ความลับเรื่องฐานะเริ่มสั่นคลอน

“หมี่ผัดซอสถั่วดำจานนี้... ปริมาณเนื้อหมูสามชั้นที่ใส่ลงไปมันช่างขัดกับสถานะ ‘ภรรยาในหมู่บ้านทุรกันดาร’ ที่ท่านพี่เคยเล่าให้ฟังเสียเหลือเกินนะคะ คุณสะใภ้หลิน” เสียงหวานเย็นเยียบของ ‘แม่สื่อจาง’ ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในห้องโถงไม้เก่าๆ กลิ่นหอมฉุยของซอสถั่วดำที่เคี่ยวจนงวดได้ที่ ผสมกับกลิ่นกระเทียมเจียวใหม่ๆ และความมันวาวของเส้นหมี่ที่คลุกเคล้ากับผักสดกรอบสีเขียวสดใส ดูไม่เหมือนอาหารที่ชาวบ้านทั่วไปในหุบเขาอวี้หลานจะหามาทำกินได้ในยามที่บ้านเมืองฝืดเคืองเช่นนี้ ข้า—หลินฟางเซียน วางตะเกียบหยกที่แอบหยิบออกมาจากมิติส่วนตัวลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาอย่างใจเย็น แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองสตรีวัยกลางคนตรงหน้าที่พยายามสอดส่องสายตาหาที่มาของวัตถุดิบชั้นเลิศในครัวข้า “แม่สื่อจางเป็นคนมีสายตาเฉียบแหลมสมคำร่ำลือจริงๆ ค่ะ” ข้าแย้มยิ้ม มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อยทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่คนธรรมดาไม่อาจเทียบ “แต่การที่ท่านพี่หานจวินเป็นถึงร้อยเอกที่ซื่อสัตย์ การได้รับ ‘ของกำนัล’ จากสหายร่วมรบเพื่อเป็นรางวัลของการปฏิบัติภารกิจที่เสี่ยงตาย... ท่านคิดว่ามันเป็นเรื่องแปลกประหลาดมากหรือคะ?” หานจวินที่นั่งอยู่ข้างๆ ข้า วางมือหนาลงบนไหล่ข้าอย่างหนักแน่น แม้เขาจะเป็นเพียงทหารหนุ่มบ้านไร่ในสายตาคนทั่วไป แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเย็นชาเมื่อจ้องมองแม่สื่อจาง “ภรรยาข้าลำบากมามาก ข้าเพียงแต่อยากให้มื้ออาหารของนางดีที่สุดเท่าที่คนเป็นสามีจะหามาได้ หากท่านมีปัญหาเรื่อง ‘เนื้อหมู’ บนโต๊ะนี้ ข้าเกรงว่าท่านคงต้องไปร้องเรียนกับกรมเสบียงในตัวเมืองแล้วล่ะครับ... อ้อ ขออภัย ข้าลืมไปว่าท่านคงไม่มีสิทธิ์เข้าถึงแหล่งที่มาเหล่านั้น” ประโยคสุดท้ายของสามีข้ากระแทกใจคนฟังจนหน้าเปลี่ยนสี แม่สื่อจางแค่นหัวเราะ ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ “สามีท่านอาจจะเก่งกาจ แต่ข้าได้ยินมาว่า ‘รสนิยม’ ของท่านสะใภ้หลินนั้นช่างห่างไกลจากคำว่าหญิงชาวบ้านเสียจริง ไม่ว่าจะเป็นชาชั้นดีที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วตลาด หรือแม้แต่ผ้าไหมเนื้อละเอียดที่ข้าไม่เคยเห็นวางขายในเมืองนี้... ท่านไม่คิดหรือคะว่า หากเรื่องนี้ถึงหู ‘ผู้ตรวจการ’ ที่กำลังเร่งกวาดล้างการกักตุนสินค้าเถื่อน... ตระกูลหานอาจจะเดือดร้อน?” ข้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูสูงศักดิ์จนแม่สื่อจางต้องชะงัก