สำรองเสบียงในมิติลับ

"ถ้าพวกมันกล้าส่งเสบียงเน่าเสียมาให้ค่ายทหารเบื้องหน้าเพื่อหวังฮุบเงินงบประมาณอาหาร... ข้าก็จะทำให้พวกมันได้รู้ว่า การสูญเสียเงินทองจนหมดตัว มันทรมานยิ่งกว่าการตกนรกทั้งเป็นเสียอีกค่ะ!" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านริมฝีปากอิ่มสีชาดไม่ได้มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ดวงตาคู่คมกริบของหลินฟางเซียนกลับเปล่งประกายระยับด้วยความท้าทาย นางกำลังยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องเก็บฟืนหลังบ้านเรือนพักนายทหาร แต่เบื้องหลังประตูบานนั้นกลับซ่อนมิติลับขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยทรัพยากรล้ำค่า ซึ่งนางได้ทยอยกว้านซื้อและกักตุนไว้จากตลาดมืดและหัวเมืองรอบนอกตลอดเดือนที่ผ่านมา ร้อยเอกหานจวินก้าวเข้ามาเงียบเชียบราวกับพยัคฆ์ซุ่มซ่อน ดวงตาคมดุของนายทหารหนุ่มทอดมองภรรยาด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความห่วงใยและความระคนทึ่ง มือหนาเอื้อมไปจัดปรกผมที่หลุดรุ่ยของนางทัดหูอย่างเบามือ สัมผัสหยาบกร้านตามประสาคนจับดาบกลับอ่อนโยนจนน่าประหลาด "เจ้าแน่ใจแล้วหรือเซียนเอ๋อร์? พรุ่งนี้รุ่งสาง กองร้อยของข้าจะต้องเคลื่อนพลไปชายแดนตะวันตกแล้ว... ข้าเป็นห่วง เจ้าอยู่ทางนี้คนเดียวกับพวกญาติสามีตัวแสบเหล่านั้น..." หานจวินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างขมับของนาง ความกังวลฉายชัดผ่านรอยย่นหว่างคิ้วของชายหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวศัตรูหน้าไหนในสนามรบ แต่กลับใจหายวาบทุกครั้งเมื่อคิดว่าต้องห่างจากภรรวังคนงาม ฟางเซียนหันกลับมาเผชิญหน้ากับสามี รอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อครู่พลันมลายหายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้นางดูเย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน นางเอื้อมมือเรียวไปแตะที่อกเสื้อของสามี ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าหยาบกร้านไปยังแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ "ท่านพี่... ท่านคิดว่าฮูหยินของท่านเป็นใครกันคะ?" ฟางเซียนเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงติดจะหยอกเย้า แต่แววตากลับจริงจังเฉียบคม "พวกมันคิดว่าสามไม่อยู่แล้วจะสามารถรังแกสะใภ้รองผู้นี้ ถอนทุนคืนจากเรื่องค้าขายเมื่อเดือนก่อนได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ? หึ! ข้าเตรียม 'ของขวัญ' ชิ้นใหญ่ไว้ต้อนรับพวกมันเรียบร้อยแล้วค่ะ" มิติลับในห้วงความคิดของฟางเซียนเวลานี้อัดแน่นไปด้วยข้าวสารชั้นดี เนื้อรมควันคุณภาพเยี่ยม น้ำมันพืชบริสุทธิ์ และยารักษาโรคหายากที่ต่อให้มีเงินทองกองเท่าภูเขาก็หาซื้อไม่ได้ในยามปกติ นางวางแผนที่จะใช้สิ่งเหล่านี้ในการพลิกเกมการค้า ขุดหลุมพรางทางการเงินล่อให้ตระกูลสามีสายรองที่โลภมากและชอบเอารัดเอาเปรียบ กระโจนลงมาติดกับดักที่นางขุดรอไว้จนหมดตัว ล้มละลายคาสนามธุรกิจแบบไม่เหลือแม้แต่กางเกงนุ่ง! "แต่ก่อนที่ท่านจะไปออกรบ..." ฟางเซียนเปลี่ยนเรื่องฉับพลัน มุมปากยกยิ้มพราย ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ "ข้าไม่อมให้สามีต้องออกเดินทางด้วยท้องว่างเป็นอันขาดค่ะ มาเถอะค่ะ... ข้าเพิ่งรังสรรค์เมนูเด็ดจากวัตถุดิบในมิติของข้า รับรองว่าต่อให้เป็นฮ่องเต้ในวังหลวงก็ยังต้องอิจฉา" พริบตานั้น ร่างระหงของนางก็สะบัดตัวนำลิ่วไปยังห้องครัวเล็กๆ ทันที