่งดุจผิวน้ำในบึงลึก เธอไม่ได้ตกใจกับการมาเยือนอย่างไร้ซึ่งมารยาทนี้แม้แต่น้อย เพราะตั้งแต่กลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังเนสดาวเรืองจากมิติต่างโลกโชยข้ามรั้วบ้านออกไปเมื่อยามสาย บรรดาญาติห่างๆ ที่ไม่เคยแม้แต่จะแวะมาทักทายยามยาก ก็เริ่มทยอยกันเดินตบเท้าเข้ามาขอส่วนบุญราวกับฝูงแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ "ป้าสะใภ้ใหญ่ลมอะไรหอบมาถึงนี่คะ? หรือว่ากลิ่นแป้งสาลีในครัวของฉันมันรบกวนจมูกจนต้องรีบมาเก็บกวาด?" หลินอิงเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่ทว่าเฉียบคมจนคนฟังถึงกับสะดุดกึก จ้าวลี่แค่น 3 เสียงในลำคอ นางสะบัดก้นนั่งลงบนเก้าอี้ไม้โดยไม่รอให้เจ้าบ้านเชื้อเชิญ สายตากวาดมองไปเห็นถาด 'เค้กชิฟฟอนใบเตย' สีเขียวพาสเทลเนื้อเนียนนุ่มที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะเตรียมอาหาร กลิ่นหอมหวานละมุนของกะทิและใบเตยแท้ๆ ตีเข้าจมูกจนนางถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือคว้าหมับหมายจะหยิบเข้าปาก เพียะ! หลินอิงใช้ด้ามไม้พายเคาะลงบนหลังมือของอีกฝ่ายเบาๆ แต่เฉียบขาด จนจ้าวลี่ต้องชักมือกลับด้วยความตกใจและเจ็บแปลบ "อุ๊ย มือป้าสะใภ้ใหญ่สกปรกจากฝุ่นถนนนะคะ ยังไม่ได้ล้างไม้ล้างมือ ขนมชุดนี้ฉันเตรียมไว้ให้เสี่ยวเปากับจางเหว่ยทานหลังมื้อเที่ยง เกรงว่าจะไม่เหมาะถ้าให้แขกที่ไม่ได้เรียนเชิญหยิบจับตามอำเภอใจค่ะ" หลินอิงเอ่ยรอยยิ้มพิมพ์ใจ แต่แววตานั้นเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "นังสะใภ้รอง! แกกล้าดียังไงมาตีมือฉัน!" จ้าวลี่แผדเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก นางตบโต๊ะผางใหญ่ "แกมันคนอกตัญญู! แต่งเข้ามาในตระกูลจางได้ดิบได้ดี สามีส่งเงินเดือนทหารมาให้ แถมยังเปิดร้านขายขนมจนร่ำรวยอู้ฟู่ แต่กลับทำเป็นลืมหูลืมตา ปล่อยให้ญาติผู้ใหญ่ต้องอดอยากปากแห้ง! วันนี้ฉันมาในฐานะตัวแทนของตระกูล แกต้องส่งมอบสูตรขนมทั้งหมด พร้อมทั้งเงินสดสามสิบหยวนเพื่อเป็นค่าตอบแทนที่ตระกูลจางอุปการะแกมาตลอด ไม่อย่างนั้น... ฉันจะไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้านว่าแกกักตุนสินค้าและทำตัวเป็นนายทุนน้อยหัวสูง!" คำขู่กรรโชกทรัพย์แบบหน้าด้านๆ นี้ ทำให้เสี่ยวเปาที่แอบอยู่หลังประตูสะดุ้งกลัวจนตัวสั่น เด็กน้อยกำชายเสื้อของมารดาแน่นด้วยความหวาดวิตก หลินอิงก้มลงลูบศีรษะลูกชายเบาๆ ส่งยิ้มอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลมว่าไม่ต้องกลัว ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับนางมารร้ายจำแลงด้วยท่าทีที่สงบนิ่งยิ่งกว่าเดิม "ฟ้องหัวหน้าหมู่บ้านหรือคะ?" หลินอิงทวนคำ น้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบาๆ ชวนให้รู้สึกขนลุก "ป้าสะใภ้ใหญ่แน่ใจแล้วหรือคะว่าจะใช้ข้อหานี้? ลองคิดดูสิคะว่าถ้าหัวหน้าหมู่บ้านมาตรวจสอบ แล้วพบว่าเงินสามสิบหยวนที่ป้ามาเรียกเก็บจากฉัน มันไม่มีที่มาที่ไป แถมแป้งสาลีและน้ำตาลทรายในบ้านฉันเป็นโควต้าที่ทางคอมมูนจัดสรรให้สามีฉันในฐานะทหารผ่านศึกผู้เสียสละ... ใครกันแน่ที่จะต้องไปยืนสำนึกผิดกลางลานหมู่บ้าน?" จ้าวลี่หน้าถอดสีไปวูบหนึ่ง นางไม่คิดว่าสะใภ้รองที่เคยเงียบขริมและหัวอ่อนคนเดิม จะกลMายร่างเป็นแม่เสือสาวฝีปากคมกริบเช่นนี้ "แก... แกกล้าขู่ฉันเรอะ! จางอี้! ลูกแม่ จัดการรื้อค้นตู้กับข้าวให้หมด ขนมพวกนี้ น้ำตาลพวกนี้ เป็นสมบัติของตระกูลจาง เรามีสิทธิ์เอาไปครึ่งหนึ่ง!" จางอี้ ลูกชายตัวแสบที่รอจังหวะอยู่แล้ว พุ่งพรวดเข้าไปหมายจะกวาดถาดเค้กชิฟฟอนใส่ตะกร้า ทว่าในวินาทีนั้นเอง ประตูบ้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยมือหนาอันคุ้นเคย ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแต่งกายทหารสีเขียวเข้มของ 'จางเหว่ย' ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความดุดันและบรรยากาศอันน่าเกรงขามของนายทหารผู้ผ่านสนามรบแผ่ซายไปทั่วบริเวณจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองพฤติกรรมระรานของญาติผู้พี่ด้วยรังสีอำมหิตที่แทบจะเชือดเฉือดคนให้ขาดเป็นCท่อนได้ในพริบตา "ใครกล้าแตะต้องของในบ้านฉัน?