ขยายธุรกิจโรงเตี๊ยม

"ถ้าพวกมันกล้าส่งหมาป่ามาเหยียบจมูกถึงชายคาบ้านเราอีกครั้ง ข้าก็จะถลกหนังพวกมันเอามาทำเป็นพรมเช็ดเท้าต้อนรับแขกเสียเลยค่ะท่านพี่" น้ำเสียงของหลินฟางเซียนราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดอาบยาพิษ ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยยามที่นางเอื้อมมือไปหยิบกาชาเคลือบเซรามิกสีนิลมารินชาอุ่นๆ ให้สามี ร้อยเอกหานจวินมองภรรยาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ในอกของนายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความห่วงใยระคนเกรงใจ และที่สำคัญที่สุดคือความหลงใหลในความเด็ดเดี่ยวของสตรีตรงหน้า มือหนากร้านแดดจากการฝึกซ้อมและจับอาวุธยกขึ้นรับถ้วยชา ก่อนจะวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดังปึกจนน้ำชาสะเทือนเล็กน้อย "เจ้าวางแผนไว้หมดแล้วสินะ..." หานจวินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบมองสำรวจภรรยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ตั้งแต่วันที่นางฟื้นขึ้นมาพร้อมวิญญาณดวงใหม่และความทรงจำลึกลับ ฟางเซียนก็ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยแม้แต่ครั้งเดียว จากคุณหนูตกอパทับถมด้วยหนี้สิน กลายมาเป็นแม่ค้ามือฉมังที่ทำให้พวกคหบดีหน้าเลือดในอำเภอต้องอกสั่นขวัญแขวน "จะเรียกว่าวางแผนก็ดูยิ่งใหญ่เกินไปค่ะ" ฟางเซียนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หานจวินรู้ทันทีว่ากำลังจะมีใครบางคนโชคร้ายในเร็ววันนี้ "ข้าแค่จะไปทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของเรา และ... ขยายอาณาจักรธุรกิจโรงเตี๊ยมของเราให้ใหญ่โตเสียจนพวกตระกูลเฉินต้องกราบกรานขอร้องให้เราไว้ชีวิตต่างหากล่ะคะ" คำประกาศกร้าวนี้ไม่ได้มาจากความอวดดี แต่มันคือความมั่นใจที่สะสมมาจากยอดขายน้ำพริกสูตรลับและเนื้อหมูหมักสมุนไพรในมิติลับของนางที่ทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง สินค้าล็อตแรกที่วางขายในตลาดมืดถูกกวาดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงกี่ลมหายใจ กำไรที่งอกเงยขึ้นมามากพอจะซื้อที่ดินแปลงใหญ่ใจกลางเมืองได้สบายๆ ทว่าเป้าหมายของฟางเซียนไม่ใช่แค่การมีเงินเก็บ แต่นางต้องการ "อำนาจ" และ "ฐานะ" ที่มั่นคง เพื่อปกป้องครอบครัวนี้จากเงื้อมมือของพวกขุนนางกังฉินและญาติผู้พี่จอมตะกละที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อ เช้าวันใหม่ในย่านการค้าสายหลักของอำเภอเต็มไปด้วยความคึกคัก กลิ่นอายของความเจริญผสมผสานเข้ากับกลิ่นคาวปลาและกลิ่นหอมของแป้งทอดร้อนๆ ฟางเซียนในชุดอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดีสีครามเข้ม เรียบหรูแต่ทะมัดทะแมง ก้าวเดินเคียงข้างหานจวินที่คอยระแวดระวังภัยให้อย่างใกล้ชิด ด้านหลังของพวกเขามีเกวียนบรรจุวัตถุดิบและอุปกรณ์ทำครัวที่ถูกดัดแปลงเป็นพิเศษตามคำสั่งของนาง เป้าหมายในวันนี้คือ "โรงเตี๊ยมร้อยรส" โรงเตี๊ยมเก่าแก่ทรุดโทรมที่ตั้งอยู่มุมอับของถนนการค้า ซึ่งเพิ่งถูกประกาศขายทอดตลาดด้วยราคาถูกแสนถูกเนื่องจากเจ้าของเดิมติดการพนันจนหมดตัว และที่สำคัญ... มันอยู่ตรงข้ามกับโรงเตี๊ยมตระกูลเฉิน คู่ปรับตัวฉกาจพอดีเป๊ะ! "ท่านพี่คะ ตรงนั้นแหละค่ะ เลี้ยวเกวียนเข้าไปเลย" ฟางเซียนชี้ไปยังอาคารไม้สองชั้นขนาดใหญ่ที่มีหยากไย่เกาะหนาเตอะ ป้ายชื่อไม้ผุๆ แขวนเอียงกระเท่เร่เขียนไว้ว่า 'โรงเตี๊ยมร้อยรส' นางแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อประเมินโครงสร้างด้วยสายตา แม้ภายนอกจะดูเหมือนซากปรักหักพัง แต่โครงสร้างไม้เนื้อแข็งข้างในยังคงแข็งแรงทนทาน ถือเป็นทำเลทองที่ถูกมองข้ามอย่างแท้จริง หานจวินพยักหน้ารับ ก่อนจะออกแรงบังคับม้าด้วยความชำนาญ เสียงล้อเกวียนบด ขณะที่ทั้งสองกำลังจัดการกุญแจประตูโรงเตี๊ยม เสียงหัวเราะเยาะหยันก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "โอ๊ะโฮ! นี่มันนายทหารหานผู้นอนพับเพียบกับเมียตัวแสบไม่ใช่หรือ? นึกว่าใคร