จดหมายในเตาผิง

“อย่าได้พยายามหาความจริงในเถ้าถ่านเลยค่ะ ลินิน มันไม่คุ้มกับลมหายใจที่เหลืออยู่ของคุณหรอก” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเซบาสเตียนดังขึ้นจากมุมมืดของห้องสมุด ลินินสะดุ้งสุดตัว มือที่กำลังคีบเศษกระดาษสีดำกรอบที่ยังหลงเหลืออยู่ในเตาผิงสั่นไหวเบาๆ เธอไม่ได้หันไปมองพ่อบ้านผู้ซื่อสัตย์ของท่านชายเอเลียส แต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวอักษรสีทองจางๆ ที่หลงเหลืออยู่บนเศษกระดาษชิ้นนั้นอย่างไม่วางตา บรรยากาศในห้องสมุดยามดึกเงียบสงัดจนได้ยินเสียงฟืนที่มอดไหม้ในเตาผิงปะทุขึ้นเป็นระยะ ลินินสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของกระดาษไหม้ไฟผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เธอมักจะได้กลิ่นจากเลดี้คามิลล่าเมื่อตอนหัวค่ำโชยเข้าจมูก ความสงสัยที่เคยก่อตัวเป็นเพียงก้อนเมฆเล็กๆ ในใจ บัดนี้กลับกลายเป็นพายุที่พร้อมจะพัดกระหน่ำความสงบสุขที่เธอยึดถือมาตลอด “บางทีเถ้าถ่านอาจบอกความจริงได้ดีกว่าถ้อยคำที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาใหม่นะคะ เซบาสเตียน” ลินินตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ “คุณรู้ใช่ไหมว่าจดหมายฉบับนี้ส่งถึงใคร และทำไมท่านชายถึงต้องรีบเผามันก่อนที่ดิฉันจะมาถึง” เซบาสเตียนก้าวออกมาจากเงามืด แสงเทียนวูบไหวสะท้อนแววตาที่ยากจะคาดเดาภายใต้กรอบแว่นเลนส์หนา “ท่านชายเอเลียสมีเหตุผลเสมอในสิ่งที่ทำค่ะ คุณลินิน ท่านเพียงแค่ต้องการปกป้อง...” “ปกป้องดิฉัน หรือปกป้องตระกูลที่กำลังจะล่มสลายเพราะคำลวงของคนบางคนกันแน่คะ?” ลินินหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคมกริบของเธอมองทะลุผ่านความใจดีจอมปลอมนั่นไปจนถึงเนื้อใน “รอยตราประทับบนเศษกระดาษนี่... มันไม่ใช่ตราสัญลักษณ์ของตระกูลคาร์ไลล์ แต่มันคือตราของหน่วยข่าวกรองลับที่ถูกยุบไปเมื่อสิบปีก่อน” เซบาสเตียนชะงักไปชั่วครู่ ความนิ่งเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดอีกครั้ง ราวกับกาลเวลาหยุดหมุน ลินินอาศัยจังหวะนั้นขยับกายเข้าไปใกล้เตาผิงมากขึ้น เธอใช้คีมเหล็กเขี่ยเศษกระดาษที่เหลืออยู่ออกมาอย่างเบามือ มันเป็นบันทึกการโอนเงินจำนวนมหาศาลไปยังบัญชีต่างประเทศ และมีประโยคสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมืออันเป็นเอกลักษณ์ของท่านชายเอเลียสว่า *‘เพื่อให้เธอปลอดภัย ความลับต้องถูกฝังพร้อมกับสายเลือด’* ลมหายใจของลินินขาดห้วง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง ความลับที่ท่านชายเอเลียสพยายามซ่อนไว้ไม่ได้มีเพียงเรื่องความสัมพันธ์กับเลดี้คามิลล่า แต่ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นตัวการสำคัญในแผนการทำลายล้างครั้งใหญ่ที่เธอเพิ่งค้นพบ “คุณรู้ใช่ไหม ว่าท่านชายไม่ได้เพียงแค่หมั้นหมายกับเลดี้คามิลล่าเพราะอำนาจเงิน” ลินินเอ่ยขึ้นเบาๆ ราวกับละเมอ “แต่ท่านกำลัง ‘ซื้อ’ ชีวิตของใครบางคนอยู่... ชีวิตของดิฉันด้วย ใช่หรือไม่คะ?” เซบาสเตียนไม่ได้ตอบ แต่ใบหน้าที่มักจะราบเรียบกลับมีความหมองหม่นฉายชัดขึ้นมา “ความจริงบางอย่างมันโหดร้ายเกินกว่าที่หญิงสาวผู้บริสุทธิ์จะแบกรับไหวค่ะ คุณลินิน” ลินินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่ถือเศษกระดาษนั้นสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นปนเจ็บปวด เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ของท่านชายเอเลียส ก่อนจะวางเศษกระดาษลงบนแผนที่ที่กางทิ้งไว้ “ดิฉันไม่ใช่หญิงสาวผู้บริสุทธิ์อย่างที่คุณคิดมาตลอดหกเดือนที่ผ่านมาหรอกค่ะ ดิฉันคือผู้หญิงที่ถูกผลักให้มาอยู่บนกระดานหมากรุกของท่านชายโดยไม่เต็มใจ และตอนนี้... ดิฉันกำลังจะล้มกระดานนี้ให้ดู” ทว่าก่อนที่เธอจะได้ก้าวเดินไปที่ประตู เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง ลินินหันไปมองด้วยความตื่นตระหนก ท่านชายเอเลียสปรากฏตัวขึ้นในชุดคลุมสีดำเข้ม ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่ดวงตาสีน้ำเงินเข้มนั้นกลับวาวโรจน์ราวกับมีไฟสุมอยู่ภายใน เขามองดูเศษกระดาษบนโต๊ะ และมองสลับมาที่ดวงตาของลินินที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัวอีกต่อไป “ดูเหมือนว่าจดหมายที่ข้าอุตส่าห์ส่งไปเผาในนรก จะย้อนกลับมาหาเจ้าจนได้สินะ ลินิน” เอเลียสก้าวเข้ามาใกล้จนลินินสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกจากตัวเขา “เจ้าคิดว่าการถือครองเศษกระดาษแผ่นเดียวจะทำให้เจ้ามีอำนาจต่อรองงั้นหรือ? เจ้าพลาดไปอย่างหนึ่งนะที่รัก... เจ้าไม่ได้ดูเลยว่าด้านหลังของเศษกระดาษแผ่นนั้นเขียนว่าอะไร” ลินินพลิกเศษกระดาษในมือด้วยหัวใจที่หยุดเต้น ที่ด้านหลังของบันทึกการโอนเงิน ไม่ใช่ตัวเลขหรือรหัสลับใดๆ แต่เป็นชื่อของเธอ... ที่ถูกระบุไว้ในรายชื่อบุคคลที่ถูก ‘กำจัด’ ทิ้งหลังจากภารกิจเสร็จสิ้น แสงเทียนในห้องสมุดดับลงพร้อมกันทุกเล่ม ทิ้งให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ ของใครบางคนที่อยู่หน้าห้องสมุดเท่านั้นที่ดังแทรกเข้ามา “สายไปแล้วค่ะ ท่านชาย... เพราะจดหมายฉบับนี้ถูกส่งถึงตำรวจลับก่อนที่คุณจะเข้ามาในห้องนี้เสียอีก” จูบแรกยามสายัณห์ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดในตอนนี้ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะคะ