รูมเมตตัวแสบ

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องพักระดับวีไอพีของหอพักนักศึกษาเวทมนตร์ระดับสูงไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิความคุกกรุ่นที่กำลังแผดเผาระหว่างสองร่างในเวลานี้ลงได้เลยแม้แต่น้อย "ชิบหาย..." ธラスสบถเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าคิมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ซวยแล้ว..." ร่างสูงโปร่งของประธานหนุ่มผู้เพอร์เฟกต์ในชุดนอนผ้าไหมสีดำสนิทขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อตระหนักว่าสถานการณ์ตรงหน้ากำลังหลุดจากการควบคุม รอยเปื้อนสีฟ้าเรืองแสงจากน้ำยาเวทมนตร์ทดลองที่หกเลอะเสื้อยืดตัวบางของคิมทำให้เนื้อผ้าแนบไปกับผิวเนียนจนเห็นสัดส่วนลางเนื้อชัดเจน ดวงตากลมโตของคิมไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นอย่างท้าทายกลับทำให้ธラスรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความวิบัติ "ซวยอะไรเหรอครับ คุณประธาน" คิมเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ จงใจก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงทีละนิด ปลายนิ้วเรียวยาวแกล้งแตะลงบนปกเสื้อนอนของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ "หรือว่ากลัวว่ากฎเหล็กสิบข้อที่คุณตั้งขึ้นมาเอง... มันจะพังทลายลงเพราะผมคนนี้?" "ถอนมือออกไปซะ คิม" ธラスกดเสียงต่ำ ลำคอแห้งผากอย่างไม่ทราบสาเหตุ นัยน์ตาคมกริบสีเทาเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับต้องการสะกดให้อีกฝ่ายหยุดการกระทำอันอุกอาจนี้ แต่มีหรือที่คนอย่างคิมจะเกรงกลัว "ถ้าผมไม่ถอนล่ะ คุณจะทำไม?" คิมยิ้มเยาะ ดวงตาแพรวพราวท้าทายอำนาจมืด "ไหนดูซิ... กฎข้อที่สามบอกว่า *'ห้ามแตะต้องสิ่งของส่วนตัวของรูมเมตโดยไม่ได้รับอนุญาต'* แต่ตอนนี้ตัวผมเองนี่แหละที่เปื้อนยาของคุณ... แบบนี้ถือว่าผมทำผิดกฎ หรือคุณต่างหากที่เป็นคนสร้างหลักฐานคาหนังคาเขา?" ธラスขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างชัดเจน ความอดทนที่สั่งสมมานานหลายปีในฐานะนักเรียนดีเด่นและประธานหอพักกำลังจะขาดผึ่ง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกับกลิ่นอายเวทมนตร์เฉพาะตัวของคิมกำลังปั่นป่วนประสาทสัมผัสของเขาจนแทบคลั่ง ร่างสูงตัดสินใจคว้าข้อมือเรียวเล็กนั้นไว้แน่นเพื่อหยุดยั้งการคุกคาม แต่การกระทำดังกล่าวกลับยิ่งทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนผิดจังหวะ "นายมันเด็กดื้อ..." ธラスกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดขี่ไว้ "คิดว่าการแหกกฎกวนประสาทฉันแบบนี้แล้วนายจะได้อะไรขึ้นมา?" "ก็ได้เห็นหน้าหงุดหงิดของคุณไงครับ... สนุกดีออก" คิมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาระยิบระยับไร้ความเกรงกลัว แม้ข้อมือจะถูกบีบไว้แน่นจนเริ่มขึ้นรอยแดงแต่รอยยิ้มกวนประสาทนั้นก็ไม่จางหายไปไหน "หรือว่าที่คุณทำหน้าเครียดอยู่เนี่ย เป็นเพราะทนมองสภาพผมตอนนี้ไม่ไหวกันแน่?" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดขึ้นเรื่อยๆ ธラスกวาดสายตามองสำรวจเรือนร่างของคนตรงหน้าอีกครั้งอย่างไม่ตั้งใจ และนั่นคือความผิดพลาดมหันต์ คิมฉวยจังหวะที่ธラスกำลังเสียสละสมาธิ บิดข้อมือหลุดจากการพันธนาการอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวถอยหลังไปหยิบขวดน้ำยาเวทมนตร์ปริศนาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมาถือไว้ในมือ หมุนฝาเปิดออกหน้าตาเฉยราวกับมันเป็นแค่น้ำเปล่าธรรมดา "เฮ้ย! จะทำอะไรน่ะ คิม หยุดนะ!" ธラスเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อคาดเดาเจตนาของอีกฝ่ายออก "ยานั่นยังไม่ได้ทดสอบเสถียรภาพ! ถ้าเทราดลงไปส่งเดช ห้องนี้ได้ระเบิดเป็นจุลแน่!" "ก็ลองดูสิครับว่าระหว่างห้องระเบิดกับคุณยอมแพ้ผม... อันไหนจะเกิดขึ้นก่อนกัน" คิมเอียงคอยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ปลายขวดเอียงทำท่าจะเทของเหลวสีฟ้าเรืองแสงลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพงกลางห้อง "หยุดเดี๋ยวนี้นะ คิม!" ธラスพุ่งตัวเข้าไปหมายจะแย่งขวดในมือด้วยความเร็วสูง ทว่าความชุลมุนทำให้ร่างทั้งสองร่างเสียหลักล้มลงไปกองบนโซฟาตัวใหญ่ด้วยกัน แรงกระแทกทำให้คิมล้มทับลงไปอยู่บนอกแกร่งของธラスพอดิบพอดี ขวดน้ำยาในมือกระเด็นหลุดร่วงลงพื้นเสียงดังเพล้ง! ของเหลวภายในทำปฏิกิริยากับอากาศจนเกิดประกายไฟสีม่วงวาบขึ้นชั่วพริบตาก่อนจะมลายหายไป เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด ตอนนี้คิมนอนทับอยู่บนตัวของธラスอย่างแนบชิด ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาคมดุที่ฉายแววความปรารถนาบางอย่างที่ถูกเก็บซ่อนไว้ลึกซึ้ง ธラスใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวบางไว้โดยสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้ร่วงหล่น ขณะที่มืออีกข้างค้ำพนักโซฟาไว้ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นเจ้าของ ความตึงเครียดก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง คิมนิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของแผงอกภายใต้ร่มผ้าและความอบอุ่นจากฝ่ามือที่โอบกระชับเอวของตนไว้แน่น ปากที่เคยเก่งกาจและต่อปากต่อคำมาตลอดกลับเม้มเข้าหากันสนิท สมองประมวลผลช้าลงอย่างน่าประหลาดเมื่อปลายนิ้วของธラスเผลอไล้สัมผัสแผ่วเบาบริเวณเอวคอด "คิม..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเบาราวกับเสียงกระซิบ รnษยหน้าคมเข้มโน้มเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน "นายมัน... อันตรายเกินไปแล้วรู้ตัวไหม" คิมหัวใจเต้นรัวโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ความซuนและความกวนประสาทเมื่อครู่หายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความรู้สึกวูบวาบในท้องที่ทำเอาเข่าอ่อนแรง "ปล่อยผมได้แล้ว..." เสียงที่เคยแข็งกร้าวกลับเบาราวกับเสียงลูกแมว ธラスไม่ยอมปล่อย ตรงกันข้าม เขากลับกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความกระหายใคร่รู้ มือหนาข้างที่ว่างเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อเด็กดื้อตรงหน้าเริ่มกัดกินหัวใจทีละน้อย "ถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ..." ธラスกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาซึนๆ เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งรักที่ระอุขึ้นจนร้อนฉ่า "นายจะทำยังไง หื้ม?" ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะบรรยากาศสีชมพูที่กำลังเดดระอุขึ้นถึงขีดสุด ตามด้วยเสียงตะโกนโวยวายของเพื่อนร่วมหอข้างห้องที่ดังทะลุเข้ามา "เฮ้ย! ธラス! คิม! เกิดอะไรขึ้นในห้องวะ ได้ยินเสียงระเบิดตูมตาม แถมเวทมนตร์รั่วไหลออกมาถึงทางเดินแล้วนะเว้ย เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลย!" ธラスชะงักกึก คิมสะดุ้งสุดตัวและรีบผลักอกอีกฝ่ายให้ออกห่างอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ ประธานหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างหัวเสีย เสยผมลวกๆ ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญที่สุด ก่อนจะหันมามองหน้าคิมที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำ ธラスลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงไปกระชากประตูห้องเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึงหมายจะไล่ไอ้ตัวป่วนข้างนอกให้พ้นทาง แต่ภาพคนที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าห้องกลับทำให้ดวงตาของประธานหนุ่มหรี่แคบลงด้วยความตกใจสุดขีด—ไม่ใช่เพื่อนข้างห้องอย่างที่คิด แต่เป็นบุคคลอันตรายที่พวกเขาไม่มีทางคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในยามวิกาล! "อ้า... ขอโทษที่มารบกวนเวลาสวีทนะเด็กๆ พอดีฉันมี 'เรื่องด่วน' ที่ต้องคุยกับรูมเมตคนใหม่ของพวกเธอหน่อย..." ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความฟินปนเดือดระอุใน1500คำนี้ด้วยนะครับ