บททดสอบความไว้วางใจ

“หากคุณก้าวออกไปนอกประตูบานนี้ ลินิน... ความลับที่คุณอุตส่าห์เฝ้าถนอมมาตลอดชีวิต จะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่ไร้ค่าในมือของศัตรูทันที” เสียงทุ้มต่ำของท่านชายเอเลียสไม่ได้ดังก้อง แต่กลับเสียดแทงลึกลงไปในโสตประสาทของลินินจนเธอต้องหยุดฝีเท้าที่กำลังจะก้าวพ้นห้องสมุดส่วนตัว เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊กแกะสลัก แสงไฟจากโคมระย้าสลัว ๆ สะท้อนกับดวงตาคมกริบที่กำลังจับจ้องเธอราวกับเหยื่อที่พยายามจะบินหนีจากกรงทอง ลินินสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของกระดาษเก่าและน้ำหอมราคาแพงประจำตัวเขายังคงอบอวลอยู่รอบตัวเธอ ราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น “ท่านชายคิดว่าฉันมีทางเลือกอื่นหรือคะ? ในเมื่อท่านเองก็เป็นคนยื่นเอกสารฉบับนี้ให้เลดี้คามิลล่าด้วยมือของท่านเอง” เอเลียสแค่นยิ้ม มุมปากของเขายกขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่แววตาไม่ได้ยิ้มตาม “การวางแผนการรบต้องรู้จักเสียสละหมากบางตัวเพื่อให้ได้มาซึ่งชัยชนะ... คุณไม่เข้าใจหรือว่าทำไมผมถึงต้องทำแบบนั้น?” “ฉันเข้าใจค่ะ” ลินินหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ทว่ามือที่กำชายกระโปรงลูกไม้ไว้แน่นนั้นสั่นระริก “ท่านต้องการกำจัดฉันไปพร้อมกับความลับนี้ เพื่อที่ท่านจะได้รับความไว้วางใจจากตระกูลคามิลล่าอย่างสมบูรณ์แบบ ใช่ไหมคะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดขนาดใหญ่จนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาลูกตุ้มที่เต้นจังหวะสม่ำเสมอราวกับหัวใจที่กำลังรอเวลาแตกสลาย เซบาสเตียนซึ่งยืนอยู่มุมมืดของห้องขยับตัวเพียงเล็กน้อย ดวงตาของพ่อบ้านคนสนิทหลุบต่ำลงราวกับไม่ต้องการเห็นฉากการเชือดเฉือนนี้ “คุณประเมินค่าตัวเองต่ำไป ลินิน” เอเลียสลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดชั้นดีก้าวเข้าหาเธอช้า ๆ “ความรักที่ผมมีให้คุณ... มันไม่ใช่หมากที่ผมจะยอมเสียสละได้ง่าย ๆ” “ความรัก?” ลินินหัวเราะร่วน น้ำเสียงแฝงไปด้วยความขมขื่น “ท่านชายคะ คำคำนี้ดูหรูหราเกินไปสำหรับคนอย่างเรา ความรักของท่านก็คือการบงการ ส่วนภารกิจของฉันคือการเอาชีวิตรอด... เราสองคนอยู่คนละโลกมาตั้งแต่ต้นแล้ว” ลินินถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อเอเลียสเข้ามาอยู่ในระยะประชิด เขายื่นมือมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างขมับของเธอ สัมผัสที่เย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดทำให้เธอใจสั่น “ถ้าคุณก้าวออกไปตอนนี้ คุณจะสูญเสียโอกาสในการล้างแค้นให้ครอบครัวคุณไปตลอดกาล... แต่ถ้าคุณอยู่ต่อ... ผมจะมอบกุญแจไขห้องใต้ดินนั้นให้คุณเอง” หัวใจของลินินเต้นรัวเหมือนกลองรบ ข้อมูลในห้องใต้ดินคือสิ่งที่เธอตามหามาตลอดสามปี มันคือบันทึกที่จะเปิดโปงความฉ้อฉลของตระกูลคามิลล่าและคืนความยุติธรรมให้ตระกูลของเธอที่ล่มสลายไป แต่หากเธอยอมรับข้อเสนอของเขา