ข้อตกลงบนกระดาษ

เสียงหัวเราะในลำคอของบุคคลที่ก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่อุณหภูมิลดฮวบจนติดลบ คิมขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นขณะที่สายตาคมกริบมองร่างสูงใหญ่ของรุ่นพี่ปีสูงที่ยืนขวางทางออกเดียวของห้องพักพิเศษ ปาร์ตี้รูมแห่งนี้ไม่ได้กว้างขวางพอที่จะรองรับความอึดอัดที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวของธ라스และผู้มาเยือนคนใหม่ "ถ้าว่างมากนัก ก็ไปเดินตรวจตราโรงประลองเวทโน่น อย่ามาทำตัวเป็นสุนัขเฝ้าบ้านคนอื่นเลยครับ รุ่นพี่เซน" ธ라스เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์ที่หลุดจากริมฝีปากหยักนั้นเต็มไปด้วยคมมีดที่พร้อมเชือดเฉือน ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติบิดเบี้ยวขึ้นเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มก้าวเข้าไปขวางหน้าคิมโดยอัตโนมัติ ราวกับต้องการปกป้องพื้นที่ส่วนตัวจากสายตากรุ้มกริมของคนแปลกหน้า คิมชำเลืองมองแผ่นหลังกว้างที่ตั้งกำแพงบังเขาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างใช้ความคิด แม้จะยังเคืองท่าทีเผด็จการของรูมเมตตัวสูงคนนี้ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ในสถานการณ์ที่ถูกคุกคามแบบนี้ ธ라스กลับทำหน้าที่ 'รูมเมต' ได้ดีเกินคาด "ใจเย็นน่า ธ라스 ฉันแค่ผ่านมาเห็นว่าห้องนี้มีสมาชิกใหม่... เลยแวะมาทักทายในฐานะประธานสภาหอพักกึ่งหัวหน้าภาคสนามก็เท่านั้นเอง" เซนแย้มยิ้มกว้าง ดวงตาสีสนิมกวาดมองสำรวจสำรอกคิมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่ทำให้อันตรายพุ่งพล่าน "เด็กใหม่ปีหนึ่ง คิมสินะ? ได้ข่าวว่าสอบเข้าภาควิชาต่อสู้ด้วยคะแนนดิบอันดับหนึ่งของปีนี้... น่าสนใจดีนี่" "ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญ เชิญออกไปจากห้องของผมด้วยครับ" คิมก้าวเท้าพ้นจากเงาของธ라스 ยืนประจันหน้ากับผู้มาเยือนอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มมุมปากของคนปากเก่งจุดขึ้นอย่างท้าทาย "แล้วก็... การเข้ามาในห้องพักส่วนตัวโดยไม่เคาะประตู ถือว่าไร้มารยาทในระดับที่หอพักระดับ S ควรจะตักเตือนนะครับ" เซนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงประดับอยู่ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับกดดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่สถานการณ์จะลุกลามไปมากกว่านั้น นิ้วเรียวยาวของธ라스ก็เอื้อมไปปิดประตูกระแทកใส่หน้าผู้มาเยือนอย่างแรง เสียงดัง *ปัง!* สะท้อนก้องไปทั่วห้อง ท่ามกลางความตกใจของคิมที่ไม่ได้คาดคิดว่าคนนิ่งขรึมอย่างธจะใจร้อนถึงขนาดกล้าปิดประตูกใส่หน้าประธานสภาหอพัก "นายบ้าไปแล้วหรือไง ธ라스!" คิมหันไปแหวใส่ทันที "นั่นประธานสภาหอพักนะเว้ย อยากโดนหักคะแนนความประพฤติจนไม่ได้เบิกงบอุปกรณ์เวทหรือไงกัน" ธ라스ไม่ตอบ เขายังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ลมหายใจผ่อนเข้าออกลึกยาวเพื่อควบคุมโทสะที่ปะทุขึ้นเมื่อครู่ ดวงตาสีไพลินคมกริบหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนเท้าสะเอวจ้องหน้าเขาอยู่ ร่างสูงก้าวเข้าประชิดตัวในระยะประชิดจนคิมต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานโดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายความเป็นผู้นำและกลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นอายเวทมนตร์เฉพาะตัวทำให้หัวใจของคิมกระตุกวูบอย่างน่าหงุดหงิด "เป็นห่วงฉันหรือไง ถึงได้เสียงดังใส่ขนาดนั้น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่าวยอดขมับจนคิมต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้ "ใครเขาห่วงนายกันเล่า! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักนะธ라스!" คิมผลอกอกแกร่งออกเต็มแรง แต่ร่างสูงกลับมั่นคงราวกับเสาหิน "ถอยไปห่างๆ เลย ไอ้นิสัยชอบคุกคามพื้นที่ส่วนตัวนี่มันแย่ชะมัด!" "ถ้าไม่อยากให้ใครหน้าไหนเข้ามาวุ่นวายในห้องนี้อีก... เราก็มีเรื่องต้องเคลียร์กันให้จบ" ธ라스ถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง ปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยดังเดิม แต่แววตายังคงจดจ้องร่างบางไม่วางตา ร่างสูงเดินไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน—มันคือระเบียบข้อบังคับของหอพักปาร์ตี้รูมที่ว่างเปล่าไร้ลายเซ็น "และข้อตกลงบ้าๆ บอๆ ที่นายบอกว่ามันไร้สาระเมื่อคืนนี้ คงต้องเขียนขึ้นมาใหม่ให้มันใช้งานได้จริงเสียที" คิมกอดอก พลางหรี่ตามองกระดาษในมือของอีกฝ่ายด้วยความระแวง "ข้อตกลงอะไรอีก นายเล่นตั้งกฎประหลาดๆ ห้ามฉันทำนู่นทำนี่อยู่คนเดียว ฝ่ายเดียวน่ะสิไม่ว่า" "งั้นก็เสนอมาสิ" ธ라스โยนปากกาหมึกซึมราคาแพงลงบนโต๊ะตรงหน้าคิม เสียงโลหะกระทบกับผิวไม้ดังชัดเจนในความเงียบ "นายมีสิทธิ์เรียกร้องเท่าเทียมกัน ห้ามบอกว่าฉันเอาเปรียบ... ถ้ามีความสามารถพอที่จะต่อรอง" คำพูดท้าทายนั้นจุดประกายความหัวรั้นในตัวคิมทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความสนุก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย คิมหยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนใกล้ธลาสจนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแกร่งใต้ร่มผ้าที่เกร็งขึ้นเล็กน้อยของคนตรงข้าม "งั้นฟังให้ดีนะ ท่านประธานสุดเพอร์เฟกต์..." คิมโน้มตัวเข้าไปกระซิบเสียงแผ่วเบาข้างใบหูหนา เจตนาแกล้งให้ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้ออีกฝ่ายเล่นๆ "ข้อแรก ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเพื่อน เรื่องเรียน หรือแม้แต่เรื่องที่จะไปเดตกับใคร" ธ라스ขมวดคิ้วทันที สันจมูกโด่งคมสันขยับเข้าหาความไม่พอใจ "เดต? นายเพิ่งเข้ามาเรียนได้สามวัน จะเอาเวลาที่ไหนไปเดต" "เรื่องของฉัน! นายมีหน้าที่รับฟังและเซ็นชื่อ ไม่ใช่มาออกความเห็น" คิมยิ้มเยาะด้วยความสะใจที่เห็นคนปากร้ายเริ่มคิ้วกระตุก "ข้อสอง พื้นที่ในห้องนี้ต้องแบ่งครึ่งอย่างชัดเจน ห้ามข้ามเขตแดนของฉันเด็ดขาดโดยไม่ได้รับอนุญาต... และข้อสาม ห้ามใช้เสียงดังรบกวนเวลานอนของฉัน โดยเฉพาะพวกเสียงซ้อมดาบตอนตีสองตีสาม" ธ라스ฟังข้อตกลงทั้งสามข้อด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตาสีไพลินกลับลุกโชนด้วยประกายไฟบางอย่างที่ยากจะคาดเดา ร่างสูงก้าวเข้าประชิดตัวคิมอีกครั้ง บีบให้แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับขอบโต๊ะอย่างไร้ทางหนี มือใหญ่เอื้อมไปคว้าข้อมือของคิมที่ถือปากกาอยู่ตรึงไว้กับพื้นโต๊ะ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากแทบจะชนกัน ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเป็นจังหวะเดียวกันจนน่าตื่นกลัว "ข้อแรก... ตัดเรื่องเดตออกไปซะ เพราะฉันไม่ยอมให้รูมเมตของตัวเองไปเสียเวลากับใครอย่างไร้สาระ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก ความใกล้ชิดนี้ทำให้คิมเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ข้อสอง ยอมรับได้... แต่ข้อสาม..." ธ라스เว้นจังหวะ ปลายนิ้วเรียวแกร่งไล้ผ่านข้อมือบางเบาๆ จนเกิดกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างของคิม "ถ้าฉันนอนไม่หลับ แล้วอยากฟังเสียงบ่นแก้เหงาของนาย... นายคิดว่าฉันจะยอมทำตามกฎข้อนี้หรือเปล่าล่ะ คิม?" หัวใจของคิมเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโกรธที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความประหม่าที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความใกล้ชิดที่อันตรายเกินขีดจำกัดทำให้สมองตื้อตันไปหมด ก่อนที่คิมจะได้ทันอ้าปากเถียงกลับ ประตูห้องพักที่เพิ่งถูกปิดไปเมื่อครู่ก็ถูกผลเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของเพื่อนร่วมชั้นที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "คิม! ธ라스! แย่แล้ว! ในสนามฝึกซ้อมเวทโซน C จู่ๆ ม่านพลังงานก็เกิดขัดข้อง... มีปีศาจระดับสูงหลุดออกมาจากรอยแยกมิติ และเป้าหมายของมันกำลังพุ่งตรงมาที่หอพักปาร์ตี้รูมของเรา!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเคมีสุดเดือดของทั้งคู่ในตอนนี้นะครับ --- ชาโดว์ฮันเตอร์ ---