หานจวินมองตามร่างบางที่ก้าวเดินอย่างคล่องแคล่วว่องไวด้วยความรักใคร่ระคนระทึกใจ ภรรยาของเขานอกจากจะฉลาดเป็นกรดและวางแผนการค้าได้เฉียบขาดราวกับเซียนวางหมากแล้ว ฝีมือการทำอาหารของนางยังเป็นอาวุธร้ายกาจที่สามารถมัดใจเขาจนอยู่หมัดได้ทุกค่ำคืน ภายในห้องครัว แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้างดงามที่กำลังจริงจังกับการเตรียมอาหาร ฟางเซียนหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศออกมาจากมิติลับทีละอย่าง สองมือเรียวขยับอย่างรวดเร็วและงดงามราวกับร่ายรำ กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศสูตรลับเริ่มลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ นางเลือกทำเมนู **"หมูสามชั้นตุ๋นเต้าเจี้ยวดำสูตรโบราณ"** ร่วมกับ **"ซุปไก่ตุ๋นโสมภูเขาล้ำค่า"** เนื้อหมูสามชั้นคัดพิเศษถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ เคี่ยวเคี่ยวในน้ำซุปกระดูกหมูเข้มข้นพร้อมกับรากผักชี กระเทียมสับละเอียด และพริกไทยเม็ดบุบจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก สีน้ำตาลอมแดงของน้ำตาลเคี่ยวเคลือบผิวเนื้อหมูมันวาวน่ารับประทาน ตัดเลี่ยนด้วยความเค็มกลมกล่อมจากเต้าเจี้ยวดำหมักบ่มนานสามปี ส่วนหม้อข้างๆ ซุปไก่ตุ๋นโสมส่งกลิ่นหอมสมุนไพรโชยเตะจมูก ปลุกความหิวโหยในกายของนายทหารหนุ่มที่ยืนมองอยู่ด้านหลังให้อดใจไม่ไหว ฟางเซียนตักอาหารทั้งสองอย่างใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบเนื้อดี ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมยวนใจที่แผ่ซ่านทะลุผ่านประตูห้องครัว ลอยออกไปตามสายลมยามค่ำคืนจนอบอวลไปทั่วทั้งหมู่บ้านทหาร จนบ้านข้างเคียงถึงกับต้องสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความฉงนสนเท่ห์ "อืม... หอมเหลือเกินเซียนเอ๋อร์ ฝีมือเจ้าชingไม่มีใครเทียบได้จริงๆ" หานจวินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่ใช่เพราะความหิวโหยทางกาย แต่เป็นเพราะความสุขล้นปรี่ที่เอ่อล้นอยู่ในหัวใจต่างหาก ฟางเซียนตักข้าวสวยร้อนๆ ส่งให้สามี นางทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม พลางใช้ตะเกียบหนีบชิ้นหมูสามชั้นตุ๋นชิ้นที่เปื่อยนุ่มที่สุดวางลงบนชามข้าวของเขา ดวงตากลมโตมองสบตากับสามีด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ซ่อนความร้ายกาจเอาไว้เบื้องหลัง "ทานให้อิ่มท้องนะคะท่านพี่... เพราะพรุ่งนี้หลังจากท่านก้าวเท้าออกจากค่ายทหารไปแล้ว..." ฟางเซียนเว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างน่ากลัว "สงครามประสาทและการล้างบางพวกเหลือบไรในตระกูลสามีของข้า... จะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการค่ะ!" ในจังหวะที่หานจวินกำลังจะอ้าปากเอ่ยถามแผนการขั้นต่อไปของภรรยา จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาอย่างรุนแรงและเร่งรีบจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงตะโกนโหววกเหวกโวยวายของแม่สามีตัวแสบที่บุกมาถึงหน้าบ้านพักยามวิกาล! "หลับกันอยู่หรือไงฟางเซียน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังตัวดี... แกแอบซ่อนเสบียงอะไรไว้ในบ้าน ทำไมกลิ่นหอมเยี่ยงนี้ถึงลอยไปทั่วคุ้งน้ำ รีบไ्सเอาอาหารพวกนั้นออกมาถวายข้าเดี๋ยวนี้!" ฟางเซียนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากทันที นางวางตะเกียบในมือลงช้าๆ ก่อนจะหันไปสบตากับสามีที่มีสีหน้ามืดครึ้มลงถนัดตา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ดัชเชสโพดำเสมอนะคะ