ทหารหนุ่มหัวใจกล้า

“ตราตั้งและคำสั่งจากส่วนกลางมาถึงแล้ว... ร้อยเอกหานจวิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของนายทหารยศพันโทผู้มาเยือน ดังแทรกบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องรับแขกคับแคบของบ้านพักนายทหาร หลินฟางเซียนที่กำลังงละมุนมืออยู่กับการจัดเรียงกล่องไม้บรรจุ “หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงพะโล้สูตรโบราณ” ลงในตะกร้าหวายสำหรับเตรียมส่งให้พ่อค้าคนกลางในตลาดมืด ชะงักมือลงทันที ไอความหอมกรุ่นของเครื่องเทศจีน ทั้งโป๊ยกั๊กอบเชยและน้ำตาลเคี่ยวจนเป็นสีคาราเมลลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้อง ตัดกับความเงียบงันที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ หานจวินในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ร่างกายสูงใหญ่กำยำตามแบบฉบับชายชาติทหาร ยืนตรงรับเอกสารตราครั่งประทับตรากองทัพด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีดำสนิทกลับฉายประกายลึกล้ำ เขาไม่ได้รีบร้อนเปิดซองกระดาษนั้นทันที แต่กลับกวาดสายตามามองภรรยาตัวน้อยที่ยืนอยู่หลังโต๊ะไม้เนื้ออ่อนแวบหนึ่ง ราวกับต้องการแบ่งปันความสำเร็จนี้ให้เธอกับเขารับรู้ร่วมกันเป็นคนแรก ฟางเซียนลอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ พลางคิดถึงเส้นทางอันยากลำบากที่ผ่านมา ตระกูลเดิมของนางที่เคยเหยียดหยามและขับไล่ไสส่งนางให้มาแต่งงานกับนายทหารบ้านนอกยากจน คงไม่มีวันคาดคิดว่า วันหนึ่งสตรีที่พวกเขาตราหน้าว่าเป็น “นางตัวดีไร้ค่า” จะสามารถใช้ความรู้จากโลกเก่าและมิติลับในมือ พลิกฟื้นฐานะการเงินของครอบครัว พร้อมๆ กับผลักดันสามีหนุ่มผู้ซื่อตรง ไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นในกองทัพอย่างมั่นคง “ยินดีด้วยนะฃะท่านร้อยเอก... ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่า ‘พันตรีหาน’ แล้วกระมัง” ฟางเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนริมฝีปากอิ่มได้รูป นางวางตะเกียบไม้ในมือลงอย่างใจเย็น เดินเข้าไปใกล้สามี พร้อมทั้งเอื้อมมือไปช่วยจัดปกเสื้อเครื่องแบบที่พับเบี้ยวเล็กน้อยให้เข้าที่อย่างทะนุถนอม หานจวินอมยิ้มมุมปากเล็กน้อย ยามที่ปลายนิ้วเรียวนุ่มของภรรยาสัมผัสโดนลำคอ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนความเคร่งเครียดจากภารกิจก่อนหน้ามลายหายไปจนสิ้น เขารู้ดีว่าตำแหน่งพันตรีที่เลื่อนขั้นเร็วกว่ากำหนดนี้ ไม่ได้มาจากความดีความชอบในยุทธภูมิชายแดนเพียงอย่างเดียว แต่เบื้องหลังความสำเร็จของเขา ข้าวปลาอาหารชั้นเลิศ ยาบำรุงกำลังจากมิติลับ และแผนการค้าขายลับๆ ที่คอยพยุงฐานะทางการเงินไม่ให้ฝืดเคือง ล้วนมาจากมันสมองของสตรีตรงหน้าทั้งสิ้น “ไม่ว่าจะยศอะไร พี่ก็ยังเป็นสามีของเจ้าคนเดิม... ฟางเซียน” หานจวินกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ขณะที่นายทหารผู้ส่งสารทำความเคารพแล้วขอตัวลาออกไปจากบ้านพักปล่อยให้คนทั้งสองอยู่ตามลำพัง “คนเดิมอะไรกัน ยศสูงขึ้น เงินเดือนก็ยศเพิ่มตามไปด้วย แบบนี้ข้าคงต้องวางแผนขยายโรงเรือนเพาะปลูกสมุนไพรในมิติพิเศษให้ใหญ่ขึ้นอีกสิบเท่าแล้วล่ะค่ะ” ฟางเซียนกล่าวติดตลก แววตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยสัญชาตญาณนักธุรกิจที่ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา สำหรับนางแล้ว อำนาจในยุคสมัยนี้ไม่ใช่สิ่งที่ได้มาเพราะโชคช่วย หากแต่ต้องแลกมาด้วยความเฉลียวฉลาด เม็ดเงิน และเครือข่ายความสัมพันธ์ที่เหนียวแน่น การที่หานจวินได้เลื่อนขั้นเป็นพันตรี ย่อมหมายถึงอำนาจต่อรองที่เพิ่มขึ้นในกองทัพ ซึ่งจะช่วยคุ้มครองกิจการค้าขายสินค้าแปรรูปและสมุนไพรหายากที่นางกำลังกอบโกยกำไรมหาศาลจากตลาดมืดได้อย่างปลอดภัยจากพวกข้าราชการฉ้อฉล ทว่า... ความสุขมักอยู่ได้ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบและไร้มารยาท ทำลายบรรยากาศอันอบอุ่นภายในบ้านพักลงอย่างสิ้นเชิง ฟางเซียนขมวดคิ้วมุ่น นางส่งสัญญาณมือให้หานจวินนิ่งเงียบ ก่อนที่นางจะเป็นคนเดินไปเปิดประตูด้วยตนเอง เบื้องหน้าคือร่างอ้วนท้วมของ “สะใภ้ใหญ่เฉิน” ญาติห่างๆ ฝั่งสามีผู้เคยมาสร้างความวุ่นวายและพยายามขโมยสูตรอาหารของนางเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน