แววตาดุจเหยี่ยว

กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มผสมผสานกับความกดดันหนักอึ้งราวกับอากาศในห้องทำงานสถาปัตยกรรมระดับท็อปกำลังขาดออกซิเจน รินรดาตวัดปลายดินสอลงบนกระดาษร่างแปลนด้วยแรงอารมณ์ที่ยังคุโชนจากประโยคดิบเถื่อนเมื่อคืนวาน... *'ฉันจ้างเธอมาเพื่อขังเธอไว้ในกรงของฉัน'* คำพูดนั้นไม่ใช่แค่คำขู่ มันคือประกาศิตจากซาตานในร่างมนุษย์ที่เธอไม่มีทางหนีพ้น ประตูห้องทำงานส่วนตัวเปิดผางขึ้นโดยไม่มีแม้แต่เสียงเคาะ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูททําจากผ้าอิตาลีราคาแพงก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบทว่าเต็มไปด้วยคุกคาม คิรากร อัครเดชโภคิน... เจ้าพ่อคาสิโนผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งหนึ่งของประเทศปรากฏกายขึ้นราวกับเงาดำมืดที่ทาบทับลงบนอิสรภาพของเธอ แววตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองผลงานบนโต๊ะก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงตาเรียวรีที่จ้องกลับมาอย่างไม่ลดละ "ทำงานช้ากว่าที่ฉันคิดนะ คุณสถาปนิก" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนพื้นที่ส่วนตัวของรินรดาถูกรุกรานอย่างสมบูรณ์ รินรดากำดินสอในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อลดช่องว่างความได้เปรียบ แม้ส่วนสูงของเธอจะเทียบเขาไม่ติด แต่ศักดิ์ศรีในฐานะมือหนึ่งด้านการออกแบบไม่เคยยอมจำนนต่อใคร "ถ้าคุณคิรากรต้องการงานลวกๆ แบบที่หาได้ตามตลาดข้างทาง คงต้องเชิญบริษัทอื่นค่ะ แต่ถ้าต้องการงานระดับมาสเตอร์พีซ... คุณต้องให้เวลาและความเคารพในพื้นที่ของฉันมากกว่านี้" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขายื่นมือหนาลงบนโต๊ะ โน้มใบหน้าคมคายเข้าไปใกล้จนรินรดาได้กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับความหอมเย้ายวนของน้ำหอมแบรนด์หรู "ความเคารพเหรอ?" นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสที่เจือไปด้วยความดิบเถื่อนและอำนาจมืด "จำใส่สมองอันชาญฉลาดของเธอเอาไว้ รินรดา... คนอย่างฉันไม่เคยซื้อความเคารพจากใคร ฉันซื้อ 'ทุกอย่าง' ที่ฉันอยากได้ และตอนนี้... เธอรวมอยู่ในลิสต์นั้นแล้ว" สัมผัสจากปลายนิ้วแข็งกระด้างที่ลูบไล้กรอบหน้าส่งกระแสไฟแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วผิวเนื้อ รินรดารู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เธอปัดมือเขาออกอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธกรำ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! เราตกลงกันแค่เรื่องงาน ไม่ใช่การขายศักดิ์ศรี" "ศักดิ์ศรี?" คิรากรทวนคำ เสียงหัวเราะต่ำในลำคอยิ่งทำให้เขาน่ากลัวขึ้นไปอีก เขาก้าวถอยหลังเพียงครึ่งก้าวแต่กลับต้อนเธอจนมุมติดพนักเก้าอี้ ร่างสูงทาบทับลงมาจนเธอแทบไม่มีอากาศหายใจ "เธอคิดว่ากระดาษแผ่นนี้กับโปรเจกต์คาสิโนมูลค่าหมื่นล้านจะปกป้องเธอจากกรงของฉันได้งั้นเหรอ? วรุตม์ส่งเธอมาเป็นสายลับ หรือเพราะเธอแค่อยากลองดีกับไฟนรกกันแน่?" คำพูดของเขาพุ่งตรงเข้าเป้ากระชากความจริงที่เธอซ่อนไว้ รินรดาชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาไหววับด้วยความตกใจแต่ก็รีบซ่อนมันไว้ใต้มานิ่งเงียบ "คุณกำลังพูดเรื่องบ้าอะไร วรุตม์เป็นแค่คู่แข่งทางธุรกิจของคุณ ฉันไม่รู้เรื่องแผนสกปรกอะไรทั้งนั้น!" "โกหกไม่เนียนเลยนะ..." คิรากรโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดใบหู ร้อนผ่าวจากลมหายใจของเขาทำให้ขนกายของรินรดาลุกชัน "แต่ฉันชอบเวลาที่เธอดิ้นรน ยิ่งเธอพยศมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งน่าสนุกเวลาที่ฉันจะทำให้เธอสยบแทบเท้าจำนนต่อฉันคนเดียว" ไม่รอให้เธอได้โต้แย้ง คิรากรคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียวตรึงไว้เหนือศีรษะ แรงมหาศาลทำให้เธอขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย ร่างหนาเบียดแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากแผงอกกว้าง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกยามที่ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนเกือบชิด บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบระเบิดเป็นจุล แรงดึงดูดอันตรายระหว่างทั้งคู่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ความโกรธแค้นและความปรารถนาหลอมรวมกันเป็นเพลิงอารมณ์ที่แผดเผาทั้งสองฝ่ายให้ไร้ทางหนี ในจังหวะที่ริมฝีปากร้อนจัดกำลังจะทาบทับลงมาเพื่อปิดกั้นเสียงเถียง เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน คิรากรชะงักเล็กน้อย แววตาดุจเหยี่ยวตวัดมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นพร้อมชื่อสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับเชิญ... 'วรุตม์' มุมปากของเจ้าพ่อมาเฟียยกยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นทันที เขายังคงตรึงข้อมือเธอไว้ด้วยมือเดียวอย่างมั่นคง ก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างไปกดรับสายแล้วเปิดสపీเกอร์โฟนโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์ปรารถนาของสถาปนิกสาว "คิรากร... ของเล่นชิ้นใหม่ในมือของแก รสชาติเป็นยังไงบ้างล่ะ?" เสียงเย้ยหยันของวรุตม์ดังลอดออกมาจากลำโพง ท่ามกลางความเงียบงันที่แช่แข็งทุกสรรพสิ่งในห้องทำงานนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้นะคะ