คำสารภาพของเอเลียส

“คุณกำลังโกหกตัวเองอยู่หรือเปล่าคะ... หรือว่าคุณแค่กลัวความจริงที่ว่า ‘ฆาตกร’ คนนั้น ไม่ใช่คนอื่นไกลเลย แต่เป็นเงาในกระจกของคุณเอง?” ลินินเอ่ยประโยคที่เหมือนคมมีดกรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องสมุดส่วนตัวของตระกูลดาร์คเนส แสงไฟจากเชิงเทียนวูบไหวราวกับลมหายใจที่ใกล้หมดสิ้น เสียงฟืนในเตาผิงแตกดังเปรี๊ยะราวกับเสียงกระดูกที่ถูกบดขยี้ ท่านชายเอเลียสนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คหนาหนัก ร่างกายของเขาดูเล็กลงถนัดตาเมื่อเผชิญกับคำถามที่ไร้ความปรานี เขาวางแก้วคริสตัลที่มีรอยคราบไวน์สีแดงเข้มลงอย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวยาวสั่นเทาเพียงครู่หนึ่งก่อนจะประสานกันแน่น ดวงตาสีเทาหม่นที่เคยดูเฉยชาและหยิ่งผยอง บัดนี้กลับฉายแววแตกสลายที่ปิดไม่มิด “ลินิน...” เสียงของเขาแหบพร่าคล้ายใบไม้แห้งที่ถูกเหยียบย่ำ “คุณไม่มีทางเข้าใจหรอกว่า การตื่นขึ้นมาพร้อมกับคราบเลือดบนมือ ในขณะที่ความทรงจำสุดท้ายของคุณคือกลิ่นดอกลิลลี่ที่งานเต้นรำ มันเป็นความรู้สึกที่สาหัสแค่ไหน” เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มเดินตรงมาหาเธอ กลิ่นอายของยาสูบจางๆ ผสมกับความเย็นเยียบของค่ำคืนที่โอบล้อมรอบตัวเขา ลินินไม่ถอยหนี แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายผู้ที่เธอทั้งรักและหวาดกลัวในคราวเดียวกัน “บอกฉันมานะคะ เอเลียส... ใครคือเหยื่อคนแรกที่คุณ ‘จำไม่ได้’ ว่าเป็นคนทำ?” เอเลียสหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ เขาเดินผ่านเธอไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างบานสูงที่ปิดสนิท ทอดสายตามองออกไปสู่ความมืดมิดของสวนด้านนอก “ไม่ใช่คนแปลกหน้าหรอกครับ... เป็นคนที่ฉันรักที่สุด คนที่เคยสอนให้ฉันรู้จักคำว่า ‘เกียรติยศ’ ก่อนที่ฉันจะตระหนักว่าเกียรติยศนั้นมันไม่ได้ช่วยให้เรามีชีวิตรอดในคฤหาสน์หลังนี้” เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “คามิลล่าไม่ใช่แค่คู่หมั้นที่ท่านพ่อเลือกให้ เธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่าฉันทำอะไรลงไปในคืนนั้น และเธอก็ใช้ความลับนั้นล่ามโซ่ฉันไว้... ไม่ใช่ด้วยความรัก แต่ด้วยความกลัว” ลินินก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งเหมือนพายุที่กำลังก่อตัว “คุณไม่ได้ทำคนเดียวใช่ไหมคะ? มีใครบางคนคอยบงการคุณ... เหมือนหุ่นเชิด” เอเลียสหมุนตัวกลับมา สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน มันคมกริบและเต็มไปด้วยความเคียดแค้นที่พุ่งพล่านราวกับลาวาที่อัดแน่น “เซบาสเตียน... เขาไม่ใช่แค่พ่อบ้าน เขาคือคนที่คอยเช็ดรอยเลือดบนมือฉันมาตลอดหลายปี เขาทำให้ฉันเชื่อว่าสิ่งที่ฉันทำคือภารกิจเพื่อตระกูล แต่วันที่ฉันรู้ความจริงว่าเขาสลับยาในถ้วยชาของฉันทุกเช้า... เพื่อให้ฉันกลายเป็นฆาตกรที่ไร้สติสัมปชัญญะ... นั่นคือวันที่ฉันเริ่มวางแผนจะเผาทุกอย่างให้เป็นเถ้าถ่าน” คำพูดของเขาหยุดชะงักลงเมื่อเงาตะคุ่มของใครบางคนทาบทับลงบนบานประตูไม้ ลินินหันขวับไปมอง หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อเห็นรอยยิ้มที่คุ้นตาของเลดี้คามิลล่าที่ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับจดหมายฉบับหนึ่งในมือ “ช่างเป็นคำสารภาพที่น่าประทับใจจริงๆ ค่ะ ท่านชาย” คามิลล่าก้าวเข้ามาในห้อง ท่วงท่าของเธอสง่างามดั่งราชินีที่กำลังเดินบนพรมแดงสู่ลานประหาร “แต่น่าเสียดายนะคะที่ความจริงเหล่านั้น... มันไม่มีค่าอะไรเลย เมื่อฉันเพิ่งได้รับข่าวจากทางบ้านว่า... คุณพ่อของคุณเพิ่งเซ็นเอกสารตัดชื่อคุณออกจากกองมรดกทั้งหมดเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา” เอเลียสชะงักกึก สีหน้าของเขาเรียบเฉยแต่ดวงตากลับสั่นไหวอย่างรุนแรง “เธอทำอะไรลงไปคามิลล่า?” “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ” คามิลล่าเดินเข้าไปกระซิบข้างหูเอเลียส โดยมีลินินยืนตัวแข็งทื่ออยู่ไม่ไกล “ฉันแค่บอกให้ท่านพ่อรู้ว่า... ว่าที่สามีของฉันกำลังจะเสียสติ และเขาก็เชื่อฉันเสียด้วยสิ” จู่ๆ ไฟในห้องก็ดับพรึบลง ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ ลินินรู้สึกถึงแรงดึงที่ข้อมือพร้อมกับเสียงกระซิบที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินจากเอเลียส “วิ่งไปที่ห้องใต้ดิน... อย่าหันหลังกลับ... และอย่าเชื่อใจใคร แม้แต่เงาของคุณเอง” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตู เป็นจังหวะที่เสียงปืนดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วคฤหาสน์ ลินินเบิกตากว้างเมื่อเห็นประกายไฟจากปากกระบอกปืนสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด เผยให้เห็นใบหน้าของเซบาสเตียนที่ยืนอยู่ข้างคามิลล่า พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูใจดีเหมือนเดิม แต่ในมือกลับกำปืนที่ยังมีควันจางๆ พุ่งออกมา เอเลียสทรุดลงกับพื้น ลินินกรีดร้องในลำคอขณะที่มือของใครบางคนคว้าเอวเธอไว้จากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “ยินดีต้อนรับสู่ความลับที่แท้จริงของตระกูลดาร์คเนสครับ... คุณลินิน” ขอบคุณที่เดินทางผ่านคืนอันโหดร้ายนี้มาด้วยกันกับจูบแรกยามสายัณห์นะคะ