ปรับทัศนคติคนในบ้าน

“หากแม่สามีท่านคิดว่าบ้านหลังนี้คือโรงทาน หรือเป็นที่พักพิงของพวกปลิงที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่น ก็เชิญกลับไปที่บ้านใหญ่เถิดค่ะ แต่ถ้าจะอยู่ที่นี่ในฐานะคนในครอบครัวหาน... กฎระเบียบใหม่ของข้า จะเป็นสิ่งเดียวที่พวกท่านต้องปฏิบัติตามโดยไม่มีข้อแม้!” ฟางเซียนยืนตระหง่านอยู่กลางห้องโถงไม้เก่าๆ สายตาของนางคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของนางสามีหานจวินหยุดลงข้างกายนางพอดี เขามองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยแววตาที่หนักแน่นไร้ความลังเล ในขณะที่สมาชิกตระกูลหานที่เหลือต่างพากันถอยกรูดไปชิดกำแพง ราวกับเห็นอสรพิษร้ายซ่อนอยู่ในร่างบอบบางของสตรีผู้เคยเงียบเชียบคนนี้ แม่สามีที่เคยเชิดหน้าชูตาประกาศกร้าวว่าจะมา "สั่งสอน" ลูกสะใภ้ถึงที่บ้าน กลับต้องชะงักงันเมื่อเห็นกลิ่นอายอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวฟางเซียน กลิ่นตุ๋นไก่ยาจีนที่อบอวลมาจากในครัวไม่ได้ทำให้บรรยากาศดูเป็นมิตรแม้แต่น้อย แต่มันกลับตอกย้ำความหิวโหยและความต่ำต้อยของพวกเขาในยามนี้ “นังลูกสะใภ้อกตัญญู! แกกล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน!” นางเฉินแผดเสียง พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความมั่นใจที่เหลืออยู่ ฟางเซียนยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา นางเดินเข้าไปใกล้แม่สามีช้าๆ จังหวะการเดินมั่นคงและสง่างามราวกับเดินอยู่ในวังหลวง “อกตัญญูหรือคะ? คนที่แต่งเข้าบ้านมาสามปี ทำงานงกๆ ให้คนในบ้านใหญ่ผลาญเงินเล่นทุกเดือน แต่กลับต้องกินเพียงน้ำต้มผักประทังชีวิตแบบข้า... เรียกว่าอกตัญญูหรือว่าคนโง่กันแน่คะ?” หานจวินขยับตัวเข้ามาขวางหน้าภรรยาไว้เล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ท่านแม่ ข้าว่าท่านควรฟังสิ่งที่ฟางเซียนจะพูด หากยังอยากให้ครอบครัวเราสงบสุข” ชายหนุ่มที่เคยซื่อสัตย์และก้มหน้ารับคำสั่งคนในตระกูลมาตลอด บัดนี้กลับยืนหยัดข้างภรรยาด้วยท่าทีที่ไม่อาจโต้แย้งได้ การเปลี่ยนไปของบุตรชายทำให้แม่สามีถึงกับหน้าถอดสี “ดี... ดีมาก!” นางเฉินกัดฟัน “งั้นแกก็บอกมาสิ ว่ากฎบ้าบอของแกมีอะไรบ้าง ถ้าไม่ถูกใจฉัน อย่าหวังว่าฉันจะยอม!” ฟางเซียนปรบมือเบาๆ ครั้งหนึ่ง “ประการแรก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ใครที่ไม่ได้ลงแรงทำงานในบ้านหลังนี้ จะไม่มีสิทธิ์แตะต้องอาหารแม้แต่คำเดียว ประการที่สอง ทรัพย์สินที่จวินส่งกลับมา ทุกเหรียญต้องผ่านการตรวจสอบจากข้า ใครคิดจะยักยอกไปเลี้ยงดูพี่น้องคนไหน ต้องได้รับการอนุมัติจากข้าก่อน” “แกมันหน้าเงิน!” น้องสะใภ้ที่แอบฟังอยู่ตะโกนแทรก ฟางเซียนหันไปมองด้วยสายตาเย็นเยียบ “หน้าเงินหรือคะ? การที่ข้าบริหารจัดการเงินของสามีให้งอกเงย