ปมเงื่อนของเซบาสเตียน

“เก็บความลับได้ดีมากนี่ เซบาสเตียน... แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่าตระกูลที่จ้างคุณไว้ ไม่ได้จ้างแค่ให้เป็นพ่อบ้าน แต่จ้างให้เป็น ‘ตา’ และ ‘หู’ ที่ต้องซื่อสัตย์ถึงจิตวิญญาณ” เสียงของลินินกังวานอยู่ในห้องสมุดลับใต้ดิน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของเธอให้ดูสูงตระหง่านทาบทับลงบนร่างของชายชราที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน เซบาสเตียนไม่ได้สะทกสะท้าน เขาเพียงแต่หมุนแหวนเงินสลักตราประจำตระกูลบนนิ้วโป้งเบาๆ ดวงตาที่เคยอ่อนโยนและนอบน้อมตลอดสิบปีที่ผ่านมา บัดนี้กลับฉายแววเย็นชาดั่งคมดาบที่ซ่อนอยู่ในฝักผ้าไหม “ความซื่อสัตย์ของผมมีไว้เพื่อตระกูล ไม่ใช่เพื่อใครคนใดคนหนึ่งที่เข้ามาเพียงเพื่อจะเหยียบย่ำประวัติศาสตร์ที่บรรพบุรุษของท่านสร้างมาด้วยเลือดหรอกครับ เลดี้ลินิน” “อย่ามาสั่งสอนฉัน” ลินินก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบจางๆ ของเธอปะทะกับกลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอับชื้นในห้องใต้ดิน “ฉันเห็นแฟ้มข้อมูลในลิ้นชักลับนั่นแล้ว รายชื่อคนหายไปในเขตเมืองเก่า... และรอยประทับตราจดหมายที่ลงท้ายด้วยตัวอักษร S.V. นั่นไม่ใช่ย่อมาจาก Sebastian Vane หรอกหรือคะ?” เซบาสเตียนหลุบตาลงต่ำ มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นเจือปน “คุณฉลาดกว่าที่คิด... นั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมท่านชายเอเลียสถึงยอมให้คุณเข้าใกล้จนถึงจุดที่อันตรายที่สุด” เขาย่างสามขุมเข้ามาหาลินินอย่างไม่เกรงใจสถานะ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดน้อยลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจที่หนักหน่วง ความเงียบในห้องนั้นกดทับจนน่าอึดอัด ก่อนที่พ่อบ้านผู้จงรักภักดีจะกระซิบถ้อยคำที่ทำให้เลือดในกายของหญิงสาวเย็นเยียบ “คุณคิดว่าท่านชายเอเลียสเป็นผู้กุมชะตาชีวิตของตระกูลนี้งั้นหรือ? หึ... ท่านชายเป็นเพียงกรงทองที่สวยงามที่ผมสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังความโสมมของสายเลือดนี้เอาไว้ต่างหาก” ลินินผงะถอยหลังด้วยความตกใจ มือของเธอสั่นเทาขณะจับชายกระโปรงแน่น นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องการทรยศธรรมดา แต่มันคือการหักหลังที่วางแผนมานานนับทศวรรษ “คุณ... คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร? ตระกูลที่ชุบเลี้ยงคุณมาตั้งแต่เด็กน่ะหรือ?” “ชุบเลี้ยง?” เซบาสเตียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่หมักหมม “พวกเขาฆ่าพ่อแม่ผมเพื่อใช้เป็นเครื่องสังเวยในพิธีกรรมที่คุณแทบจะจินตนาการไม่ออกว่ามันหฤโหดแค่ไหน ผมถูกฝึกมาให้รับใช้คนที่เป็นศัตรูฆ่าพ่อแม่ตัวเอง... และคืนนี้ ในขณะที่คุณกำลังวางแผนจะหนีไปกับท่านชาย ผมเพิ่งได้รับคำสั่งจาก ‘นาย’ ที่แท้จริงของผม ให้จัดการกำจัดจุดอ่อนสุดท้ายที่เข้ามาทำให้แผนการของผมต้องสะดุด” ลินินรีบถอยห่างไปที่ประตูลับ แต่ทว่ากลอนประตูกลับถูกล็อกตายจากด้านนอก เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ดังใกล้เข้ามาจากโถงทางเดินด้านบน ไม่ใช่เสียงของท่านชายเอเลียส แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี... เสียงเดินของเลดี้คามิลล่า! “คุณไม่ได้อยู่คนเดียวสินะ” ลินินครางออกมาด้วยความสิ้นหวัง เซบาสเตียนขยับเนคไทให้เข้าที่ก่อนจะโค้งคำนับให้เธออย่างนอบน้อมแบบที่เคยทำมาตลอดหลายปี “ผมบอกแล้วไงครับ... ผมรับใช้ตระกูลนี้ด้วยจิตวิญญาณ แต่วันนี้ตระกูลนี้ต้องเปลี่ยนผู้ถือครองใหม่ และคุณ... เลดี้ลินิน คุณคือเชลยที่จะทำให้ท่านชายเอเลียสยอมสยบแทบเท้าเราในยามค่ำคืนนี้” ประตูห้องสมุดเปิดออกช้าๆ ร่างระหงของเลดี้คามิลล่าปรากฏขึ้นในความมืด มือถือปืนพกกระบอกเล็กที่แวววาวด้วยแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานแคบมาปะทะ “เสียดายจริงๆ นะคะลินิน คุณควรจะตายไปพร้อมกับความไม่รู้ตั้งแต่ตอนที่เข้ามาในบ้านหลังนี้แล้ว” ก่อนที่ลินินจะทันได้กรีดร้อง หรือคว้าสิ่งของใกล้มือเพื่อป้องกันตัว ความเย็นเฉียบของกระบอกปืนก็จ่อเข้าที่ขมับของเธอจากด้านหลังโดยฝีมือของเซบาสเตียน พร้อมกับที่คามิลล่าเดินตรงเข้ามาหาเธอและกระซิบด้วยน้ำเสียงกระหายชัยชนะ “ท่านชายเอเลียสกำลังมาที่นี่... และของขวัญชิ้นแรกที่เขาจะได้เห็น คือร่างที่ไร้วิญญาณของคุณที่วางอยู่บนแท่นพิธีของบรรพบุรุษเขาเองค่ะ” จูบแรกยามสายัณห์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นสะเทือนของหัวใจไปกับบทนี้ด้วยกันนะคะ