ข้าลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบถ้วยชาเซรามิกสีครามลวดลายวิจิตรบรรจงที่เพิ่งกลั่นออกมาจากมิติหมาดๆ กลิ่นหอมของใบชาอูหลงชั้นยอดอบอวลไปทั่วห้อง “ผู้ตรวจการหรือคะ?” ข้าขยับเข้าไปใกล้จดหมายในมือนาง สายตาจับจ้องไปที่ตราประทับสีแดงบนกระดาษ “ก่อนที่ท่านจะขู่ข้าด้วยคำสั่งนั้น ท่านช่วยดูนี่เสียก่อน... จดหมายอนุญาตการค้าที่ข้าเพิ่งได้รับจาก ‘สหาย’ ในเมืองหลวง หากท่านอยากจะตรวจสอบเรื่องฐานะของข้า ข้าก็ไม่ขัดข้อง แต่ข้าเตือนท่านไว้ก่อนว่า การปรักปรำคนของทางการโดยไม่มีหลักฐานชัดเจน... โทษของมันอาจจะหนักกว่าการกินหมูสามชั้นในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้นะคะ” แม่สื่อจางชะงักไปครู่หนึ่ง จดหมายที่ข้าจำลองขึ้นจากความทรงจำในอดีตชาติ—สมัยที่ยังเป็นราชนิกุล—มีลายเซ็นที่เลียนแบบได้สมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ นางมือสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นตราประทับนั้น “ข้า... ข้าเพียงแค่เป็นห่วง” นางเปลี่ยนน้ำเสียงทันควัน “ห่วงหรือคะ? หรือว่ารับเงินจากแม่สามีใจร้ายของข้ามา เพื่อหาเรื่องกำจัดข้าออกจากบ้านหลังนี้กันแน่?” ข้ากระซิบข้างหูนาง น้ำเสียงเฉียบคมจนนางตัวสั่น “จงกลับไปบอกนางซะ ว่าถ้ายังไม่อยากให้บัญชีลับการยักยอกเงินกองกลางของตระกูลหลินหลุดไปถึงมือเจ้าเมือง ก็อย่าได้ส่งสุนัขรับใช้มาเห่าหอนหน้าบ้านข้าอีก” เมื่อร่างของแม่สื่อจางลับตาไป หานจวินถอนหายใจยาว ก่อนจะดึงตัวข้าเข้าไปกอดแน่น “เจ้าทำเกินไปหรือเปล่าฟางเซียน? ถ้าเรื่องนี้บานปลาย...” “ท่านพี่คะ” ข้าเงยหน้ามองบุรุษผู้ซื่อสัตย์ของข้า “เราไม่จำเป็นต้องอยู่อย่างหวาดระแวงในเมื่อเรามีความสามารถพอที่จะเป็นผู้คุมเกมเสียเอง” ทว่า ในขณะที่ข้ากำลังจะก้าวเข้าสู่ห้องครัวเพื่อเก็บกวาดความเรียบร้อย สายตาข้าก็เหลือบไปเห็น ‘เงา’ ตะคุ่มใต้หน้าต่างบานเกล็ด ข้าส่งสัญญาณมือให้หานจวินหยุดนิ่ง ก่อนจะหยิบมีดสั้นเตรียมพร้อมในมิติ ทันใดนั้น เงาร่างนั้นก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับทิ้งถุงผ้ากำมะหยี่สีแดงสดไว้บนพื้นหญ้าหน้าบ้าน ข้าหยิบถุงนั้นขึ้นมาเปิดดู มือข้าสั่นระริกเมื่อพบกับ ‘ป้ายหยกประจำตัว’ ที่ข้าเคยหายไปเมื่อชาติก่อน—ป้ายหยกที่ควรจะจมอยู่ใต้ก้นแม่น้ำในเมืองหลวงพร้อมกับร่างเก่าของข้า! ใครบางคนกำลังบอกข้าว่า... ความตายของข้าเมื่อชาติก่อน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และคนที่อยู่ในเงามืดนั้น กำลังจับตาดูทุกย่างก้าวของ ‘สะใภ้ตัวร้าย’ อย่างข้าอยู่ใกล้กว่าที่คิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" มาโดยตลอดนะคะ!