บ้านหลังน้อยที่ไร้ความสุข

"ถ้าคิดจะพาสะใภ้กับหลานชายมาอยู่ที่นี่ ก็เชิญตามสบาย แต่จำใส่หัวเอาไว้ด้วยว่า ถ้าบ้านพังหรือไม่มีอะไรกิน อย่าได้คลานกลับไปขอข้าวบ้านใหญ่ให้เสียเกียรติวงศ์ตระกูลจาง!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีตระกูลจางดังก้องขึ้นเหนือความเงียบงันของปลายหมู่บ้าน ก่อนที่หญิงชราจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินจากไป ทิ้งให้พวกเราสามคนยืนอยู่หน้า 'กระท่อม' ที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นเพียงกองไม้ผุๆ ที่มีหลังคาสังกะสีสนิมเขรอะคอยกันแดดกันฝนเพียงน้อยนิด หลินอิงมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างไม่นำพา ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววราบเรียบ เธอหันกลับมามองจางเหว่ยที่ยืนกำหมัดแน่นข้างตัว เห็นได้ชัดว่าเขากำลังพยายามสะกดกลั้นความโกรธที่แม่ของตนขับไล่ลูกเมียให้มาเผชิญชะตากรรมในที่ที่เรียกได้ว่าเป็นซากปรักหักพัง "แม่เขาทำเกินไป..." จางเหว่ยพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความรู้สึกผิด หลินอิงวางมือลงบนต้นแขนแกร่งของสามี สัมผัสถึงความตึงเครียดผ่านเนื้อผ้าชุดทหารเก่าๆ เธอส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นเยียบแต่ทว่าอบอุ่นในเวลาเดียวกัน "ช่างเถอะค่ะจางเหว่ย การแยกตัวออกมาจากที่นั่นไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ท่านคิด กลับกัน... ที่นี่แหละคือจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของเรา" เธอจูงมือเสี่ยวเปาที่ยืนเกาะชายเสื้อเธอแน่น ดวงตากลมโตของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นเมื่อมองเข้าไปในกระท่อมมืดมิด หลินอิงผลักประตูไม้ผุๆ เข้าไป กลิ่นอับชื้นของฝุ่นและเชื้อราโชยเข้าปะทะจมูก แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเธอ เพราะใน 'มิติคู่ขนาน' ที่เธอครอบครองอยู่ เธอมีทุกสิ่งที่จำเป็นในการเนรมิตสวรรค์บนดิน ภายในบ้านหลังเล็กที่ไร้ความสุขนี้ หลินอิงเริ่มสำรวจความเสียหาย พื้นไม้กระดานผุพังจนมองเห็นดินข้างล่าง ฝาผนังมีรอยแยกจนลมหนาวพัดผ่านเข้ามาได้สะดวก ทว่าเมื่อจางเหว่ยเดินออกไปหาฟืน หลินอิงก็รีบปิดประตูหน้าต่าง เธอเรียกใช้มิติลับทันที *วูบ* ไอความเย็นจากตู้แช่แข็งในโลกอนาคตและกลิ่นหอมของแป้งสาลีชั้นดีอบอวลขึ้นมาในอากาศเพียงชั่วครู่ เธอไม่ได้หยิบทองคำออกมาใช้ฟุ่มเฟือย แต่เธอหยิบ 'แป้งคุณภาพสูง' 'ยีสต์หมักอย่างดี' และ 'อุปกรณ์ทำขนมพื้นฐาน' ออกมาซ่อนไว้ในตะกร้าสานเก่าๆ "แม่ครับ... ที่นี่หนาวจัง" เสี่ยวเปาซุกหน้าเข้ากับตักของเธอ หลินอิงลูบผมลูกชายเบาๆ ก่อนจะหยิบเอา 'ขนมปังเนยสด' ชิ้นเล็กที่เธอแอบอบไว้จากในมิติออกมาให้ลูกชาย "ทานนี่ก่อนนะจ๊ะลูก พรุ่งนี้เราจะเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นที่ที่หอมที่สุดในหมู่บ้านเลย" เมื่อจางเหว่ยกลับเข้ามาพร้อมฟืนกองใหญ่ เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นภรรยาของเขากำลังสาละวนอยู่กับการถูพื้นและซ่อมแซมจุดที่ผุพังด้วยเศษไม้ที่หาได้รอบตัว เธอดูคล่องแคล่วและไม่ดูหดหู่เหมือนผู้หญิงที่เพิ่งถูกไล่ออกจากบ้านแม้แต่น้อย "พี่เหว่ยคะ ช่วยฉันตรงนี้หน่อย" เธอเอ่ยเรียกพลางหยิบเครื่องมือช่างที่เธอแอบเอาออกมาจากมิติส่งให้เขา แววตาของเธอเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น "เราจะทำร้านขนมเล็กๆ ที่นี่ ส่วนคุณ... หน้าที่ของคุณคือไปหางานทำในโรงงานถ่านหิน ส่วนเรื่องอาหารการกิน ฉันจัดการเอง" จางเหว่ยรับเครื่องมือไปอย่างงุนงง เขาไม่เข้าใจว่าภรรยาที่เคยขี้อายและยอมคนของเขาหายไปไหน แต่เขากลับรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด ความรักและศรัทธาที่เขามีต่อเธอกลับเพิ่มพูนขึ้นจนล้นใจ ค่ำคืนนั้น หลังจากการทำงานหนักทั้งวัน กลิ่นหอมหวานประหลาดก็เริ่มอบอวลไปทั่วบริเวณรอบกระท่อมร้างหลังนี้ มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหอมของเนยแท้ผสมกับคาราเมลที่หาได้ยากยิ่งในยุคแปดศูนย์นี้ ชาวบ้านใกล้เคียงเริ่มชะเง้อมองมาทางกระท่อมท้ายหมู่บ้านด้วยความฉงน ทว่า... ในขณะที่ครอบครัวของหลินอิงกำลังพยายามสร้างชีวิตใหม่ เสียงเคาะประตูที่รุนแรงและป่าเถื่อนก็ดังขึ้นในเวลาใกล้เที่ยงคืน *ปัง! ปัง! ปัง!* "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! อีสะใภ้ขี้เกียจ ฉันรู้ว่าพวกแกซ่อนของดีไว้ในบ้าน! ส่งออกมาให้หมดไม่งั้นฉันจะเผากระท่อมผุๆ นี่ทิ้งเสีย!" เสียงของแม่สามีดังลั่นท่ามกลางความมืด หลินอิงที่กำลังนวดแป้งอยู่ในครัวชะงักมือลง แววตาของเธอไม่ได้มีความกลัวแม้แต่น้อย เธอวางไม้คลึงแป้งลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหันไปสบตากับจางเหว่ยที่กำลังลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าถมึงทึง "จางเหว่ย... อย่าเพิ่งออกไป" เธอเอ่ยเสียงเรียบ "ให้ฉันจัดการเอง" หลินอิงเดินไปที่หน้าประตู เธอไม่ได้เปิดประตูออกไปทันที แต่หยิบเอาสิ่งที่เธอเตรียมไว้ในมิติออกมา สิ่งนั้นคือถาดขนมปังอบใหม่ที่อัดแน่นด้วยความลับบางอย่างที่เธอเพิ่งปรุงเสร็จเมื่อครู่... กลิ่นของมันแรงและยั่วยวนจนคนภายนอกที่กำลังอาละวาดต้องชะงักกึก "ถ้าอยากได้... ก็เข้ามาเอาสิคะ แต่ต้องแลกด้วยสิ่งที่ฉันต้องการ" หลินอิงเปิดประตูเพียงครึ่งบาน แสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันสะท้อนใบหน้าที่นิ่งสงบของเธอ ตัดกับใบหน้าโกรธจัดของแม่สามีที่ยืนถือไม้กวาดจ้องเข้ามา แม่สามีชะงักไปเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของเธอ... ก้อนขนมปังสีเหลืองทองที่นุ่มฟูจนเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่แป้งข้าวโพดหยาบๆ ที่ชาวบ้านกินกัน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นหอมอบอวลในมิติคู่ขนานนะคะ เบเกอรี่มิติต่างโลกจะยังคงอบขนมแห่งความแค้นและความรักให้คุณอ่านอย่างจุใจในตอนหน้าค่ะ!