ใบหน้าอวบอูมนั้นบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและรอยยิ้มจอมปลอม นางถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาในบ้านทันทีที่บานประตูเปิดออก โดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต “ตายจริง! กลิ่นอะไรหอมฟุ้งไปสามบ้านแปดบ้าน... น้องสะใภ้รอง ได้ยินว่าสามีเจ้าได้เลื่อนขั้นเป็นถึงพันตรีแล้วรึ? ช่างน่าแปลกใจเสียจริง คนบ้านนอกคอกนาอย่างพวกเจ้า ไฉนถึงได้โชคดีซ้ำซ้อนเช่นนี้ หรือว่า... แอบไปทำมาหากินผิดกฎหมายอะไรเบื้องหลังลับหลังกองทัพกันแน่!” คำพูดสאนถากถางและสายตาโลภมากที่กวาดมองไปรอบห้อง ทำให้ฟางเซียนหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก นางไม่ได้แสดงความโกรธเคืองออกมาให้เสียกิริยาแม้แต่น้อย กลับเดินไปหยิบหม้อดินเผาที่บรรจุหมูสามชั้นตุ๋นพะโล้ร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมหวลชวนน้ำลายสอขึ้นมาถือไว้ด้วยท่าทางสง่างาม “พี่สะใภ้ใหญ่... ลมอะไรหอบท่านมาถึงนี่ได้ หรือว่ากลิ่นอาหารของบ้านเราลอยไปเตะจมูกท่านเข้า จนทนความอยากไม่ไหวต้องมาขอส่วนบุญถึงที่นี่กันคะ?” ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนบาดลึกถึงกระดูกดำ สะใภ้ใหญ่เฉินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อเห็นความฉ่ำวาวของเนื้อหมูสีแดงเข้มในหม้อ ความอิจฉาริษยาพลุ่งพล่านจนหน้าดำคร่ำเครียด นางตั้งใจจะมาข่มขู่รีดไถเงินทองจากน้องสะใภ้ที่กำลังรุ่งเรือง แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากต่อว่าอะไร หานจวินที่ยืนกอดอกนิ่งเงียบอยู่มุมห้องก็ก้าวเท้าเข้ามายืนซ้อนหลังภรรยา ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนสะใภ้ใหญ่หน้าถอดสี ถอยหลังกรูดไปชนกับวงกบประตู “ถ้าท่านยังไม่รีบไสหัวออกไปจากบ้านของผม เกรงว่าพรุ่งนี้เช้า... สามีของท่านที่ทำงานอยู่ในกรมพลาธิการ อาจจะได้รับ ‘คำสั่งย้ายด่วน’ ไปประจำการยังชายแดนทุรกันดารทางเหนือ แทนตำแหน่งเดิมของเขาก็ได้นะฃะครับ... เอ๊ย... นะคะ” หานจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบดั่งใบมีดโกน สะใภ้ใหญ่เฉินหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม นางรู้ดีว่าอำนาจของพันตรีหนุ่มในตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวนางจะต่อกรได้อีกต่อไป นางจึงทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคือง แล้ววิ่งหนีหายออกไปจากบ้านพักอย่างไม่คิดชีวิต ฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางวางหม้อตุ๋นหมูลงบนโต๊ะ ก่อนจะหันไปสบตากับสามีที่โน้มตัวลงมาโอบกอดเอวบางไว้หลวมๆ กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมผสานกับกลิ่นอายความเป็นชายชาตรีทำให้หัวใจของอดีตราชนิกุลสาวเต้นระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “ท่านพี่... มือไม้ไวขึ้นนะฃะ” นางเอ่ยแซวพร้อมกับเอียงหน้าซบลงกับลาดไหล่กว้าง “ก็เมียของพี่เก่งกาจถึงเพียงนี้ หากไม่รีบแสดงความเป็นเจ้าของไว้ให้แน่นหนา เกรงว่าวันหน้าคงต้องมีหนุ่มๆ ในกองทัพมาต่อแถวขอจีบเจ้าไม่เว้นแต่ละวันเป็นแน่” หานจวินกระซิบข้างหู น้ำเสียงเจือความอ่อนโยนและหวงแหนอย่างชัดเจน ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหวานชื่นและกลิ่นหอมของอาหารที่ยังคงคุกรุ่น ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นจังหวะที่หนักแน่นและทรงพลังกว่าเดิมถึงสามเท่า *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ฟางเซียนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย นางผละออกจากอ้อมแขนของสามี หานจวินหรี่ตาลง ท่าทีผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังเต็มขั้น เขาก้าวไปเปิดประตูบ้านด้วยความรวดเร็ว ทว่า... บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในยามวิกาลนี้ กลับไม่ใช่เพื่อนบ้านหรือนายทหารชั้นผู้ใหญ่คนใด หากแต่เป็นชายชราในชุดคลุมผ้าไหมปักลายมังกรจางๆ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของราชสำนักส่วนกลาง พร้อมด้วยองครักษ์เงาจำนวนแปดนายที่คุกเข่าลงคำนับหานจวินทันทีที่ประตูเปิดออก! “องค์ชาย... ถึงเวลาเสด็จกลับมารับตำแหน่งรัชทายาทที่เมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานของดัชเชสโพดำนะคะ!