การพบพานของผู้มีอำนาจ

"หากราชโองการลับฉบับนั้นมีน้ำหนักมากพอจะพลิกแผ่นดิน เหตุใดเงาของท่านจึงยังทอดทาบอยู่เบื้องหลังความเงียบงันของคลังพัสดุแห่งนี้เล่าเพคะ ท่านอ๋อง" ซุ่มเสียงของหลินเหม่ยอิงราบเรียบทว่าบาดลึก ราวกับคมกระบี่ที่อาบยาพิษซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์แพรต่วนสีนวลตาในยุคเปลี่ยนผ่าน นางไม่ถอยร่นแม้แต่ก้าวเดียว ยามเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของเฉินเฟยหลงก้าวล่วงล้ำเข้ามาในเขตพื้นที่รับผิดชอบของนาง กลิ่นอายบุรุษผู้กุมอำนาจเด็ดขาดในคราบนักอุตสาหกรรมยุคเจ็ดสิบแผ่ซ่านกดดันจนอากาศรอบตัวคล้ายจะหนาแน่นขึ้น กลิ่นบุหรี่ราคาแพงเจือจางปะปนกับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนบนร่างเขา ช่างเป็นความขัดแย้งที่เย้ายวนและอันตรายยิ่งนัก เฉินเฟยหลงไม่ตอบทันที ดวงตาคมกราบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปรอบคลังสินค้าที่ถูกจัดระเบียบใหม่อย่างแยบยล บัญชีวัสดุก่อสร้างและแร่หายากถูกจำแนกประเภทด้วยลายมือพู่กันจีนที่ตวัดอย่างเฉียบคมบนกระดาษไขยุคใหม่ ทว่าวิธีคิดและโครงสร้างการบริหารจัดการกลับซ้อนทับกับตำราพิชัยสงครามโบราณที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี สายตาของเขาหยุดนิ่งที่ตัวเลขกำไรขาดทุนส่วนเกิน ซึ่งถูกซ่อนไว้ภายใต้ตัวเลขทางบัญชีที่ดูราวกับไร้พิษภัย นี่ไม่ใช่ฝีมือของหญิงชาวบ้านหรือผู้จัดการโรงงานทั่วไปอย่างแน่นอน... นางคือปีศาจจำแลงกายชัดๆ "เจ้าช่างกล้านัก" เฉินเฟยหลงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ก้าวเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับกลุ่มผมหอมกรุ่นกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ ของนาง "กล้าต่อรองกับผู้ถือราชโองการลับ กล้าใช้บัญชีลับอำพรางการขนถ่ายทรัพยากร และที่สำคัญ... กล้ายั่วโมโหข้าถึงเพียงนี้ หลินเหม่ยอิง เจ้าเป็นใครกันแน่" เหม่ยอิงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายระยิบระยับของความท้าทาย ราวกับสนนารีที่หยัดยืนท้าทายพายุหิมะในฤดูหนาว นางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของบุรุษผู้เย็นชาดุจหินผากระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "หม่อมฉันจะเป็นใคร ย่อมไม่สำคัญเท่ากับว่า... ตอนนี้ท่านอ๋องกกำลังเดือดร้อนเรื่องเสบียงและเงินทุนสำหรับกองกำลังในมเงาใช่หรือไม่เพคะ?" นางจงใจใช้คำราชาศัพท์และสรรพนามโบราณเพื่อหยั่งเชิงเขา เฉินเฟยหลงชะงักไปชั่วขณะ ร่างกายแข็งเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความลับระดับชาติที่แม้แต่พรรคคอมมิวนิสต์หรือฝ่ายตรงข้ามยังสืบไม่พบ เหตุใดสตรีผู้นี้จึงล่วงรู้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง "ปากคอระรานเช่นนี้ ระวังตัวไว้เถอะ... ข้าอาจจะไม่ได้ใจดีเหมือนขุนนางผู้ดีเก่าพวกนั้น" เขากระซิบชิดริมหูของนาง ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนผิวเนื้อของเหม่ยอิงเกิดอาการขนลุกชัน ทว่าสติสัมปชัญญะของอดีตกุนซือหญิงยังคงมั่นคง นางเอียงคอหลบเล็กน้อยอย่างมีชั้นเชิง พร้อมทั้งใช้ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนปกเสื้อแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายหนาของเขาแผ่วเบา "หากท่านอ๋องกล้าทำอะไรหม่อมฉัน เกรงว่าบัญชีลับฉบับสมบูรณ์ที่ระบุเส้นทางการเงินของตระกูลเฉินทั้งหมด คงจะไปนอนอยู่บนโต๊ะทำงานของผู้ตรวจการแผ่นดินในอีกหนึ่งชั่วยามอย่างแน่นอนเพคะ" บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นระรัว เฉินเฟยหลงมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความแค้นเคืองและความเสน่หาลึกล้ำ นางช่างกล้าต่อรองกับเสือร้ายที่กำลังหิวกระหายได้อย่างเลือดเย็นและงดงามยิ่งนัก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุร้ายขึ้นในเสี้ยววินาที มือหนาเอื้อมไปคว้าเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนเหม่ยอิงอุทานออกมาเบาๆ แผ่นหลังของนางแนบชิดกับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ทว่า ในจังหวะที่เกมอำนาจกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงตะโกนเอะอะก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูคลังสินค้า "ท่านประธานเฉินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขานุการส่วนตัวของเฉินเฟยหลงผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือก หอบหายใจโยนรายงานฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานใกล้ๆ "สายจากเมืองหลวงแจ้งมาด่วนที่สุด... พระราชโองการลับฉบับที่สองถูกส่งมาถึงมือท่านผู้ตรวจการแล้ว และเป้าหมายของการตรวจสอบครั้งนี้... คือการจับกุมตัวบุคคลลึกลับที่บงการเขตเศรษฐกิจพิเศษแห่งนี้ครับ!" เฉินเฟยหลงปล่อยมือจากเอวของเหม่ยอิงช้าๆ สายตาคมกริบหันกลับมามองเอกสารในมือลูกน้อง ก่อนจะก้มลงมองหน้าภรรยาผู้ซ่อนเร้นความลับนับร้อยเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มเยືือกเย็น เหม่ยอิงก้มลงมองตราประทับสีชาดบนเอกสารลับที่เพิ่งมาถึง ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นลายมืออันคุ้นเคยที่สลักอยู่มุมกระดาษ... นั่นไม่ใช่ลายมือของราชสำนักยุคปัจจุบัน แต่เป็นตราประทับลับขององค์รัชทายาทแห่งแคว้นเก่าที่นางเคยถวายคำปรึกษามากับมือ! ส้มหวานมิติลับขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางข้ามมิติเวลามา1ด้วยกันนะคะ