คำเตือนจากท่านประธาน

"นายกำลังทำบ้าอะไรกันวะ!" เสียงคำรามต่ำต้อยของมาร์คดังลั่นห้องพักพาร์ตเมนต์หรู จนแรงสะเทือนแทบจะทำให้กระจกหน้าต่างสั่นไหว ธ라스ดีดตัวผงะออกจากร่างของคิมด้วยความเร็วราวกับถูกไฟช็อต นัยน์ตาคมกริบฉายแววตื่นตระหนกชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งสนิทดั่งหินผาอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาฟอร์มของท่านประธานนักศึกษาผู้ไร้ที่ติ คิมยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล มือเรียวปัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ลวก ๆ พลางส่งค้อนวงใหญ่ให้คนตัวสูงที่ยืนตีหน้าขรึมอยู่ข้างเตียง บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไอร้อนระอุจากเหตุการณ์สยิวเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่จาง ๆ ในอากาศ "มองอะไรเล่า มาร์ค นายตาฝาดไปเองหรือไง ไม่มีอะไรสักหน่อย" คิมเอ่ยสวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยความสั่นไหวในอก "ไม่มีอะไรที่ไหนกันวะ! ฉันเห็นเต็มสองตาว่าแกสองคนเกือบจะ... โห ธ라스 นี่นายถึงเนื้อถึงตัวเด็กนี่ขนาดนี้เลยเหรอ ไหนแกบอกว่ากฎเหล็กห้ามล้ำเส้นไงวะ!" มาร์คชี้มือสลับไปมาระหว่างเพื่อนสนิทกับรูมเมตตัวแสบ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนอยากรู้อยอยากเห็น ธ라스ปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยแววตาดุจใบมีดโกน สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน รังสีความกดดันถูกแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่จนมาร์คต้องหดคอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ถ้าแกยังไม่อยากปากแตก ไสหัวออกไปจากห้องฉันซะ มาร์ค" ธ라스เอ่ยเสียงเย็นเยียบไร้คลื่นอารมณ์ แต่แฝงไปด้วยอำนาจมืดที่สั่งให้คนฟังต้องปฏิบัติตามโดยปริยาย มาร์คยกมือขึ้นยอมแพ้ ถอยหลังกรูดไปที่ประตูพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ "เออ ๆ ไปก็1ได้เว้ย ไม่กวนเวลาส่วนตัวของท่านประธานผู้เคร่งครัดแล้ว... เชิญเคลียร์กันตามสบายนะจ๊ะน้องคิม" ปัง! เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบงันที่กลับมาเยือนห้องอีกครั้ง คิมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ธ라스ยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสีเข้มหลุบมองลงต่ำ พยายามหลีกเลี่ยงการสบตา เขารู้ดีว่าถ้าเผลอมองดวงตาคู่นั้นอีกเพียงวินาทีเดียว กำแพงความเย็นชาที่สร้างขึ้นมาทั้งหมดจะพังทลายลงในพริบตา "ถอยไป ฉันจะไปอาบน้ำ" คิมเอ่ยเสียงเรียบ เดินเลี่ยงผ่านร่างหนาไป แต่ทว่า... หมับ! ข้อมือเรียวถูกคว้าไว้ด้วยมือหนาอย่างรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นพอที่จะทำให้คิมต้องหยุดเดิน ร่างเพรียวถูกดึงให้หันกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างกันกลับมาสั้นลงจนน่าใจหายอีกครั้ง "ต่อไปนี้... อย่าให้ฉันเห็นนายไปยุ่งกับไอ้มาร์คอีก" น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก ความหึงหวงพวยพุ่งออกมาจากแววตาคู่นั้นอย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะบอกให้ตีตัวออกห่าง แต่ร่างกายกลับทำตรงกันข้าม คิมแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว "หึ ประธานธ라스ครับ นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน รูมเมตเหรอ หรือว่า... กลัวว่าฉันจะไปสนิทกับคนอื่นมากกว่านายกันแน่?" คำถามทิ่มแทงใจดำทำให้ธ라스ชะงักไป ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่น เขาอยากจะปฏิเสธ อยากจะเอ่ยวาจาร้ายกาจไล่ให้คิมพ้นหน้าไปเหมือนทุกที แต่ทว่าสายตาเจ้ากรรม... สายตาที่ทรยศความรู้สึกของตัวเอง ดันกวาดสำรวจใบเนียนใส พวงแก้มระเรื่อ และริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของคิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างโหยหา ธ라스พยายามดึงสติ ดึงตัวเองให้ถอยห่างด้วยการปล่อยข้อมือของอีกฝ่ายช้า ๆ เขาหันหลังให้เพื่อซ่อนแววตาที่สั่นไหว พร้อมกับเอ่ยเสียงแข็งกระด้างเพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ "อย่าหลงตัวเองน่าคิม นายก็แค่ภาระที่ฉันต้องรับผิดชอบตามคำสั่งของมหาวิทยาลัย... ไสหัวไปอาบน้ำซะ ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวแล้วทำลายกฎของตัวเองจริง ๆ" คิมมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ปากแข็งไม่ยอมรับความจริง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก แม้ธ라스จะพยายามตีตัวออกห่างแค่ไหน แต่เขาก็รู้อยู่แก่ใจ... ว่าสายตาของประธานหนุ่มคนนี้ ไม่เคยละไปจากเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยแรงปรารถนาที่ถูกกดทับไว้ เสียงกริ่งหน้าห้องพักก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศตึงเครียด กริ่งที่ดังติดต่อกันสามครั้งติด เป็นสัญญาณลับที่ทำให้คิมขมวดคิ้วมุ่น ธ라스หันขวับกลับมามองหน้าคิมทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความระแวงระวังในเสี้ยววินาที มือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานขึ้นมาดูข้อความแจ้งเตือนจากกล้องวงจรปิดหน้าห้อง นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพบุคคลที่ยืนอยู่หลังบานประตู "เวรเอ๊ย..." ธลาสสบถลอดไรฟัน คิมก้าวเข้าไปใกล้ "ใครมา?" ธลาสยังไม่ทันได้เอปากตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังปัง ๆ ตามด้วยเสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจที่ตะโกนทะลุกรอบประตูเข้ามา "พี่ธ라스คะ! เปิดประตูให้หนูเดี๋ยวนี้เลยนะ! หนูรู้ว่าพี่อยู่ในนั้นกับใครบางคน!" ร่างบางของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวพรวดเข้ามาในห้องทันทีที่ระบบสแกนนิ้วมือเปิดออก—เพราะเธอแอบบันทึกร่องรอยลายนิ้วมือไว้ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน และภาพที่เธอเห็นตรงหน้า ทำให้แก้วในมือของเธορหล่นแตกกระจายลงบนพื้นเสียงดังสนั่น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ชาโดว์ฮันเตอร์" เสมอมานะครับ