หัวใจที่ไม่อาจปิดกั้น

เศษแก้วเจียระไนจากแก้วไวน์ที่ร่วงหล่น แตกกระจายเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นพรมขนสัตว์ทอหนานุ่ม ราวกับหยาดน้ำค้างแข็งที่ถูกบดขยี้อย่างไร้ความปรานี เสียงกังวานของราชโองการด่วนจากเมืองหลวงยังคงก้องกังวานบาดลึกอยู่ในโสตประสาทของทุกคนในห้องโถงใหญ่ หลิวจงอี้ผู้มีใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด พยายามอ้าปากจะเอ่ยสิ่งใดออกมา แต่ลำคอตีบตันราวกับถูกบีรัดด้วยมือที่มองไม่เห็น บรรยากาศในค่ำคืนแห่งยุคตื่นทองที่ควรจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความสำเร็จทางธุรกิจ กลับถูกแช่แข็งให้เย็นยะเยือกดั่งฤดูเหมันต์ในวังหลวง หลินเหม่ยอิงมิได้ขยับกายแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดกี่เพ้าสั่งตัดพิเศษปักลายเมฆาและหงส์ทองด้วยดิ้นเงินละเอียดลออ ยังคงนั่งนิ่งสงบดั่งผืนน้ำในบึงลึก แววตาคู่คมกริบกวาดมองผ่านม่านหมอกควันบุหรี่จางๆ ไปยังราชโองการสีชาดในมือของผู้ส่งสาร นางอ่านเกมนี้ออกตั้งแต่แรก... การที่ตระกูลหลิวพยายามฮุบกิจการเหมืองแร่ทางเหนือโดยใช้เส้นสายจากเมืองหลวงหนุนหลัง ย่อมหลีกเลี่ยงไม่พ้นเงื้อมมือของอำนาจส่วนกลางที่ต้องการสกัดกั้นอิทธิพลของเฉินเฟยหลง ทว่า สิ่งที่พวกมันคาดไม่ถึงคือ หมากตานี้กลับถูกชักใยด้วยพระราชประสงค์ที่ซ่อนเร้นยิ่งกว่า "อ่านต่อซิ หลิวตระหนัก หรือว่าท่านอ่านไม่ออกว่าเบื้องบนประทาน 'อาญาสิทธิ์' หรือ 'ความตาย' ให้แก่สกุลของท่านกันแน่" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกของเหม่ยอิงดังขึ้นทำลายความเงียบ นางยกถ้วยชาเคลือบหยกขึ้นจิบช้าๆ กิริยาอาการเปี่ยมด้วยความสง่างามเย่อหยิ่ง ราวกับนางพญาผู้กุมชะตากรรมของสรรพสิ่งในกำมือ "หลินเหม่ยอิง! เจ้า... เจ้าอย่าได้ลำพองใจนัก!" หลิวจงอี้เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว "นี่คือพระราชโองการจากสำนักกิจการภายใน สกุลเฉินและเจ้าเป็นเพียงแค่นักอุตสาหกรรมนอกรีตที่ฉวยโอกาสจากยุคเปลี่ยนผ่าน กล้าดียังไงมาท้าทายอำนาจเบื้องสูง!" "อำนาจเบื้องสูงกระนั้นหรือ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถง เฉินเฟยหลงก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงสง่าในชุดสูทสากลตัดเข้ารูปแต่ยังคงกลิ่นอายความเด็ดขาดดุจแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามมานับไม่ถ้วน เขากวาดสายตาดุร้ายราวกับพญาอินทรีมองเหยื่อ กลิ่นอายความกดดันระดับสูงแผ่ซ่านจนผู้คนรอบข้างต้องหายใจติดขัด เฟยหลงเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างเหม่ยอิงอย่างอารักขา ปลายสายตาของเขาไม่ได้มองหลิวจงอี้ด้วยซ้ำ ราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้า "ในยุคตื่นทองนี้ กฎหมายคือความสามารถ และอำนาจที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในกระดาษแผ่นนั้น แต่อยู่ในกำมือของข้า..." เฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ตอกลงบนหัวใจของคู่สนทนา "หากเจ้ากล้าอ่านราชโองการฉบับนั้นด้วยความบริสุทธิ์ใจเหตุใดมือจึงต้องสั่นเทาถึงเพียงนั้นเล่า หลิวซาน?" สภาวะกดดันถูกผลักดันจนถึงขีดสุด หลินเหม่ยอิงเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของบุรุษผู้ยืนหยัดเคียงข้างนาง ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่เคยด้านชาและระแวดระวังต่อโลกใบนี้มาตลอดชีวิต นางสัมผัสได้ถึงความปกป้องอย่างเปิดเผยและเด็ดเดี่ยวจากเขา เฉินเฟยหลงไม่เคยลังเลที่จะเอาชื่อเสียงและอำนาจทั้งหมดของตนเองมาเดิมพันเพื่อค้ำจุนนาง นี่มิใช่เพียงแค่เกมการเมืองในเรือนหลังหรือการแย่งชิงผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่มันคือคำประกาศิตแห่งความผูกพันที่มั่นคงดั่งหินผา ท่ามกลางพายุฝนแห่งยุคสมัยที่พร้อมจะซัดสาดทำลายล้างทุกสิ่ง "ท่านอ๋อง... หรือควรเรียกว่า 'คุณเฉิน' ดีล่ะคะ" เหม่ยอิงเอ่ยยิ้มๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ายวนแต่ซ่อนคมมีด "ดูเหมือนว่าสุนัขรับใช้ที่เมืองหลวงส่งมา จะไม่ได้มีดีแค่กระดาษแผ่นเดียวกระมังคะ" ก่อนที่หลิวจงอี้จะทันได้แก้ตัวหรือส่งสัญญาณใดๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสือคู่ก็ดังกระหน่ำขึ้นจากด้านนอกประตูคฤหาสน์ ประตูไม้สักแกะสลักลายโบราณถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! กลุ่มชายฉกรรจ์ในเครื่องแบบหน่วยลับหลวง พร้อมอาวุธปืนยาวครบมือพากันกรูเข้ามาล้อมห้องโถงไว้ทั้งหมด ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของหลิวจงอี้ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม และทำให้แม้แต่รอยยิ้มของเฉินเฟยหลงต้องชะงักลง คือร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งที่ก้าวพ้นกลุ่มทหารเข้ามา นางสวมชุดกี่เพ้าผ้าไหมปักลายดอกโบตั๋นสีชาด ใบหน้างดงามหยาดเยิ้มแต่เย็นชาดุจน้ำแข็ง พัดในมือขยับพัดเบาๆ กลิ่นอายสูงศักดิ์กดขี่ข่มเหงผู้คนจนแทบสิ้นสติ "ไม่ต้องตกใจไปขนาดนั้นหรอเพคะ... ท่านกุนซือ และท่านพี่" องค์หญิงฉางle (ฉางเล่อ) ผู้ลี้ภัยทางการเมืองมายังเขตเศรษฐกิจพิเศษแห่งนี้แย้มสร้อยพระ oষ্ঠ ยิ้มเยาะ ก่อนจะโยนห่อผ้าไหมแพรต่วนสีทองเปื้อนคราบเลือดลงกลางโต๊ะอาหาร "เพราะว่า... ฎีกาลับฉบับที่แท้จริงเพิ่งจะมาถึงต่างหากล่ะเพคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับเล่ห์กลอันงดงามและลุ่มลึกนี้ด้วยกันนะคะ