ดีกว่าปล่อยให้พวกท่านเอาไปถลุงเล่นกับการพนันและการซื้อเสื้อผ้าแพรพรรณไร้สาระนะเจ้าคะ อ้อ... ลืมบอกไป หากใครยังทำตัวเป็นกาฝาก วันพรุ่งนี้ข้าจะนำรายชื่อและพฤติกรรมพวกท่านไปป่าวประกาศที่ศาลาประชาคม ให้คนทั้งหมู่บ้านได้รับรู้ว่าตระกูลหานที่ท่านเชิดชูนัหนา แท้จริงแล้วเลี้ยงดูคนแบบไหนไว้บ้าง” คำขู่ที่ดูเรียบง่ายแต่ทรงพลังทำให้นางเฉินถึงกับตัวสั่น นี่ไม่ใช่ฟางเซียนผู้ขี้ขลาดคนเดิม แต่เป็นสตรีที่รู้จักใช้ "ความลับ" และ "ชื่อเสียง" เป็นอาวุธในการกำราบคน หานจวินมองดูภรรยาด้วยความชื่นชมระคนทึ่ง เขารู้ดีว่าฟางเซียนมีสิ่งของวิเศษในมือ แต่อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับความเฉลียวฉลาดที่นางแสดงออกมาในวันนี้ เขาเดินไปหยิบตะกร้าที่วางอยู่มุมห้องแล้วส่งให้ฟางเซียน “เรื่องอาหารการกิน วันนี้ข้าตั้งใจจะทำ ‘ไก่ตุ๋นโสมป่า’ ที่ซื้อมาจากตลาดมืด” ฟางเซียนเปลี่ยนน้ำเสียงให้ดูอ่อนหวานขึ้นอย่างกะทันหันจนน่าขนลุก “แต่น่าเสียดายนะคะที่วัตถุดิบมีจำกัด คงไม่พอแบ่งคนไม่ทำงานทาน... ท่านแม่ อยากจะลองช่วยข้าในครัวสักหน่อยไหมคะ? อย่างน้อยช่วยข้าหั่นผักสักนิด ข้าจะได้แบ่งส่วนของท่านให้พออิ่มท้อง” กลิ่นหอมของโสมป่าและเนื้อไก่ที่เคี่ยวจนเปื่อยยุ่ยลอยฟุ้งเข้ามาในห้องโถง รสชาติที่บรรยายไม่ถูกนั้นยั่วน้ำลายจนทุกคนในตระกูลหานที่มาด้วยต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก กลิ่นนั้นหอมหวนจนแทบคลุ้มคลั่ง มันไม่ใช่กลิ่นธรรมดา แต่เป็นกลิ่นของความมั่งคั่งและความสุขที่พวกเขาสูญเสียไปเพราะความโง่เขลาของตนเอง ในขณะที่ทุกคนกำลังลังเลระหว่าง "ศักดิ์ศรี" กับ "ความหิว" จู่ๆ ประตูหน้าบ้านก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง! ร่างของชายวัยกลางคนในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมราคาแพงเดินเข้ามาพร้อมกับองครักษ์ติดตาม เขากวาดสายตามาที่ฟางเซียนก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าหญิงสาว “คุณหนูฟาง... ในที่สุดพวกเราก็พบท่านเสียที! นายท่านตระกูลหลินมีคำสั่งด่วนให้ท่านกลับไปรับตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มการค้าทางใต้ทันที!” ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วห้อง สมาชิกตระกูลหานต่างอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง ส่วนหานจวินกระชับดาบข้างกายแน่น สายตามองชายแปลกหน้าด้วยความระแวดระวัง ฟางเซียนที่กำลังถือมีดหั่นผักนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองแม่สามีด้วยรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่นางเคยยิ้มมา “ดูท่า... มื้อเย็นวันนี้ คงไม่ได้มีแค่เรื่องในครัวให้จัดการเสียแล้วสินะคะท่านแม่?” ดัชเชสโพดำหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะมีความสุขกับการพลิกบัญชีแค้นในครั้งนี้และติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ!