เมื่อกุนซือต้องถือปืน

เสียงเหล็กกระทบกันในความมืดคมกริบเสียดแทงประสาท ดับสิ้นซึ่งความเงียบสงบยามราตรีของมณฑลอุตสาหกรรมในยุคเปลี่ยนผ่าน หลินเหม่ยอิงหมุนตัวหลบคมกระบี่ที่พุ่งแหวกอากาศมาอย่างแม่นยำ ปลายพู่กันหยกขาวในมือที่นางใช้ตรวจบัญชีโรงงานเมื่อครู่ถูกเปลี่ยนเป็นอาวุธลับ เสื้อคลุมผ้าไหมปักลายเมฆาลู่ลมตามจังหวะการเคลื่อนไหวอันสง่างาม ทว่าเด็ดขาด ชุดกี่เพ้าประยุกต์สีน้ำเงินเข้มปักดิ้นทองเข้ารูปขับเน้นเรือนร่างระหงให้ดูทรงอำนาจและเยือกเย็น แม้ในยามคับขันที่กระสุนปืนนัดแรกเจาะทะลุกระจกหน้าต่างห้องทำงานลงมาฝังบนชั้นหนังสือไม้เนื้อแข็ง "หมอบลง, เหม่ยอิง!" เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดของเฉินเฟยหลงดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลสีดำสนิทที่พุ่งเข้ามาคว้าเอวบางของนางไว้ ร่างทั้งสองกลิ้งหลบวิถีกระสุนที่สาดซัดเข้ามาดั่งห่าฝน เศษกระจกและเศษปูนแตกกระจายเกลื่อนกลาด กลิ่นดินปืนและควันจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาจากตัวของนาง ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีของเฉินเฟยหลงฉายแววดุร้ายและเยือกเย็นถึงขีดสุด เขาไม่ใช่เพียงแค่นักอุตสาหกรรมผู้ทรงอิทธิพลในยุค 80 หากแต่สัญชาตญาณและฝีมือการต่อสู้ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเรียบ ล้วนผ่านสมรภูมิการแย่งชิงอำนาจมาโกชั่วยุคสมัย ไม่ต่างจากท่านอ๋องผู้กุมกองทัพในอดีตชาติที่หลินเหม่ยอิงเคยเคียงคู่ "คนที่ส่งมา... มิใช่แค่พวกอันธพาลท้องถิ่นกระmาก" หลินเหม่ยอิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ดวงตาดอกท้อคู่งามหรี่ลงวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว "รอยกระสุนเมื่อครู่เป็นปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติรุ่นล่าสุดจากเยอรมันตะวันตก ทุนหนาถึงเพียงนี้ มีเพียงสกุลหวังที่ต้องการฮุบสัมปทานเหมืองเหล็กของเราเท่านั้น" "ฉลาดนัก" เฉินเฟยหลงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ มือหนาคว้าปืนพกสั้นแบบแม็กกาซีนสีดำด้านออกมาจากช่องลับใต้โต๊ะทำงาน ตรวจสอบความพร้อมของกระสุนด้วยความชำนาญ "แต่ต่อให้พวกมันมีกองทัพสนับสนุน หากกล้าแตะต้องเจ้า... วันนี้ศพของพวกมันคงต้องประดับไว้รอบโรงงานแห่งนี้แทนเสาไฟ" ความเด็ดเดี่ยวและไอร้อนระอุจากกายหนาที่แนบชิดทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัด แม้สถานการณ์จะคับขันจนแขวนอยู่บนเส้นด้าย ทว่าแววตาที่พวกเขามองกันและกันกลับเต็มไปด้วยความมั่นคงดั่งหินผา ความเชื่อใจที่ผ่านการพิสูจน์มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนในเกมการเมืองอันเชือดเฉือน เพล้ง! เสียงกระจกด้านหลังแตกละเอียด มือปืนในชุดพรางสีดำสองคนปีนผ่านหน้าต่างเข้ามาพร้อมกัน เฉินเฟยหลงไม่รอช้า ลั่นไกสวนออกไปสองนัดซ้อนอย่างแม่นยำ ร่างของมือปืนล้มฟาดพื้นทันทีอย่างไร้สุ้มเสียง ทว่าความชุลมุนยังไม่จบ เสียงฝีเท้าหนักๆ นับสิบกำลังกรูเข้ามาประชิดประตูหน้า "ทางนี้" หลินเหม่ยอิงคว้าข้อมือหนาของชายหนุ่ม นางพาเขาเดินลัดเลาะไปหลังชั้นหนังสือโบราณที่บรรจุบันทึกบัญชีลับ นางเอื้อมมือไปหมุนกลไกรูปดอกเบญจมาศนูนต่ำบนผนังไม้ เสียงกลไกเฟืองเหล็กขยับตัวแผ่วเบาก่อนที่ผนังห้องจะเปิดออกเผยให้เห็นทางลับทอดยาวลงสู่ใต้ดิน ซึ่งเป็นเส้นทางขนส่งสินค้าเก่าแก่ที่นางสั่งให้ปรับปรุงไว้เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน "เจ้าเตรียมการเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อใดกัน กุนซือตัวน้อยของฉัน" เฉินเฟยหลงกระซิบข้างใบหูของนาง ลลมหายใจอุ่นๆ รดรินต้นคอระหง ท่ามกลางความตึงเครียดเขaยังไม่วายส่งสายตากรุ้มกริมและลุ่มลึกมาให้ "การเป็นผู้วางหมากที่ดี ย่อมต้องมองเผื่อไปถึงห้าก้าวข้างหน้าเสมอค่ะ" นางตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวน ก่อนจะดึงเขาให้ก้าวเข้าสู่ความมืดของอุโมงค์ ทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินแคบๆ แสงไฟสลัวจากตะเกียงฉุกเฉินสะท้อนเงาทับซ้อนกันบนผนังหิน บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่าก่อนที่พวกเขาจะไปถึงทางออกสู่เขตปลอดภัย เสียงฝีเท้าที่ก้าวตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นยะเยือกก็ดังสะท้อนก้องกังวานมาจากเบื้องหลัง "คิดว่าจะหนีพ้นหรือ ท่านกุนซือผู้ปราดเปรื่อง..." เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับลำกล้องปืนที่เล็งตรงมายังศีรษะของหลินเหม่ยอิงอย่างแม่นยำ ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เฉินเฟยหลงกลับพุ่งตัวเข้าบังร่างของนางไว้ พร้อมกับเสียงลั่นไกสนั่นหวั่นไหวที่ดังขึ้นตัดผ่านความเงียบงัน และเมื่อควันจางลง ใบหน้าของผู้ที่ยืนถือปืนอยู่เบื้องหน้า... กลับไม่ใช่คนของสกุลหวังอย่างที่คาดคิด หากแต่เป็นบุคคลใกล้ชิดที่ถือครองกุญแจสำคัญในกำมือมาโดยตลอด! ส้มหวานมิติลับขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในบทนี้นะคะ