วางกับดักขุนนางกังฉิน

กลิ่นหอมหวลของน้ำแดงเคี่ยวเคียงขิงแก่และเครื่องเทศแปดชนิดลอยอวลตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวเรือนสกุลหาน ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับไม่ได้อบอุ่นหอมหวานตามกลิ่นอาหารแม้แต่น้อย "แม่นางหลิน... ข้าอุตส่าห์ส่งจดหมายมาเทียบเชิญถึงเรือน เหตุไฉนเจ้าจึงยังมัวแต่เคี่ยวเนื้อหมูรอรับแขกผู้อื่นอยู่อีกเล่า หรือเจ้าลืมไปแล้วว่า... ข้าคือผู้เดียวที่ถือบัญชีชีวิตของคนที่เจ้าต้องการจะสังหาร?" น้ำเสียงเยียบเย็นแต่เจือความกระหยิ่มยิ้มย่องของ 'ใต้เท้าเฉิน' ขุนนางขั้นหกผู้คุมคลังเสบียงและกฎหมายพาณิชย์ประจำเมืองหน้าด่าน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เขาคือก้านไม้พิษที่ฝังรากลึกในระบบราชการ และคิดว่าตนเองกำลังถือไพ่เหนือกว่า ทว่าหลินฟางเซียนกลับไม่แม้แต่จะชายตามองจดหมายตราประทับขุนนางที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ เธอใช้ทัพพีไม้คนหม้อดินเผาอย่างใจเย็น ไอความร้อนสีขาวพวยพุ่งขึ้นกระทบใบหน้างามที่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาชวนขนลุก ฟางเซียนค่อยๆ วางทัพพีลง หันกลับมาเผชิญหน้ากับขุนนางกังฉินผู้นี้ด้วยแววตานิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก แต่กลับซ่อนคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะดูดกลืนคนตรงหน้าให้จมดิ่งถึงก้นบึง "ใต้เท้าเฉินช่างใจร้อนเสียจริงนะคะ..." ฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าดวงตากลับคมกริบดั่งใบมีดซ่อนในแพรไหม "ท่านบอกว่าท่านถือบัญชีชีวิตของคนที่ข้าต้องการจะสังหาร... แต่ท่านแน่ใจหรือคะว่า ในเวลานี้... ใครกันแน่ที่กำลังถือ 'บัญชีโทษตาย' ของท่านอยู่บนมือ?" ใต้เท้าเฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "สามหาว! เจ้าเป็นเพียงภรรยานายทหารชั้นผู้น้อย ไฉนจึงกล้าสามหาวต่อหน้าข้าราชการสำนักชำระบัญชี! อย่าลืมว่าสัญญากู้ยืมเงินของตระกูลเดิมเจ้า และสิทธิ์การค้าขายเกลือในเขตนี้ อยู่ในอำนาจการอนุมัติของข้าทั้งสิ้น หากข้าขีดฆ่าเพียงบรรทัดเดียว ครอบครัวของเจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับขอทานข้างถนน!" ฟางเซียนไม่โกรธเคือง เธอเพียงยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ก้าวเท้าช้าๆ เข้าหาเขา ราวกับเสือสาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในอาณาเขตของตนเอง "ท่านขุนนางผู้สูงส่ง ท่านคงจะลืมไปกระมัง ว่ากฎหมายการค้าขายหลวงที่ท่านใช้ข่มขู่ชาวบ้านมาตลอดสามปี มี 'ช่องว่าง' ที่ท่านจงใจละเมิดเพื่อตักตวงผลประโยชน์เข้ากระเป๋าตัวเองอยู่ถึงสิบสี่จุด" ฟางเซียนหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาที่ซ่อนไว้ใต้มิติลับออกมาวางกระแทกบนโต๊ะเสียงดังปัง! ใต้เท้าเฉินหน้าถอดสี รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าแข็งค้างทันทีเมื่อเห็นตราประทับและลายมือในสมุดเล่มนั้น "นะ... นี่มัน... สมุดบัญชีลับของกรมการค้า! เจ้า... เจ้าไปได้มันมาอย่างไร!" ใต้เท้าเฉินละล่ำละลักเสียงสั่นเทา ถอยหลังกรูดจนชนเข้ากับชั้นวางเครื่องปรุง "จะได้มาจากไหนไม่สำคัญหรอกค่ะ สำคัญอยู่ที่ว่า... ในยามนี้ บันทึกการทุจริตยักยอกเสบียงหลวงและรับสินบนฉบับนี้ ได้ถูกคัดลอกเป็นสามชุดเรียบร้อยแล้ว ชุดแรกอยู่กับข้า ชุดที่สองถูกส่งไปถึงมือแม่ทัพใหญ่ผู้ตรวจการแผ่นดิน... ส่วนชุดที่สาม..." ฟางเซียนโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูกลุ่มขุนนางกังฉินด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "...กำลังรอการเปิดอ่านจากฝ่าบาท หากท่านก้าวออกจากประตูเรือนนี้ไปโดยที่ไม่มีลายเซ็นสละสิทธิ์การเก็บภาษีซ้ำซ้อนให้กับพ่อค้าเร่ในเขตเราล่ะก็... ท่านจะได้ไปเคี่ยวหมูรับแขกในคุกหลวงแทนข้าอย่างแน่นอนค่ะ!" เหงื่อกาฬไหลโทรมกายของขุนนางชั่ว เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น อำนาจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เมื่อเผชิญหน้ากับความเฉียบคมและหลักฐานที่มัดแน่นจนดิ้นไม่หลุด ในจังหวะนั้นเอง ประตูเรือนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยมือหนาของ 'ร้อยเอกหานจวิน' สามีหนุ่มผู้เพิ่งกลับจากการฝึกทหาร ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบเปื้อนฝุ่นก้าวเข้ามาด้วยแววตาดุดัน กวาดสายตามองสถานการณ์ในห้องครัวแวบเดียวก็เข้าใจทันที เขาเดินตรงเข้ามาโอบเอวภรรยาอย่างปกป้อง พร้อมกับชักดาบออกจากฝักเพียงครึ่งนิ้ว เสียงเหล็กกระทบฝักดัง *กริ๊ก* สะท้านขวัญ "ภรรยาข้าบอกให้ท่านเซ็นชื่อ ท่านหูหนวกหรืออย่างไร ถึงยังยืนบื้ออยู่ตรงนี้?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของหานจวินเปรียบเสมือนก้อนหินหนักที่ทับลงบนอกของใต้เท้าเฉินจนแทบหมดลมหายใจ ใต้เท้าเฉินตัวสั่นเทิ้ม หยิบพู่กันขึ้นมาด้วยมืออันสั่นระริกจรดลงบนหนังสือสัญญาปลดแอกภาษีด้วยความจำยอม น้ำตาซึมด้วยความแค้นเคืองแต่ทำอะไรไม่ได้ เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ฟางเซียนดึงสัญญาแผ่นนั้นมาเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้สามีที่ยืนมองเธอด้วยสายตาเปี่ยมรักและความภูมิใจ "ท่านพี่เหนื่อยมาพอดีเลยนะคะ หมูเคี่ยวซอสขิงสูตรพิเศษที่ข้าทำเสร็จพอดี ร้อนๆ หอมๆ กำลังน่าทานเลยค่ะ..." ฟางเซียนตักเนื้อหมูสามชั้นสีแดงฉ่ำวาวเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ใส่ชามกระเบื้องเคลือบส่งกลิ่นหอมฟุ้งเย้ายวนใจไปทั่วบริเวณ ทว่าก่อนที่หานจวินจะทันได้ตักเข้าปาก เสียงเคาะประตูหน้าเรือนสามครั้งก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด พร้อมกับเสียงตะโกนแจ้งข่าวจากทหารยามหน้าหมู่บ้านที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของฟางเซียนชะงักค้างไป "เรียนร้อยเอกหาน! แม่นางหลิน! มีราชการด่วนจากเมืองหลวง... 'องค์ชายสาม' เสด็จมาถึงหน้าหมู่บ้านเราแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" มาจนถึงตอนนี้ เตรียมพบกับความระทึกขวัญในบทต่อไปนะคะ!