การทรยศของมิตรแท้

“จงดื่มเสียเถิด ‘อาฟาง’... ในเมื่อเจ้าเลือกทางเดินสายนี้แล้ว ข้าก็ไม่มีสิ่งใดจะมอบให้ นอกจากความเมตตาครั้งสุดท้าย” เสียงของหลินเหม่ยอิงราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงที่ไร้กระแสลม ทว่าแววตาของนางกลับคมกริบราวกับกระบี่ที่ชักออกจากฝัก นางนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์หอมที่สลักลวดลายเมฆามงคล เบื้องหน้าคือ ‘อาฟาง’ สาวใช้คนสนิทที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาตั้งแต่ครั้งยังอยู่ในเรือนหลังที่วังหลวง จนกระทั่งข้ามมิติมายังยุคตื่นทองแห่งนี้ด้วยกัน อาฟางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อจนห้อเลือด ใบหน้าซีกหนึ่งที่เคยดูอ่อนหวานบัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยความขัดแย้ง ในมือของนางถือถ้วยน้ำชาอุ่นๆ ที่ไอระเหยลอยละล่องเป็นสายบางเบา ทว่ากลิ่นจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เป็นเอกลักษณ์ของยาพิษไร้ลักษณ์กลับคละคลุ้งอยู่ในอากาศสำหรับผู้ที่รู้ทัน “คุณหนู... บ่าวไม่เคยคิดจะทรยศท่าน เพียงแต่ครอบครัวของบ่าว... พ่อแม่ที่แก่เฒ่าของบ่าวถูกพวกมันจับตัวไป ท่านอ๋องเฟยหลงไม่เคยเห็นใจชีวิตมดปลวกเช่นเรา ท่านมีอำนาจล้นฟ้า แต่สำหรับบ่าว... พ่อแม่คือชีวิต!” “แล้วข้าเล่า?” หลินเหม่ยอิงเอ่ยแทรก สายตาของนางที่จับจ้องไปยังใบหน้าของสาวใช้ไม่มีแม้ร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว “ความรักความผูกพันนับสิบปีที่ข้าประคับประคองเจ้ามา มีค่าดั่งเศษธุลีเมื่อเทียบกับคำสั่งของคนเหล่านั้นรึ?” อาฟางตัวสั่นสะท้าน หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงสู่ถ้วยชา “พวกมันสัญญาว่า หากท่านสิ้นชีพ ทรัพย์สินที่ท่านสะสมไว้จะถูกแบ่งส่วนให้เรา และครอบครัวของบ่าวจะเป็นอิสระ... ข้าขอโทษเจ้าค่ะ คุณหนู” หลินเหม่ยอิงยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความสูงสง่าและรัศมีแห่งอำนาจที่สั่งสมมานานปีแผ่ซ่านออกมาจนอาฟางต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว “เจ้าจำได้หรือไม่ อาฟาง... ในวังหลวงเมื่อกาลก่อน ข้าเคยบอกเจ้าว่าอย่างไร” นางก้าวเท้าช้าๆ เข้าหาอีกฝ่าย เสียงผ้าไหมเสียดสีกันเบาๆ ดั่งเสียงกระซิบของพญางู “ในเกมการเมือง ผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าไม่ใช่ผู้ที่ข่มขู่ด้วยกำลัง แต่คือผู้ที่หยั่งรู้ถึงความอ่อนแอของผู้อื่น” หลินเหม่ยอิงขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นเหงื่อเย็นๆ จากตัวอาฟาง นางใช้ปลายนิ้วเชยคางสาวใช้ขึ้นมา “เจ้าคิดหรือว่า ‘เฉินเฟยหลง’ จะปล่อยให้ข้าตกอยู่ในอันตรายโดยไม่วางหมากไว้? เจ้าคิดว่ายาพิษถ้วยนี้ข้าจะมองไม่ออกเชียวหรือ?” พลันนั้น ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักออกอย่างแรง ‘เฉินเฟยหลง’ ก้าวเข้ามาด้วยชุดยาวสีดำสนิทปักดิ้นทองลายมังกรเร้นกาย นัยน์ตาของเขาวาวโรจน์ดุจนักล่าที่พบเหยื่อติดกับดัก ความเย็นชาที่เขามีต่อผู้คนถูกทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อเห็นเหตุการณ์เบื้องหน้า “เจ้ากล้าดีอย่างไร... สตรีผู้เป็นดั่งดวงใจของข้า คือผู้ที่เจ้าปรารถนาจะปลิดชีพ!” เสียงทุ้มต่ำของท่านอ๋องก้องกังวานดุจเสียงคำรามของพยัคฆ์ เขาชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความรวดเร็วเสียจนมองตามไม่ทัน ปลายกระบี่จ่อเข้าที่ลำคอระหงของอาฟางจนเลือดซึมออกมาเป็นเส้นบางๆ “ท่านอ๋อง! โปรดเมตตา!” อาฟางกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “ความเมตตาเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยเกินไปสำหรับผู้ทรยศ” เฉินเฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ก่อนจะหันมามองหลินเหม่ยอิงด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและเจ็บปวดในคราเดียวกัน “เหม่ยอิง... เหตุใดเจ้าจึงยอมให้มันเข้าใกล้เจ้าถึงเพียงนี้?” หลินเหม่ยอิงวางมือลงบนแผ่นหลังของเฉินเฟยหลง เพื่อส่งสัญญาณให้เขาลดอาวุธ “เพราะข้าต้องการรู้... ว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการหักหลังครั้งนี้ และข้าก็ได้คำตอบแล้ว” นางหยิบซองจดหมายลับที่อาฟางแอบซ่อนไว้ในสาบเสื้อออกมา จดหมายที่ลงตราประทับของตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่พยายามโค่นล้มอำนาจของเฉินเฟยหลงมาตลอดหนึ่งปีเต็ม ทั้งยังมีการระบุชื่อของ ‘คนสนิท’ อีกคนหนึ่งที่เหม่ยอิงไว้ใจที่สุด “ท่านอ๋อง...” เสียงของหลินเหม่ยอิงสั่นเครือเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่สุมอยู่ในอก “ในจดหมายฉบับนี้... ไม่ได้มีเพียงแผนการลอบสังหารข้า แต่ยังมีคำสั่งให้สังหารท่านในคืนวันฉลองครบรอบการสถาปนาอุตสาหกรรมในสัปดาห์หน้า” เฉินเฟยหลงขมวดคิ้วแน่น ดวงตาสีเข้มดุจท้องฟ้ายามราตรีฉายแววครุ่นคิด เขากำลังจะเอ่ยปากถามถึงชื่อบุคคลที่สาม ทันใดนั้น อาฟางที่เงียบไปนานกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ริมฝีปากของนางเริ่มมีฟองสีเข้มผุดออกมา “สายไปแล้ว... ทั้งหมดนั่น... สายไปแล้ว!” อาฟางกระอักเลือดออกมาคำโต เลือดนั้นไหลนองพื้นไม้เป็นสีดำสนิท “พวกมันเตรียมการไว้มากกว่าที่ท่านคิด... คนที่ท่านไว้ใจที่สุด... ไม่ได้มีแค่คนเดียวหรอก... ท่านอ๋อง...” ก่อนที่อาฟางจะสิ้นใจ นางพยายามคว้าข้อมือของหลินเหม่ยอิงไว้แน่น แววตาของนางที่เคยขุ่นมัวกลับกระจ่างชัดขึ้นด้วยความอาฆาตพยาบาท “ระวังตัวไว้ให้ดี... คุณหนู... เพราะคนที่ลงมือในคืนนั้น... คือคนที่ท่านกำลัง ‘เฝ้ารอ’ ให้เขากลับมาหามากที่สุดในตอนนี้...” เฉินเฟยหลงชะงัก ร่างของอาฟางทิ้งตัวลงพื้นอย่างไร้วิญญาณ ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยายไปทั่วเรือน หลินเหม่ยอิงยืนนิ่งราวกับรูปสลัก หัวใจของนางกระตุกวูบเมื่อนึกถึงชื่อของบุคคลที่นางเพิ่งส่งจดหมายตอบกลับไปเมื่อเช้านี้... บุคคลที่เป็นเสมือนพี่ชายร่วมสาบานและเป็นหัวหอกสำคัญในการทำสงคราม “เหม่ยอิง... อย่าบอกนะว่าเจ้าหมายถึง...” เสียงของเฉินเฟยหลงแผ่วเบาลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์ที่วิ่งมาหยุดอยู่หน้าประตูห้อง “ฝ่าบาท! ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองกำลังที่ชายแดน... ถูกตีแตกพ่ายโดยทัพหนุนที่นำโดยแม่ทัพซ่ง... ตอนนี้เขากำลังมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวงพร้อมกับข้อหา ‘กบฏ’ ที่เขากล่าวหาว่าพวกท่านสองคนเป็นผู้ก่อ!” หลินเหม่ยอิงหันไปมองเฉินเฟยหลง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของนางวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกสายลมพัดแรง คำลวงที่ซ้อนทับคำลวงกลายเป็นกรงขังที่พวกนางกำลังจะถูกฝังทั้งเป็น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคลื่นลมแห่งเกมอำนาจนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! ส้มหวานมิติลับ