ต้อนรับการกลับมาของสามี

"ถ้าป้าเฉินยังกล้าเอาเท้าก้าวก่ายเข้ามาในเขตบ้านของข้าอีกเพียงครึ่งก้าว ข้าจะถอนขนห่านหน้าบ้านป้าให้เกลี้ยงจนไม่เหลือซากไว้ให้ใครขำเล่นเชียวค่ะ" หลินฟางเซียนวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้ด้วยจังหวะเนิบนาบ ทว่าสายตาที่มองตรงไปยังหญิงวัยกลางคนผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธนั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดโกน ป้าเฉินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะรุกคืบเข้ามา นางเป็นเพียงสะใภ้บ้านข้างๆ ที่หวังจะมาฉกฉวยเอาเสบียงอาหารที่หลินฟางเซียนเพิ่งขนออกมาจากห้องเก็บของ แต่เมื่อเผชิญกับแววตาที่เย็นเยียบและท่าทีที่ดูสง่างามผิดหูผิดตาจากเมื่อก่อน ป้าเฉินก็ได้แต่พ่นลมหายใจฟืดฟาดก่อนจะสะบัดก้นหนีไปพร้อมคำด่าทอพึมพำ "คนพรรค์นั้น... ให้โอกาสครั้งเดียวก็เกินพอแล้วค่ะ" ฟางเซียนพึมพำกับตัวเอง พลางจัดกระดุมเสื้อผ้าฝ้ายสีเรียบให้เข้าที่ บรรยากาศในบ้านเงียบสงบลงอีกครั้ง กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศที่นางเพิ่งเคี่ยวในครัวลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ มิติลับในตัวของนางทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ สินค้าเกษตรแปรรูปที่นางแอบนำออกมาวางขายในนามของภรรยานายทหารผู้ขยันขันแข็งเริ่มสร้างรายได้มหาศาล แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ทำให้นางตื่นเต้นที่สุดในวันนี้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางเดินหน้าบ้าน ฟางเซียนหันขวับไปทันที ความเย็นชาในแววตาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายวิบวับที่ซ่อนไม่มิด ร้อยเอกหานจวินก้าวเข้ามาในบ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เปรอะเปื้อนฝุ่นควันจากการฝึกซ้อมและการปฏิบัติภารกิจดูเหนื่อยล้า แต่เมื่อดวงตาคมกริบของเขาปะทะเข้ากับร่างบางที่ยืนรออยู่ ความเหนื่อยล้าเหล่านั้นดูเหมือนจะจางหายไปครึ่งหนึ่ง "ข้ากลับมาแล้ว... ฟางเซียน" เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ทว่าเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ส่งตรงมาถึงใจ ฟางเซียนไม่พูดพร่ำทำเพลง นางรีบก้าวเข้าไปหา หยิบผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นมาซับเหงื่อบนใบหน้าเขาอย่างบรรจง กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของป่าเขาและโลหะทำให้เขามีเสน่ห์ในแบบฉบับชายชาติทหารที่นางเริ่มหลงใหลขึ้นทุกวัน "เหนื่อยมากไหมคะ? ข้าเตรียมของโปรดไว้ให้ท่านแล้ว" หานจวินมองสำรวจภรรยาของเขา นางเปลี่ยนไปมาก... จากหญิงสาวที่เคยเอาแต่โวยวายและใช้เงินฟุ่มเฟือย กลายเป็นสตรีที่จัดการบ้านเรือนได้ดีเยี่ยม แถมยังมีสายตาที่เฉลียวฉลาดอย่างน่าประหลาดใจ ยิ่งไปกว่านั้น กลิ่นหอมเย้ายวนใจที่โชยมาจากโต๊ะอาหารทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กลับบ้านจริงๆ สักที "เจ้า... ทำเองทั้งหมดหรือ?" หานจวินเอ่ยถามพลางมองไปที่สำรับอาหารบนโต๊ะ ทั้งหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่เปื่อยยุ่ยละลายในปาก และแกงจืดเห็ดหอมที่ดูสดใหม่จนแทบไม่น่าเชื่อว่าหาได้ในฤดูกาลนี้ "ท่านคิดว่าข้าจะปล่อยให้ท่านต้องทนกินของไม่อร่อยหรือคะ?" ฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะดันตัวสามีให้นั่งลง "รีบทานเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเย็นเสียก่อน ช่วงที่ท่านไม่อยู่ ข้าเรียนรู้ที่จะจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง... ทั้งงานเรือน และการค้าขาย" หานจวินจับมือที่เนียนนุ่มของนางไว้แน่น สายตาเขามีแววทึ่ง "ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะทำได้ถึงเพียงนี้... ฟางเซียน เจ้าทำให้ข้าตกใจทุกครั้งที่ข้ากลับมา" มื้ออาหารดำเนินไปอย่างเรียบง่ายทว่าเต็มไปด้วยความหมาย ฟางเซียนเล่าเรื่องที่นางจัดการสั่งสอนพวกขี้อิจฉาในหมู่บ้านให้หานจวินฟังอย่างสนุกสนาน โดยไม่ลืมที่จะเอ่ยถึงแผนการค้าขายผ้าทอมือและสินค้าเกษตรที่นางตั้งใจจะขยายตลาดให้ใหญ่ขึ้น หานจวินฟังด้วยความตั้งใจ บางครั้งก็ให้คำแนะนำเรื่องเส้นทางขนส่งหรือกฎระเบียบของเขตทหาร ซึ่งทำให้นางประทับใจในวิสัยทัศน์ของเขาไม่น้อย ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังอุ่นไอรัก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบและรุนแรงจนบานประตูไม้แทบสั่นสะเทือน หานจวินชะงักมือที่กำลังคีบเนื้อ เขาวางตะเกียบลงอย่างรวดเร็ว สีหน้าเปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นดุดันในชั่วพริบตา "ใครมาในเวลานี้?" ฟางเซียนขมวดคิ้วลุกขึ้นเดินไปที่ประตู เมื่อนางแง้มมันออก บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าทำให้ลมหายใจของนางแทบหยุดเต้น เป็นชายร่างผอมสูงในชุดคลุมสีเข้มที่ดูคุ้นตา... คนของตระกูลที่นางเคยเป็นส่วนหนึ่งก่อนจะสิ้นลมในอดีตชาติ และในมือของเขามีจดหมายตราประทับลับที่ฟางเซียนไม่มีวันลืม "คุณหนูหลิน... ถึงเวลาที่คุณต้องชดใช้หนี้แค้นที่ติดค้างไว้เมื่อสิบปีก่อนเสียที" ชายแปลกหน้าแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะชูกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา "ทางตระกูลส่งข่าวมาว่า... สามีของคุณไม่ใช่นายทหารธรรมดาอย่างที่เขาเข้าใจ แต่เขากำลังปกปิดความลับที่อาจทำให้เขาถูกประหารชีวิตได้ในวันพรุ่งนี้" ฟางเซียนรู้สึกเหมือนหัวใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม นางหันกลับไปมองหานจวินที่กำลังก้าวตามมาติดๆ โดยที่ยังไม่รู้เลยว่าหายนะกำลังเคาะประตูบ้าน! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหลินฟางเซียนด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ดัชเชสโพดำ