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว แต่กลับทำให้จางอี้ที่กำลังยื่นมือไปจับถาดขนมถึงกับชะงักแข็งค้างราวกับถูกสาบให้เป็นหิน จ้าวลี่ที่เมื่อครู่ยังปากเก่งกล้าสามารถ กลับหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอำนาจมืดของหลานเขยคนนี้ จางเหว่ยเดินตรงดิ่งเข้าไปโอบไหล่ภรรยาเข้ามาแนบกาย สายตาคมก้มมองหลินอิงด้วยความห่วงใย ก่อนจะตวัดกลับไปมองหน้าป้าสะใภ้ใหญ่ด้วยแววตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ป้าใหญ่... บ้านหลังนี้ ทางการจัดสรรให้ผมกับภรรยาตามกฎหมายทหารผ่านศึก ไม่ใช่ศาลาวัดที่ใครจะเข้ามาปล้นชิงข้าวของตามอำเภอใจได้ ถ้ายังไม่อยากให้ผมใช้กฎเหล็กของค่ายทหารจัดการข้อหาบุกรุกและกรรโชกทรัพย์ เชิญไสหัวออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้!" จ้าวลี่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางรู้ดีว่าจางเหว่ยพูดจริงทำจริง ผู้ชายคนนี้ไม่เคยเกรงใจหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งสิ้น นางจึงทำได้เพียงกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง สะบัดหน้าหนีแล้วดึงลูกชายตัวดีให้เดินตามออกไปอย่างหัวเสีย ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยเสียงลอดไรฟัน "ฝากไว้ก่อนเถอะนังสะใภ้รอง แกกับผัวไม่มีทางมีความสุขไปได้ตลอดหรอก!" เสียงประตูปิดกระแทกตามหลัง ปล่อยให้ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องครัวอีกครั้ง หลินอิงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนจะหันไปสบตากับสามีแล้วส่งยิ้มหวานหยดย้อยเพื่อขอบคุณ จางเหว่ยรีบเปลี่ยนสีหน้าจากยักษ์มารเป็นหมาเด็กคลอเคลียภรรยาสำรวจเนื้อตัวทันทีว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ สร้างเสียงหัวเราะคิกคักให้กับเสี่ยวเปาที่หายจากอาการตกใจแล้ว ค่ำคืนนั้นเอง ท่ามกลางความเงียบสงบของหมู่บ้าน เมื่อผู้คนต่างพากันเข้านอน หลินอิงแอบใช้เวลาช่วงดึกเปิดมิติต่างโลกเพื่อเตรียมวัตถุดิบชิ้นเอกสำหรับแผนการตลาดในวันพรุ่งนี้ กลิ่นหอมอันเย้ายวนของ 'ทาร์ตไข่ฮ่องกงสูตรพิเศษ' ที่ผสานครีมสดละมุนลิ้นจากนมวัวในมิติกับแป้งพัฟกรอบร่วนหอมเนยสดแท้ เริ่มลอยฟุ้งทะลุกำแพงมิติ กระจายตัวออกไปตามสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านตัวบ้าน ทว่า... ในขณะที่หลินอิงกำลังบรรจงแต่งหน้าทาร์ตไข่ชิ้นสุดท้ายลงบนถาด เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านเบเกอรี่ซึ่งควรจะปิดทำการไปนานแล้ว ก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเป็นจังหวะ... ก๊อก ก๊อก ก๊อก หลินอิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ดึกป่านนี้แล้ว ใครกันคือผู้มาเยือนที่ยืนอยู่หน้าร้านในยามวิกาลเช่นนี้? เมื่อเธอเดินไปเปิดประตูและส่องสายออกไปผ่านช่องกระจก แสงจันทร์สาดส่องกระทบเข้ากับใบหน้าของบุคคลผู้มาเยือน... หลินอิงถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะคนที่ยืนยันตัวตนอยู่หน้าประตูในยามดึกสงัดนี้ ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'สหายซ่ง' เจ้าหน้าที่ฝ่ายเสบียงกรองคนสนิทของผู้ว่าการเขตผู้ทรงอิทธิพล ซึ่งกำเงินสดก้อนโตในมือแน่น พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงไปด้วยเป้าหมายบางอย่างที่น่าขนลุก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความหอมหวานและร่วมฟาดฟันความอยุติธรรมไปด้วยกันนะคะ!