กลิ่นอายวังหลวงที่คุ้นเคย

"หากท่านรัฐมนตรีซ่งยังคงยืนกรานที่จะปิดประตูเจรจาต่อรองเรื่องโควต้านำเข้าเครื่องจักรกลหนักจากเยอรมนีตะวันตก เกรงว่าแผนฟื้นฟูอุตสาหกรรมเหล็กในมณฑลทางเหนือคงต้องพับ The Blueprint ฉบับนี้ลงอย่างน่าเสียดายนะคะ..." น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเฉียบคมดั่งคมกริชที่ซ่อนไว้ใต้แพรไหมเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองแขกบ้านพักรับรองพิเศษของรัฐบาลกลาง กลิ่นอายของใบชาหลงJingเกรดพรีเมียมลอยกรุ่นเคล้าคลอไปกับควันบุหรี่จางๆ ที่ลอยวนอยู่ในอากาศ หลินเหม่ยอิงในชุดสูทผ้าทอลายปักลายพฤกษาจีนโบราณร่วมสมัยสีน้ำเงินเข้ม นั่งหลังตรงสง่างาม ปลายเรียวเล็บที่ทาสีแดงระเรื่อประคองถ้วยกระเบื้องเคลือบกังไฉด้วยกิริยาที่ได้รับการอบรมมาอย่างสตรีสูงศักดิ์ในราชสำนัก—แม้ว่าเบื้องหน้าของนางในเวลานี้จะไม่ใช่องค์ขันทีหรือเสนาบดีแห่งต้าเฉิง หากแต่เป็น 'ซ่งเจี้ยน' ข้าราชระดับสูงผู้ทรงอิทธิพลแห่งยุคสาธารณรัฐ 1980 ซ่งเจี้ยนชะงักมือที่กำลังคีบก้นบุหรี่ลงในเขี่ยบุหรี่ทองเหลือง ดวงตาเรียวรีใต้กรอบแว่นสายตาหรี่มองสตรีตรงหน้าอย่างพิจารณาและประเมินค่า ตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาในห้องนี้ด้วยจังหวะการเดินที่ราวกับกำลังย่างกรายผ่านท้องพระโรงไท่เหอ เขาก็รู้ทันทีว่าสตรีผู้นี้ไม่ใช่ภรรยาของนักอุตสาหกรรมทั่วไปที่จะมานั่งพับเพียบเรียบร้อยรอสามีเจรจาธุรกิจ "คุณหลิน... หรือควรเรียกว่า ท่านกุนซือหลิน ดีล่ะครับ?" ซ่งเจี้ยนหัวเราะในลำคอด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น "คุณกำลังเอาอนาคตทางเศรษฐกิจของสามีคุณ—เฉินเฟยหลง มาเดิมพันกับการใช้ ‘ชั้นเชิงการทูตในราชสำนัก’ กับรัฐบาลยุคใหม่ มันไม่ล้าสมัยไปหน่อยหรือ?" หลินเหม่ยอิงแย้มสร้อยยิ้มบางเบา ดวงตาดอกท้อคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายแห่งความเหนือล้ำ นางไม่สะทกสะท้านต่อท่าทีข่มขู่คุกคามนั้นแม้แต่น้อย ความกดดันระดับนี้เทียบไม่ได้เลยกับยามที่นางต้องยืนอยู่เบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้ผู้เยือกเย็นเพื่อถวายฎีกาแลกชีวิตด้วยซ้ำ "ความล้าสมัยหรือความทันสมัย ล้วนขึ้นอยู่กับว่าผู้กุมอำนาจใช้งานมันอย่างไรนะคะ ท่านรัฐมนตรีซ่ง" เหม่ยอิงเอ่ยพร้อมกับผาดมือไปยังเอกสารข้อเสนอโครงการที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง "ท่านทราบดีว่าตระกูลเฉินกุมกลไกการผลิตเหล็กและโลหะแปรรูปเกือบครึ่งประเทศในเวลานี้ หากเราเลือกที่จะ ‘เปิดประตูบ้าน’ ต้อนรับพันธมิตรจากเยอรมนีโดยผ่านช่องทางของท่าน ย่อมหมายถึงความมั่นคงในเก้าอี้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมของท่านที่จะมั่นคงดั่งหินผา แต่หากท่านเลือกจะ ‘ปิดประตู’... เกรงว่าเสียงกระซิบจากคณะกรรมการตรวจสอบวินัยพรรคเกี่ยวกับบัญชีลับในฮ่องกงเมื่อสามปีก่อน อาจจะดังกว่าเสียงเครื่องจักรในโรงงานเหล็กเสียอีกนะคะ" บรรยากาศในห้องรับรองลดฮวบลงจนแทบเยือกแข็ง ซ่งเจี้ยนหน้าถอดสีไปวูบหนึ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ข้อมูลลับระดับนั้น—ข้อมูลที่แม้แต่คนสนิทของเขายังไม่ล่วงรู้—เหตุใดสตรีผู้นี้จึงถือมันไว้ในกำมือได้อย่างง่ายดายราวกับเก็บดอกไม้ในสวนหลังบ้าน ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังพุ่งถึงขีดสุด ประตูห้องรับรองไม้สักแกะสลักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทของ เฉินเฟยหลง ก้าวเข้ามาด้วยรัศมีเย็นชาดุร้ายที่แผ่ซ่านกดดันจนผู้ติดตามของรัฐมนตรีซ่งถึงกับต้องถอยกูรูด สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่ากวาดมองสถานการณ์ในห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่ภรรยาคู่ชีวิต ร่างสูงเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างนางอย่างไร้รอยต่อ มือหนาเอื้อมไปโอบกระชับเอวบางไว้ด้วยแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเด็ดขาดและปกป้องในคราวเดียวกัน "ดูเหมือนว่าการเจรจาจะดำเนินไปได้ด้วยดีสินะครับที่รัก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเฉยแต่น่าเกรงขาม "ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมค่ะท่านอ๋อง... อ้อ หมายถึง คุณเฉิน" หลินเหม่ยอิงปรายตามองสามีด้วยรอยยิ้มลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก ทว่า ก่อนที่ซ่งเจี้ยนจะทันได้ตั้งสติและเอ่ยปากตอบรับข้อเสนอ เลรอ่านเอกสารหน้าสุดท้ายที่ถูกพับไว้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ตามด้วยการก้าวเข้ามาของเลขาธิการส่วนตัวของรัฐมนตรีด้วยใบหน้าซีดเผือก ถือโทรศัพท์สายตรงเข้ารายงานด้วยเสียงสั่นเครือ "ท่านรัฐมนตรีครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! มีคำสั่งด่วนพิเศษจากส่วนกลาง... ให้ระงับการอนุมัติโครงการทั้งหมดของตระกูลเฉินทันที พร้อมกับ..." เลขาธิการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "...มีรถตรวจการพิเศษจากหน่วยสอบสวนกลางกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ครับ!" หลินเหม่ยอิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนเรียวปากงามยังคงประดับอยู่ แต่นัยน์ตากลับทอประกายคมกริบดั่งใบมีดน้ำพี้ ขณะที่เฉินเฟยหลงขยับตัวเข้าบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง มือหนาเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อสูทออกเล็กน้อยเตรียมพร้อมรับมือกับคลื่นลมมรสุมลูกใหม่ที่ซัดเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคลื่นลมแห่งเกมอำนาจนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!