กฎเหล็กข้อที่หนึ่ง

เสียงลากกระเป๋าเดินทางล้อโพลียูรีเทนบนพื้นหินอ่อนขัดเงาของเพนต์เฮาส์ดูเพล็กซ์ชั้นบนสุด ดังระคายหูราวกับจงใจสร้างความรำคาญให้แก่เจ้าของห้องที่กำลังนั่งไขว่ห้างจิบวิสกี้ออนแร็กลดความตึงเครียดอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิทนำเข้าจากอิตาลี ธ라스ปรายตามองผู้บุกรุกหน้าใสที่กำลังยืนหอบหายใจเล็กน้อย สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นท้าทาย นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นไม่มีความเกรงกลัวต่อเจ้าของอาณาจักรแม้แต่น้อย เสื้อยืดสีขาวเรียบๆ กับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ไม่ได้ทำให้เด็กนี่ดูดร็อปไปเลยเมื่อยืนอยู่ท่ามกลางความหรูหราอลังการมูลค่าหลายสิบล้าน "วางกระเป๋าตรงนั้น แล้วก็ถอดรองเท้าซะ อย่าเอาความสกปรกจากข้างนอกเข้ามาเหยียบพื้นห้องผม" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย่อหยิ่งเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขام ธ라스วางแก้วลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่เฉียบขาดพอจะหยุดการกระทำของอีกฝ่ายได้ คิมแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยอย่างนึกหมั่นไส้ ประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ดาวรุ่งที่ใครๆ ก็ก้มหัวให้ จะหน้าตาดีและหุ่นแซ่บขนาดไหนในชุดสูทเนี๊ยบๆ ก็ไม่ช่วยให้ปากจัดๆ นี่น่าฟังขึ้นเลยสักนิด "ถ้าผมจำไม่ผิด สัญญาเช่าระบุไว้ชัดเจนนะครับว่าที่นี่คือ 'ปาร์ตี้รูม' ส่วนกลางที่เราต้องแชร์กัน ไม่ใช่ห้องส่วนตัวของคุณธ라스ผู้สูงส่ง" คิมลากเสียงกวนประสาท เดินดุ่มๆ ไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอีกฝั่งอย่างไร้มารยาท แถมยังพาดขาเรียวยาวขึ้นไขว่ห้างทับกันอย่างสบายอารมณ์ "อีกอย่าง พื้นนี่ก็ขัดเงามาดี เดินเท้าเปล่ายังไงก็สะอาดกว่าหน้าตาคุณตอนนี้แน่ๆ ครับ" ธラスขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงอันตราย รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาสักคน ตั้งแต่เกิดมา เด็กนี่เป็นคนแรกที่กล้าท้าทายอำนาจมืดของเขาอย่างหน้าตาเฉย ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวอีกฝ่ายด้วยความเร็วที่คิมตั้งตัวไม่ทัน รู้ตัวอีกที แผงอกกว้างก็โน้มลงมาทาบทับจนคิมต้องเอนหลังพิงพนักโซฟาโดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ปะทะเข้ากับข้างแก้มจนขนลุกซู่ "ปากดีนักนะ..." ธラスโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและอันตราย "คิดว่าเข้ามาอยู่ที่นี่ได้แล้วจะทำอะไรตามใจชอบได้งั้นเหรอ คิม... นายกำลังเล่นอยู่กับไฟ" คิมสะท้านเฮือกเล็กน้อยกับสัมผัสใกล้ชิดที่รุกรานเกินความจำเป็น แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบังคับให้เขาต้องเชิดหน้าสู้ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายชวนเคลิ้มผสมผสานกับความดุดันทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ—*ให้ตายสิ ไอนี่มันอันตรายต่อสุขภาพจิตชะมัด* "ไฟเหรอครับ?" คิมยิ้มเยาะ ดวงตาสุกใสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดำสนิทอย่างไร้ความหวาดกลัว "ผมไม่กลัวไฟหรอกครับ... ถ้าไฟดวงนั้นมันแค่อวดเก่งไปวันๆ แต่ไม่มีปัญญาทำอะไรผมได้จริง" ธ라스นิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ประกายตาวับวามไหววูบลงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ทั้งฉุนเฉียว ทั้งอยากเอาชนะ และ... บ้าจริง หัวใจเขากำลังเต้นรัวให้กับความอวดดีของเด็กนี่เนี่ยนะ? "งั้นเรามาลองพิสูจน์กันไหมล่ะ" ธラスเหยียดยิ้มร้ายกาจ มือหนายื่นออกไปคว้าคางมนแล้วบีบเบาๆ ให้เงยขึ้นรับสายตา "ฟังให้ดีนะเด็กดื้อ... กฎเหล็กข้อที่หนึ่งของห้องนี้ ห้ามเข้าใกล้ผมเกินหนึ่งเมตร ห้ามส่งเสียงดังหลังเที่ยงคืน และที่สำคัญที่สุด..." นิ้วโป้งหยาบกร้านไล้ผ่านริมฝีปากอิ่มสีระเรื่ออย่างจงใจแกล้ง สัมผัสนั้นร้อนผ่าวจนคิมต้องเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "...ห้ามทำหน้าตาน่ารักแบบนี้ใส่ผมเด็ดขาด ไม่งั้นนายจะไม่มีวันได้นอนตลอดทั้งคืน" คิมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างแรงแล้วกระเด้งตัวลุกขึ้นยืนถอยห่างไปสามก้าว ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความเคืองปนเขินที่พยายามซ่อนไว้สุดชีวิต "โรคจิต!" คิมกัดฟันกรอด ชี้หน้าคาดโทษ "คุณมันประธานบริษัทจอมเผด็จการไร้เหตุผล!" "หึ..." ธラスแค่นหัวเราะในลำคอ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยท่าทีสบายๆ แววตากรุ้มกริ่มเจือความเจ้าเล่ห์ถูกส่งมาให้อย่างปิดไม่มิด "จำกฎข้อแรกให้ขึ้นใจล่ะ เพราะพรุ่งนี้... เรายังมีกฎข้อที่สองที่ต้อง 'เรียนรู้' กันอีกยาว" บรรยากาศในห้องนั่งเล่นหรูหราตลบอบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าแห่งความตึงเครียดที่ผสมผสานกับเคมีแปลกประหลาดบางอย่าง ทั้งคู่ยืนจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร สงครามประสาทครั้งนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และไม่มีใครรู้เลยว่าปลายทางของกฎเหล็กเหล่านี้จะพาหัวใจของทั้งคู่ดิ่งลึกไปถึงจุดไหน *กริ๊งงงงงงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าเพนต์เฮาส์ดังแหวกความเงียบขึ้นกะทันหัน ขัดจังหวะสงครามประสาทระหว่างรูมเมตคู่กัดลงอย่างไม่ทันตั้งตัว ธ라스ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ส่วนคิมหันไปมองทางประตูด้วยความสงสัย ธ라스หันหลังเดินไปที่หน้าจออินเตอร์คอมเพื่อเช็กภาพกล้องวงจรปิด ทว่าพอใบหน้าของแขกยามวิกาลปรากฏขึ้นบนจอ ปฏิกิริยาของประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นก็เปลี่ยนไปทันที—นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูนด้วยความระอาและตกใจในเวลาเดียวกัน "ชิบหาย..." ธラスสบถเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าคิมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ซวยแล้ว..." (ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ชาโดว์ฮันเตอร์" นะครับ)