กลิ่นอายความใกล้ชิด

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึกบนโต๊ะทำงานไม้สักทองในห้องพักส่วนตัวของพรรคพวกชั้นปีที่สามดังสนั่นสะท้อนก้องกังวาน มันไม่ใช่เสียงจากการทะเลาะเบาะแว้งที่รุนแรง หากแต่เป็นสัญลักษณ์ของการประกาศสงครามเย็นระหว่างสองขั้วอำนาจในหอพักปาร์ตี้รูมแห่งนี้ที่ไม่มีใครยอมใคร คิมยืนกอดอกพิงขอบชั้นวางหนังสือ ดวงตาเรียวคมกวาดมองร่างสูงโปร่งของธ라스ที่กำลังถอดสูทเนื้อดีพาดไว้กับพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับงานประติมากรรมกรีกโบราณนั้นบึ้งตึงจนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็ง ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่เขา ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "นายจะก้าวก่ายงานของฉันมากเกินไปแล้วนะคิม กฎข้อที่เจ็ดในคู่มือปาร์ตี้รูมระบุชัดเจนว่า ห้ามเคลื่อนย้ายทรัพย์สินส่วนกลางโดยไม่ได้รับอนุญาต" ธ라스เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่อล้นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกท้าทายอำนาจ "ทรัพย์สินส่วนกลางอะไรกัน ธ라스? นั่นมันกองกระดาษรกรุงรังที่นายทิ้งไว้ขวางทางเดินต่างหากเล่า" คิมย้อนกลับทันควัน ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มเยาะอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าไม่อยากให้ฉันเคลียร์ให้ นายก็ควรเก็บกวาดให้มันเป็นที่เป็นทาง ไม่ใช่ทำตัวเป็นคุณชายตกยากที่รอให้แม่บ้านมาคอยเช็ดก้นให้ทุกเรื่องแบบนี้" "ปากเก่งนักนะ" ธ拉斯ก้าวประชิดตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายผะเผงถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แรงกดดันจากร่างกายที่สูงใหญ่กว่าเกือบหนึ่งช่วงตัวแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันที "คิดว่าตัวเองแน่มาจากไหน ถึงกล้ามาสั่งสอนฉันในอาณาจักรของฉัน" "อาณาจักร?" คิมแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดื้อรั้นจ้องสบตาตรงๆ ไม่ยอมหลบหลีกแม้แต่นินเดียว "ตลกน่าธ라스 ที่นี่มันห้องพักคู่ ไม่ใช่คฤหาสน์ส่วนตัวของนาย เลิกทำตัวเป็นราชาผู้ยิ่งใหญ่ที่คนอื่นต้องก้มหัวให้เสียที เพราะฉันไม่มีวันก้มหัวให้คนเอาแต่ใจอย่างนายแน่" ความใกล้ชิดที่ลดระยะลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ทำให้กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นมัสकुલินอ่อนๆ จากตัวของธ라스โชยปะทะนาสิกของคิมอย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างประหลาด กลิ่นประจำตัวที่ธ라스มักจะใช้เสมอเวลาที่เขาตั้งใจจะกดดันคนอื่นให้จนมุม ธ라스ชะงักไปชั่วขณะเมื่อก้มลงมองสบตาคนที่ยืนประจันหน้าอยู่ ร่างบางที่ปกติมักจะตั้งกำแพงสูงลิ่ว ตอนนี้กลับอยู่ในตำแหน่งที่เสียเปรียบอย่างสมบูรณ์ แผ่นหลังของคิมแนบชิดติดกับชั้นวางหนังสือหนังสือด้านหลัง ขณะที่แขนแกร่งทั้งสองข้างของธ라스ยกขึ้นทาบกับขอบชั้นวางเพื่อกักขังอีกฝ่ายให้อยู่ในอาณัติ บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กลายเป็นฉากหลังให้กับเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัดของคนทั้งคู่ คิมขยับตัวจะเบี่ยงหลบ แต่รวดเร็วเกินไปที่ธ라스จะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย ร่างสูงก้าวเข้าไปชิดสนิทจนหน้าอกของทั้งคู่แนบชิดกัน ความร้อนรุ่มจากร่างกายที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าทำเอาสติของคิมกระเจิดกระเจิง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติ กลับเริ่มรัวเร็วจนน่าตกใจ เสียงตึกลักๆ ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท จนไม่รู้ว่าเป็นเสียงหัวใจของใครกันแน่ "ถอยไปนะ ธ라스..." คิมกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แต่ใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อที่พวงแก้มกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด "ถอยทำไมล่ะ..." ธ라스ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนชวนให้ขนลุกซู่ ปลายจมูกโด่งรั้นของอีกฝ่ายเฉียดผ่านใบหูและลำคอขาวเนียนโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำเอาคิมสะดุ้งเฮือก เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ไหนลองพูดประโยคเมื่อกี้ให้ฉันฟังใหม่อีกทีซิ... คนปากเก่ง" "นาย..." คิมเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกปนความวาบหวามที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมเฉพาะตัวของธ라스โอบล้อมรอบตัวเขาไว้ราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น ยิ่งดิ้นรน ยิ่งเหมือนเอาตัวเองเข้าไปผูกติดกับอีกฝ่ายแน่นหนาขึ้นไปอีก ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนแทบไร้ช่องว่างทำให้คิมรับรู้ได้ถึงแผงอกกว้างที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจ และยิ่งไปกว่านั้น... เสียงหัวใจของธ라스ที่เต้นโครมครามอยู่เบื้องหน้านั้น ก็ดังชัดเจนไม่แพ้กันเลยแม้แต่น้อย มือเรียวของคิมที่ตั้งใจจะดันอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง กลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิร์ตสีดำสนิทของธ라스ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงดึงโดยสัญชาตญาณนั้นทำให้ร่างของธ라스โน้มลงมาใกล้กว่าเดิม จนหน้าผากของทั้งคู่เกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน สร้างกระแสไฟฟ้าสถิตที่แล่นริ้วไปทั่วร่างจนขนลุกชัน ธ라스ชะงักนิ่ง ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของคิมแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววสับสนอย่างปิดไม่มิด ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้กฎเหล็กและความเย่อหยิ่งกำลังปะทุขึ้นในอกของชายหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบ "นาย... หายใจแรงเกินไปแล้วนะ คิม" ธ라스เอ่ยเสียงพร่า มือหนาข้างหนึ่งละจากขอบชั้นวางหนังสือ เลื่อนขึ้นมาแตะเบาๆ ที่กรอบหน้าเนียนของอีกฝ่าย นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ข้างแก้มที่ขึ้นสีแดงจัดอย่างแผ่วเบาราวกับลืมตัว คิมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกด ความเย็นชาและท่าทีปากร้ายที่ธ라스เคยใช้เสมอมาได้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันร้อนแรงที่ยากจะควบคุม "ธรา..." คิมกำลังจะอ้าปากเอ่ยท้วง แต่เสียงนั้นกลับกลืนหายไปในลำคอ ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดประตูผางเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "ไอ้ธ라스! เอกสารงบประมาณสภานักศึกษาต้องใช้ด่วนตอนนี้... เฮ้ย!" เสียงทุ้มห้าวของเพื่อนสนิทดังแทรกเข้ามากลางอากาศ พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นภาพตรงหน้า—คิมที่ถูกกักตัวไว้ใต้ร่างของธ라스 โดยที่ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงคืบเดียวเท่านั้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ รี้ดเดอร์ทุกคนคือพลังใจที่ทำให้ผมสร้างสรรค์ผลงานดีๆ ออกมาครับ