แขกไม่ได้รับเชิญ

"รอยยิ้มเช่นนี้... ช่างน่ารังเกียจไม่เปลี่ยนเลยนะคะ คุณชายรองโจว" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ท่าศาลาพักผ่อนริมทางเท้าใกล้ตลาดอำเภอชิงหลาน กลิ่นอายความหรูหราที่ลอยมาจากตัวบุรุษผู้สวมอาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นเงินชั้นดี ตัดกับความซอมซ่อของบรรยากาศชนบทอย่างสิ้นเชิง รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าคมคายนั้นทำให้หลินฟางเซียนแทบอยากจะควักมีดสั้นในมิติลับออกมาปอกเปลือกมันเสียเดี๋ยวนี้ ฟางเซียนรู้สึกเหมือนหัวใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม นางหันกลับไปมองหานจวินที่กำลังก้าวตามมาติดๆ โดยที่ยังไม่รู้เลยว่าหายนะกำลังเคาะประตูบ้าน! สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวเข้มหยุดฝีเท้า ดวงตาคมกวาดมองผู้มาเยือนด้วยสัญชาตญาณนักล่า แววระแวดระวังฉายชัดบนใบหน้าคมสัน หานจวินขยับตัวเข้ามาบังภรรยาไว้ครึ่งกว้างโดยสัญชาตญาณ มือหนาเผลอกำด้ามปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวแน่นขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นสายตาที่บุรุษแปลกหน้าใช้มองฟางเซียน มันไม่ใช่สายตาของคนทั่วไป แต่มันคือสายตาของคนที่เคย "รู้จัก" กันในระดับที่ลึกซึ้ง... ลึกซึ้งจนอันตราย "โอ้? แม่นางหลิน... ไม่สิ ตอนนี้คงต้องเรียกว่า 'ภรรยาของนายทหารป่า' ไปเสียแล้วกระมัง?" โจวอวี้เหวิน หัวหัวเราะในลำคอ ดวงตาเรียวรีพิจารณาฟางเซียนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสมเพช ประหลาดใจ และประกายความโลภบางอย่างที่ปิดไม่มิด "ไม่นึกเลยว่าอดีตคุณหนูตระกูลหลิน ผู้เคยเหยียบย่างแต่บนพรมแดงในเมืองหลวง จะต้องมาตกระกำลำบากซักผ้าตากแดดอยู่ในหมู่บ้านกันดารเช่นนี้ ช่างน่าเวทนาเสียจริงนะคะ" บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที อุณหภูมิในรัศมีสามก้าวคล้ายลดลงจนติดลบ หานจวินขยับกายบังภรรยาจนมิด น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอמהเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็นและดุดัน "ภรรยาของผม ขยันทำมาหากินด้วยลำแข้งของตัวเอง ไม่เคยเป็นภาระใคร และไม่เคยต้องขอทานความเวทนาจากใครหน้าไหน... ถ้าคุณชายท่านนี้ว่างมากจนไม่มีอะไรทำ จะกลับไปเดินเล่นในเมืองหลวงของท่านก็น่าจะเหมาะกว่านะคะ" ฟางเซียนแอบอมยิ้มเล็กน้อยในใจ นางยื่นมือเรียวไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ ส่งสัญญาณเตือนให้เขารักษาความเยือกเย็นไว้ แม้ในใจนางจะปั่นป่วนยิ่งกว่าพายุซัดสาดก็ตาม ตระกูลโจว... เป็นหนึ่งในขุนนางค้าอาวุธและกว้านซื้อที่ดินรายใหญ่ในเมืองหลวง สมัยที่ร่างเดิมยังเป็นคุณหนูตระกูลหลินผู้สูงศักดิ์ นางเคยปฏิเสธการทาบทามแต่งingงานจากคุณชายรองผู้นี้อย่างไร้เยื่อใย ใครจะคาดคิดว่าในยามที่ตระกูลหลินล่มสลายและนางต้องหนีตายมาอยู่ที่นี่ โจวอวี้เหวินผู้นี้จะยังตามมาเจอ หรือนี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ? "ใจร้อนเสียจริงนะคะ ท่านรองผู้กองหาน..." โจวอวี้เหวินยิ้มเยาะ เขาโบกพัดจีบในมือเบาๆ แม้อากาศจะหนาวเหน็บ "ข้าไม่ได้มาหาเรื่อง... เพียงแต่ผ่านมาทำธุระแถวนี้ แล้วบังเอิญได้กลิ่น... กลิ่นอายของ 'บางสิ่งที่คุ้นเคย' เท่านั้นเอง" คำว่า 'บางสิ่งที่คุ้นเคย' ทำให้หัวใจของฟางเซียนกระตุกวูบ มิติลับในตัวนางสั่นไหวเล็กน้อย คล้ายมีปฏิกิริยาตอบสนองบางอย่างกับหยกโบราณที่ห้อยอยู่เอวของโจวอวี้เหวิน! *แย่แล้ว... หยกวิญญาณคู่แฝด!* ฟางเซียนจำได้ทันที ในบันทึกโบราณของตระกูล มิติลับที่นางครอบครองไม่ได้มีชิ้นเดียว แต่มันมีสองชิ้นคู่กัน ชิ้นหนึ่งคือน้ำเต้าหยกมิติเก็บของของนาง ส่วนอีกชิ้น... คือจี้หยกมิติควบคุมเวลาที่ตกเป็นของตระกูลโจวเมื่อหลายปีก่อน! การที่หยกทั้งสองมาอยู่ใกล้กัน จะทำให้พลังในมิติเกิดความปั่นป่วน และที่สำคัญ... มันทำให้โจวอวี้เหวินรู้ว่านางมี "ความลับ" ยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ "ถ้าไม่มีธุระอะไรอื่นแล้ว พวกเราขอตัวนะคะ สามีคะ กลับบ้านกันเถอะค่ะ ข้าหิวข้าวต้มเห็ดหอมที่คุณทิ้งไว้ที่บ้านแล้ว" ฟางเซียนใช้น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด นางดึงแขนเสื้อของหานจวินเบาๆ เพื่อชวนผละหนีจากสถานการณ์นี้ทันที แต่มีหรือที่สุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างโจวอวี้เหวินจะปล่อยเหยื่อหลุดมือไปง่ายๆ? "ช้าก่อนสิคะ คุณหนูหลิน... อ๊ะ, ภรรยาหาน" โจวอวี้เหวินก้าวเข้ามาขวางทางไว้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนมุมปาก "ข้าได้ยินมาว่า ช่วงนี้ในตลาดมืดมีสินค้าแปลกใหม่ ทั้งน้ำผ、หวานป่ารสชาติเลิศล้ำ สมุนไพรวิเศษที่รักษาอาการป่วยเรื้อรังได้ในชั่วข้ามคืน... และที่น่าสนใจที่สุดคือ 'แป้งสาลีขาวบริสุทธิ์' ที่ต่อให้เอาทองคำไปแลกก็ยังหาไม่ได้... ฝีมือของท่านใช่ไหมคะ?" หานจวินหรี่ตาลงอันตราย รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่จนผู้ติดตามด้านหลังของโจวอวี้เหวินต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง นายทหารหนุ่มรู้ทันทีว่าภรรยาของตนกำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนมีอำนาจ และเรื่องนี้อาจเป็นภัยร้ายแรงถึงชีวิตหากความลับเรื่องมิติรั่วไหลออกไป "คุณชายโจว พูดจาเหลวไหลอะไรกันคะ?" ฟางเซียนเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเย้ายวนแต่เย็นชาปรากฏบนริมฝีปากอิ่ม "ที่นี่คือเขตทหารและหมู่บ้านชายแดน การค้าขายใดๆ ก็ทำตามกฎของรัฐ ถ้าท่านมีหลักฐานว่าข้าทำผิดกฎ เชิญไปฟ้องนายอำเภอได้เลยค่ะ... แต่ถ้าไม่มี แล้วยังมายืนขวางทางสุนัขไม่ให้เห่าเช่นนี้ ระวังตัวท่านเองเถอะค่ะที่จะเดินออกจากหมู่บ้านนี้ไม่ได้!" "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะคะ..." โจวอวี้เหวินหัวเราะชอบใจ ดวงตาคู่คมจ้องมองฟางเซียนราวกับเจอของเล่นชิ้นโปรด "ข้าไม่ได้จะมาหาเรื่องจับกุมหรอค่ะ... ข้าแค่อยากจะ 'เจรจาธุรกิจ' กับท่านต่างหาก" เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้กระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสามคน "เรื่องสินค้าวิเศษในมิติของคุณ... ถ้าไม่อยากให้ทางการหรือศัตรูเก่าในเมืองหลวงรู้ว่า 'นักโทษประหารหนีคดี' อย่างคุณหลบซ่อนอยู่ที่นี่ล่ะก็... คืนนี้ เจอกับข้าที่โรงเตี๊ยมร้างท้ายหมู่บ้านตามลำพัง... แล้วเราค่อยมาตกลงกันว่า... จะเอา 'หยก' หรือ 'ตัว' ของคุณมาแลกก่อนดี?" เพี๊ยะ! เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน! ไม่ใช่ฝีมือของฟางเซียน... แต่เป็นหมัดหนักๆ อัดเข้าที่สันจมูกของโจวอวี้เหวินเต็มแรงจากมือของร้อยเอกหานจวิน จนร่างของคุณชายรองแห่งเมืองหลวงล้มคว่ำไม่เป็นท่า เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากจมูกทันที! "ไสหัวไป!" หานจวินคำรามลั่นด้วยเสียงอันทรงพลัง ดวงตาดั่งพญาเสือโคร่งจ้องมองเหยื่อด้วยความเหี้ยมเกรียม "ถ้าแกกล้าเข้าใกล้ภรรยาฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว... ต่อให้แกเป็นลูกท่านหลานเธอมาจากไหน ฉันก็จะส่งแกไปลงนรกด้วยกระสุนนัดนี้!" โจวอวี้เหวินเช็ดเลือดที่จมูกด้วยความโกรธจัด เขายิ้มเหี้ยม พยักหน้ารับคำขู่ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล "ดี... ดีมาก นายทหารป่า! แล้วแกจะรู้ว่าสิ่งที่แกปกป้องอยู่น่ะ... มันมีค่ามากกว่าที่แกคิด!" เขากระแทกเท้าเดินจากไปพร้อมกับผู้ติดตาม ฟางเซียนยืนนิ่ง หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น นางรู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของสงครามประสาทครั้งใหญ่ หานจวินหันกลับมาโอบกอดร่างบางของภรรยาไว้แน่น อ้อมแขนอบอุ่นและแข็งแกร่งนั้นทำให้ความหวาดกลัวในใจค่อยๆ เลือนหาย "ไม่ต้องกลัวค่ะฟางเซียน... มีฉันอยู่ ไม่มีใครหน้าไหนทำร้ายเธอได้ทั้งนั้น" หานจวินกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู แต่ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะผละกลับบ้าน สายตากลมโตของฟางเซียนก็เหลือบไปเห็นเงาดำลึกลับสายหนึ่งกำลังพุ่งวาบผ่านกำแพงดินด้านหลังโรงเตี๊ยม พร้อมกับกลิ่นอายประหลาดที่ลอยมาตามสายลม... กลิ่นอายของ 'ยาพิษสลายวิญญาณ' ที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดีจากชาติภพก่อน! และที่แย่ที่สุดคือ... ที่หน้าประตูบ้านของพวกเขาตอนนี้ มีกล่องไม้แกะสลักลวดลายประหลาดวางทิ้งไว้ พร้อมกับรอยเลือดสดๆ ที่เขียนเป็นสัญลักษณ์เตือนภัย... *ภาพสัญลักษณ์รูปงูพิษพันรอบดอกบัวสีดำ!* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" มาโดยตลอดนะคะ!