นั่นหมายถึงการผูกมัดตัวเองไว้กับชายที่มีเงื่อนงำผู้นี้ไปตลอดกาล “ท่านต้องการอะไรเป็นการแลกเปลี่ยน?” เธอถาม เสียงแหบพร่า “ความซื่อสัตย์” เขาตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่น “ไม่ใช่แค่กาย... แต่ต้องเป็นหัวใจที่วางทุกอย่างไว้ในกำมือผมเพียงคนเดียว” ในจังหวะที่ลินินกำลังจะเอ่ยปากตอบ ประตูห้องสมุดก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการขออนุญาต ร่างเพรียวบางของเลดี้คามิลล่าในชุดราตรีสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามดุจนางพญา ดวงตาคู่สวยตวัดมองทั้งสองคนด้วยความเหยียดหยาม “ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะบทสนทนาที่แสนเร่าร้อนสินะคะ” คามิลล่าเหยียดยิ้ม “ท่านชายคะ... เอกสารที่ฉันฝากให้ท่านจัดการดูเหมือนจะมีคนพยายามจะขโมยมันไป และฉันก็พบว่าคนที่อยู่ใกล้กับหลักฐานชิ้นนั้นที่สุด ก็คือแม่สาวใช้หน้าซื่อคนนี้” คามิลล่าขยับมือสัญญาณเพียงครั้งเดียว ชายชุดดำสองคนในชุดสูทเนี้ยบกริบก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดด้านหลังเธอ ท่าทีคุกคามทำให้สถานการณ์ตึงเครียดจนแทบขาดผึง ลินินรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือการประกาศสงคราม เอเลียสยืนนิ่งราวกับรูปปั้น เขาไม่ขยับตัวไปทางไหน ทั้งลินินและคามิลล่าต่างจ้องมองมาที่เขา ราวกับรอคอยการตัดสินชะตากรรมในวินาทีนี้ “ท่านชาย” คามิลล่ากดดันด้วยน้ำเสียงหวานหูแต่เยือกเย็น “ส่งตัวนางมาให้ฉันเสีย แล้วความลับในห้องสมุดนี้จะถูกฝังไปพร้อมกับความภักดีของท่านที่ฉันจะเก็บไว้พิจารณา” เอเลียสค่อย ๆ หันไปมองลินิน แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นความว่างเปล่าที่อ่านไม่ออก ก่อนจะก้าวเข้าไปหาคามิลล่าแล้วหยิบม้วนกระดาษฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท... มันคือเอกสารชิ้นเดียวกันกับที่ลินินตามหา เขาจ้องมองลินินเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะโยนเอกสารฉบับนั้นลงในเตาผิงที่ลุกโชนอยู่กลางห้องสมุด ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของลินิน! เอกสารที่เปรียบเสมือนชีวิตของเธอเริ่มมอดไหม้ไปพร้อมกับเศษเสี้ยวของความหวัง แต่ในจังหวะที่ไฟกำลังจะกลืนกินทุกอย่าง เอเลียสกลับคว้าข้อมือของลินินแล้วดึงเธอให้ขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะกระซิบที่ข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกไปทั้งร่าง “จำไว้ว่า... ของปลอมเท่านั้นที่ถูกเผา และของจริง... กำลังจะเปลี่ยนมือไปสู่คนที่จะไม่ทำให้มันสูญเปล่า” ลินินเบิกตากว้างเมื่อรู้สึกถึงวัตถุแข็งเย็นเยียบที่เขาแอบยัดใส่มือเธอในจังหวะที่ถูกดึงตัวเข้าหา มันไม่ใช่กระดาษ แต่มันคือตราประทับลับของตระกูลผู้ถือครองความลับสูงสุด... ตราประทับที่จะทำให้เธอเป็นผู้คุมเกมเพียงหนึ่งเดียวต่อจากนี้ไป จูบแรกยามสายัณห์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดแห่งความลับนี้ไปกับจูบแรกยามสายัณห์นะคะ