ที่แท้ก็คิดจะมาเซ้งซากปรักหักพังนี่เปิดร้านแข่งกับตระกูลเฉินอย่างนั้นรึ? ช่างไม่เจียมกะลาหัวเสียจริง!" เสียงแหลมสูงของ 'เฉินฮูหยิน' มารดาของคู่หมั้นเก่าฟางเซียนดังขึ้น พร้อมกับร่างอวบอ้วนที่เดินน치นอตเข้ามาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ด้านหลังมีบ่าวรับประทานร่างกำยำอีกสี่คนยืนล้อมหน้าล้อมหลัง ส่งสายตากดดันและดูถูกเหยียดหยามมายังฟางเซียนและหานจวิน ฟางเซียนค่อยๆ หันกลับมาอย่างช้าๆ นางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือโกรธเกรี้ยวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความขบขัน ราวกับกำลังมองดูตัวตลกที่พยายามแสดงละครสัตว์ให้ลิงดู "อ้าว นึกว่าใครที่ส่งเสียงเอะอะโวยวายเหมือนเป็ดถูกเชือดคอ ที่แท้ก็ป้าเฉินนี่เองค่ะ" ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด ทว่าบาดลึกถึงกระดูกดำ "ลมอะไรหอบท่านมาถึงที่นี่คะ หรือว่ากลิ่นความเจริญจากร้านของเรามันโชยไปเตะจมูกสุนัข... อภัยด้วยค่ะ ข้าหมายถึงจมูกของคนตระกูลเฉิน จนทนอยู่ไม่ไหวต้องรีบวิ่งมาดูให้เห็นกับตาตัวเองกันแน่?" "นัง... นังเด็กปากดี!" เฉินฮูหยินหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด นิ้วอวบอ้วนสั่นเทาชี้หน้าฟางเซียน "คิดว่ามีสามีเป็นทหารกระจอกๆ แล้วจะกร่างในเมืองนี้ได้งั้นรึ? บอกไว้ก่อนนะว่าที่ดินแถบนี้ ข้าฮุบไว้หมดแล้ว อีกสามวันทางการจะประกาศให้ที่นี่เป็นเขตเวนคืน เจ้าเอาเงินมาละลายทิ้งเปล่าๆ ปลี้ๆ ระวังตัวไว้เถอะ จะไม่เหลือแม้แต่กางเกงใส่กลับบ้าน!" หานจวินขยับตัวก้าวมาบังภรรยาไว้ครึ่งตัว รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มจนเฉินฮูหยินผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ทว่าฟางเซียนกลับแตะแขนสามีเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ใจเย็น ก่อนจะก้าวออกมาเผชิญหน้าด้วยรอยยิ้มพริ้มเพรา "เรื่องนั้นไม่ต้องให้ท่านป้ามาเป็นห่วงหรอกค่ะ..." ฟางเซียนก้าวเข้าไปใกล้เฉินฮูหยินทีละน้อย น้ำเสียงกระซิบกระซาบแต่ทรงพลังจนทุกคนรอบบริเวณต้องเงียบฟัง "เพราะก่อนที่ทางการจะเวนคืน ข้าจะทำให้โรงเตี๊ยมแห่งนี้ทำเงินได้มากกว่ากิจการทั้งสามสาขาของตระกูลท่านรวมกันเสียอีก... และถึงวันนั้น ข้าจะซื้อตระกูลเฉินของท่านมาไว้เช็ดพื้นห้องน้ำด้วยซ้ำ!" บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบลงทันที เฉินฮูหยินอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก ขณะที่ฟางเซียนยกย่องเชิดหน้าขึ้นอย่างสง่างาม ทว่าในวินาทีที่นางกำลังจะเอ่ยคำพูดตอกกลับประโยคสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงประกาศก้องจากหัวหน้าเจ้าหน้าที่สำนักงานที่ดินก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด "หลบไป! ทางการมาตรวจรับรองสิทธิ์การถือครองที่ดินแปลงนี้!" เจ้าหน้าที่ในชุดขุนนางชั้นผู้นำก้าวแหวกฝูงชนเข้ามา ใบหน้าเคร่งขรึมถือม้วนกระดาษตราประทับสีแดงสดในมือ เฉินฮูหยินรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มเตรียมเข้าไปต้อนรับด้วยความมั่นใจว่าที่ดินนี้เป็นของนาง แต่ทว่า... เจ้าหน้าที่คนนั้นกลับเดินผ่านนางไปอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะโค้งคำนับให้หลินฟางเซียนและยื่นเอกสารสิทธิ์ฉบับจริงส่งให้ด้วยความนอบน้อม "เรียนฮูหยินหาน... เอกสารการโอนกรรมสิทธิ์โรงเตี๊ยมร้อยรส สมบูรณ์เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ และนี่คือ... พระราชโองการลับจากเมืองหลวง ที่ทรงแต่งตั้งให้ท่านเป็น 'ผู้ผูกขาดการค้าเสบียงกองทัพ' ประจำภูมิภาคนี้แต่เพียงผู้เดียวพ่ะย่ะค่ะ!" ดวงตาของเฉินฮูหยินเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า ร่างอวบอ้วนเซถอยหลังเกือบจะล้มพับลงไปกองกับพื้น ในขณะที่ฟางเซียนรับม้วนกระดาษนั้นมาถือไว้ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น นางเหลือบมองหน้าคู่ปรับเก่าช้าๆ ก่อนจะเอ่ยเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นค่ะ... ป้าเฉิน" (ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" มาโดยตลอดนะคะ)