กฎเหล็กในที่ทำงาน

ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหรากว้างขวางราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว ประโยคเย้ยหยันของวรุตม์ที่ดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท บรรยากาศรอบตัวของคิรากร อัครเดชโภคิน คุกกรุ่นไปด้วยไอสังหารที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่ราวกับพญาเสือดำที่กำลังถูกลูบคม "คิรากร... ของเล่นชิ้นใหม่ในมือของแก รสชาติเป็นยังไงบ้างล่ะ?" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของไอ้สารเลวนั่นยังไม่ทันจางหาย ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษก็ขยับตัวเข้าหาโต๊ะทำงานกระจกนิรดาลอย่างเชื่องช้า แต่น่ากลัว ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อหรี่แคบลงจนเหลือเพียงเส้นตรง รังสีความเย็นชาและโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น ทำให้อากาศรอบตัวรินรดาที่ยืนอยู่ไม่ไกลออกซิเจนแทบหมดไปจากปอด นิ้วแกร่งที่มีรอยด้านจากการถืออาวุธและอำนาจกดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย หน้าจอโทรศัพท์ดับวูบลงพร้อมกับความดุดันที่ระเบิดออกมาโดยไม่ต้องมีคำราม "เก่งนักนะ วรุตม์..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมา ราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก คิรากรหันขวับกลับมามองหญิงสาวที่ยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความท้าทายที่ลุกโชนราวกับเปลวเพลิงในกองฟาง รินรดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกจากการเผชิญหน้ากับความดาร์กและดิบเถื่อนของเจ้าพ่อคาสิโนหนุ่ม แต่ศักดิ์ศรีและความเป็นมืออาชีพไม่อนุญาตให้เธอย่อท้อต่อหน้าผู้ชายอันตรายคนนี้ "ฉันไม่ใช่ของเล่นของใครค่ะ คุณคิรากร" สถาปัตยสาวเชิดหน้าขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง ทว่าดวงตากลับจ้องตรงเข้าไปในดวงตาดุร้ายคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "และถ้าคุณคิดจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือในการเล่นเกมสกปรกกับใคร... ขอเตือนไว้ก่อนเลยว่า คุณคิดผิดมหันต์" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหยันเหยียด ร่างสูงก้าวเท้าเข้าหาเธอทีละก้าว... ช้าๆ แต่หนักหน่วงราวกับมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เหยื่อ กลิ่นกายบุรุษเพศเจือกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้เข้มข้นโชยเข้าแตะจมูก รินรดากัดริมฝีปากแน่น ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางแนบสนิทติดกับผนังกระจกเย็นเฉียบ ไม่มีทางหนี... เธอถูกต้อนให้จนมุมในพริบตา มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบลงบนกระจกเหนือศีรษะของเธอ กักขังร่างอ้อนแอ้นไว้ในวงแขนกำยำอย่างเบ็ดเสร็จ คิรากรโน้มใบหน้าคมคายลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียนนุ่ม สัมผัสใกล้ชิดที่อันตรายและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศอันดิบเถื่อนนี้ทำเอาร่างกายของรินรดาร้อนวูบวาบอย่างห้ามไม่อยู่ "กล้ามากนะที่กล้าต่อปากต่อคำกับฉัน..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูเล็ก ทำให้ขนกายของเธอลุกชันไปทั้งร่าง นิ้วเรียวแข็งแรงเอื้อมมาเชยคางมนของเธอขึ้นบังคับให้สบตา "ผู้หญิงทุกคนที่ก้าวเข้ามาในโลกของฉัน มักจะจบลงด้วยคราบน้ำตาและความสิ้นหวัง เธอกล้าดียังไงถึงคิดว่าจะรอดออกไปได้?" "เพราะฉันไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นไงคะ!" รินรดารวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เปล่งเสียงลอดไรฟันสวนกลับไป ดวงตาสดใสจ้องตอบอย่างไม่หลบเลี่ยง "ฉันมาที่นี่ในฐานะสถาปนิก... ผู้ออกแบบอาณาจักรของคุณ ไม่ใช่ทาสทางอารมณ์หรือบำเรอกามที่จะให้คุณมาชี้นำได้ตามอำเภอใจ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คิรากรชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาดุจเหยี่ยวฉายแววแปลกใจระคนทึ่งวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนลุ่มลึกที่ยากจะคาดเดา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก "อวดดี..." เขาพึมพำเสียงต่ำ "แต่ฉันชอบคนอวดดี... ยิ่งพยศมากเท่าไหร่ เวลาที่สยบแทบเท้ามันยิ่งน่าสนุกมากเท่านั้น" "ถ้าคุณคิดจะทำอะไรสิ้นคิด ฉันจะถอนตัวออกจากโครงการนี้ทันที และคุณจะไม่มีวันได้เห็นแบบแปลนคาสิโนใหม่นั่นอีกเลย!" รินรดายื่นคำขาดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว พร้อมทั้งงัด "กฎเหล็ก" ข้อแรกขึ้นมาต่อรองทันที "หนึ่ง... ห้ามแตะเนื้อต้องตัวฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต สอง... การทำงานของเราจะต้องอยู่บนพื้นฐานของความเคารพซึ่งกันและกัน และสาม... เรื่องส่วนตัวระหว่างคุณกับศัตรูทางธุรกิจ ห้ามลากฉันเข้าไปเกี่ยวข้องเด็ดขาด!" คำประกาศิตของเธอทำเอามาเฟียหนุ่มถึงกับเลิกคิ้วสูง ความกล้าหาญที่ระคนความอวดดีนี้ช่างแปลกใหม่และน่าสนใจเสียจนเขาเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา ปกติแล้วมีแต่คนกราบกรานยอมสยบแทบเท้า แต่นี่... ผู้หญิงตัวเล็กๆ กลับกล้ามาตั้งเงื่อนไขกับคิรากร อัครเดชโภคิน ผู้มีอิทธิพลอันดับต้นๆ ของประเทศ "ห้ามแตะเนื้อต้องตัวงั้นเหรอ?" คิรากรทวนคำ เสียงกระซิบของเขาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และพราวเสน่ห์อันตราย ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงไปอีกจนริมฝีปากหยักแทบจะแนบชิดกับกลีบปากนุ่มอิ่มของเธอ "แล้วถ้าฉันบอกว่า... กฎเหล็กพวกนั้น มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ฉันฝ่าฝืนล่ะ?" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ สัมผัสจากไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขาทำให้สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มพร่าเลือน กลิ่นอายความเป็นชายที่ทรงอำนาจและเย้ายวนกำลังโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง มือหนาที่เคยทาบกระจกเปลี่ยนมาไล้รอนอยู่ตามกรอบหน้าเนียนแผ่วเบา สัมผัสหยาบกร้านแต่ทว่านุ่มนวลอย่างประหลาดนั้นทำให้ผิวกายของเธอร้อนฉ่าราวกับถูกไฟแผดเผา "คุณ... คิรากร..." เสียงหวานหลุดครางแผ่วเบาอย่างลืมตัว เมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งนั้นลูบไล้ลงมาตามลำคอระหง แวะหยุดอยู่ที่ชีพจรเต้นรัวระริกราวกับจะหยอกเย้า "จำเอาไว้ รินรดา..." คิรากรโน้มริมฝีปากลงกระซิบชิดใบหูเล็ก เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นจนคนฟังสะท้านไปทั้งทรวงอก "ในอาณาจักรของฉัน มีกฎอยู่ข้อเดียวเท่านั้น... นั่นก็คือ 'ไม่มีกฎใดๆ ทั้งสิ้นสำหรับฉัน'" สับปะรด... หรือว่านี่คือเกมที่เขาตั้งใจจะเล่นกับเธอกันแน่? รินรดารู้สึกได้ถึงกระแสความปรารถนาอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนเธอแทบจะต้านทานไม่ไหว สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือที่เริ่มเคลื่อนต่ำลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ทำให้ร่างแน่งน้อยปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งเต็มรัก ความวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังจนขาแทบทรุด ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากหนากำลังจะทาบทับลงมาปิดกลีบปากอิ่มที่เผยอขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ! "นายครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทดังลั่นพร้อมกับเปิดประตูพรวดเข้ามาโดยไม่รออนุญาต "สายจากคลังสินค้า... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ สินค้าล็อตสำคัญถูกลอบวางเพลิง!" คิรากรชะงักกึก ดวงตาดุจเหยี่ยวละสายตาจากริมฝีปากเย้ายวนของหญิงสาวอย่างไม่สบอารมณ์ รังสีอำมหิตพวยพุ่งขึ้นมาแทนที่ความเร่าร้อนเมื่อครู่ในพริบตา ร่างสูงผละออกจากรินรดาช้าๆ แต่สายตาที่ทิ้งท้ายไว้เต็มไปด้วยความหมายที่เธอรู้ดีว่ามันยังไม่จบแค่นี้แน่ "จัดการเคลียร์งานของเธอให้เรียบร้อย..." คิรากรหันมาสั่งเสียงเข้ม แววตาดุดันจับจ้องใบหน้าแดงก่ำของเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะอ่านออก "คืนนี้... เรายังมีเรื่องต้อง 'ตกลง' กันอีกยาว รินรดา" พูดจบ เจ้าพ่อหนุ่มก็สะบัดตัวเดินออกจากห้องทำงานไปพร้อมกับลูกน้องด้วยท่าทีเร่งรีบ ทิ้งให้สถาปัตยสาว站อยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบที่ยังคงหลงเหลือไออุ่นอันตรายของเขาไว้ รินรดายกมือขึ้นสัมผัสริมฝีปากตัวเองที่ยังคงร้อนผ่าว หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึกเมื่อนึกถึงประโยคสุดท้ายของเขา... คืนนี้อย่างนั้นหรือ? เธอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้เลยว่า ประตูบานหรูที่ปิดลงนั้นกำลังจะนำพาเธอดิ่งลงสู่ห้วงเสน่หาอันไร้ทางออกที่แท้จริง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