เปียโนยามวิกาล

ความเงียบสงบยามวิกาลภายในคฤหาสน์แบล็กวูดไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่น้อยค่ะ มันคือความเงียบงัดที่หนาแน่นไปด้วยฝุ่นละอองแห่งกาลเวลา และความลับอันเน่าเฟะที่ถูกกักขังไว้เบื้องหลังบานประตูไม้สักทอง ลินินก้าวเท้าลงบนพรมเปอร์เซียเนื้อหนาอย่างระมัดระวังที่สุด ปลายนิ้วเรียวของเธอยังคงจดจำสัมผัสเย็นเยียบของลูกบิดประตูทองเหลืองจากเหตุการณ์เมื่อหัวค่ำได้แม่นยำ หญิงสาวในชุดนอนผ้าไหมสีงาช้างทอดสายตามองความมืดสลัวเบื้องหน้า โถงทางเดินปีกตะวันตกนี้เป็นเขตหวงห้ามที่เซบาสเตียนเตือนนักเตือนหนาว่าไม่ควรย่างกรายเข้ามาในยามวิกาล แต่ทว่า... สัญชาตญาณบางอย่างกลับกระซิบให้เธอดึงดันที่จะก้าวเดินต่อ *ตึ้ง... โน้ตตัวแรกดังขึ้น* มันไม่ใช่เสียงกึกก้อง ทว่ากลับกังวานลึกซึ้งราovเสียงถอนหายใจจากห้วงลึกของวิญญาณ ลินินหยุดชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดกكَนไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่ถูกตีด้วยความหวาดหวั่น เสียงนั้นมาจากเบื้องหลังบานประตูไม้แกะสลักลวดลายกุหลาบพันปี—ห้องดนตรีเก่าที่ถูกสั่งปิดตายมานานนับทศวรรษ ตั้งแต่วันที่อดีตนายหญิงแห่งแบล็กวูดสิ้นพระชนม์อย่างปริศนา "เป็นไปไม่ได้..." ลินินพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอเบาหวิวเสียจนกลืนหายไปกับความหนقเหน็บของราตรี *ตึ้ง... ตึ้ง... โน้ตตัวที่สองและสามตามมาเป็นท่วงทำนองที่โศกเศร้าและงดงามเกินกว่าจะบรรยาย* มันเป็นบทเพลงโซนาต้าที่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ท่วงทำนองนั้นทั้งกรีดแท้งหัวใจและดึงดูดใจในเวลาเดียวกัน ลินินก้าวเข้าไปใกล้บานประตูนั้นทีละน้อย ราวกับถูกสะกดจิตด้วยมนต์ตราแห่งเสียงดนตรี ปลายนิ้วสั่นเทาเอื้อมออกไปสัมผัสกับเนื้อไม้ที่เย็นเฉียบ ไอร้อนจากฝ่ามือของเธอกระทบกับความเย็นเยือกของบานประตูจนเกิดความรู้สึกวูบวาบในช่องท้อง ใครกันที่กำลังบรรยายเปียโนในห้องที่ไม่มีใครเคยเหยียบย่างเข้าไป? หรือว่าข่าวลือเรื่องวิญญาณหลอนในคฤหาสน์หลังนี้จะเป็นความจริง? ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากปลายโถงทางเดินอีกด้าน แสงไฟสีส้มสลัวจากเชิงเทียนในมือของเซบาสเตียนสั่นไหวตามจังหวะการก้าวเดิน สีหน้าของพ่อบ้านเฒ่าในยามนี้ไร้ซึ่งรอยยิ้มสุภาพเช่นเคย มีเพียงความตื่นตระหนกและแววตาเย็นชาที่จ้องมองมายังลินิน "คุณลินินคะ ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ เหตุใดจึงยังไม่อนุญาตให้ตัวเองได้พักผ่อนล่ะคะ?" เสียงแหบพร่าของเซบาสเตียนดังขึ้น ทำลายความเงียบงันจนลินินสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวหันกลับไปเผชิญหน้ากับพ่อบ้านคนสนิท พยายามซ่อนพิรุธและความตื่นตระหนกไว้ภายใต้ใบหน้าอันนิ่งสงบ "ฉันได้ยิน... เสียงเพลงค่ะ เซบาสเตียน คุณก็คงได้ยินมันเหมือนกันใช่ไหมคะ?" เซบาสเตียนนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองประตูปิดตายเบื้องหลังลินินแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาจ้องมองที่ใบหน้าของเธอด้วยรอยยิ้มจอมปลอมที่ส่งไม่ถึงดวงตา "ที่นี่คือคฤหาสน์เก่าแก่ค่ะคุณลินิน ลมยามค่ำคืนมักลอดผ่านช่องหน้าต่างและทำให้เกิดเสียงแปลกประหลาดได้เสมอ ไม่มีอะไรน่ากังวลหรอกค่ะ เชิญกลับห้องพักเถอะค่ะ เดี๋ยวทางดิฉันจะจัดเตรียมชานมร้อนๆ ไปให้" น้ำเสียงของเซบาสเตียนราบเรียบจนน่าขนลุก ราวกับเขาจงใจปกปิดความลับบางอย่างอย่างสุดชีวิต แต่ทว่า... เสียงเปียโนด้านในกลับยังคงบรรเลงต่อไปอย่างต่อเนื่อง ราวกับเยาะเย้ยคำพูดโกหกของพ่อบ้านเฒ่า ในจังหวะที่ลินินกำลังจะอ้าปากแย้ง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรอยเปื้อนสีเข้มบนพื้นพรมหน้าประตูห้องปิดตาย... มันไม่ใช่รอยน้ำ แต่มันคือคราบสีแดงสดของหยดน้ำที่เพิ่งแห้งกรังไม่นาน และกลิ่นจางๆ ของดอกการ์เดเนีย—ดอกไม้โปรดของเลดี้คามิลล่า—ก็ลอยอบอวลปะปนมากับอากาศยามวิกาล ทว่า ก่อนที่ลินินจะได้พิสูจน์ความจริง บานประตูห้องนอนฝั่งตรงข้ามก็เปิดผางออกอย่างแรง ร่างสูงสง่าในชุดคลุมผ้าไหมสีดำสนิทของท่านชายเอเลียสปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นเย็นชาและทรงอำนาจจนลินินแทบหยุดหายใจ เขากวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยความหงุดหงิดระคนระแวง "เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ทำไมถึงส่งเสียงดังรบกวนยามวิกาล?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างคาดคั้น เซบาสเตียนรีบโค้งศีรษะลงต่ำทันที "ไม่มีอะไรน่ากังวลพ่ะย่ะค่ะท่านชาย... เอ่อ... คุณลินินแค่เดินละเมอออกมาสูดอากาศเท่านั้นค่ะ" เอเลียสไม่ได้สนใจคำแก้ตัวของพ่อบ้าน สายตาคมกริบของเขาเลื่อนกลับมาหยุดอยู่ที่ลินิน นัยน์ตาคู่นั้นลุ่มลึกและซ่อนเร้นความหมายบางอย่างที่อ่านไม่ออก เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว กลิ่นอายบุรุษเพศและน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมผสานกับความหนาวเย็นของราตรีจนทำให้ลินินใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เอเลียสโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนมีเพียงแค่เธอสองคนที่ได้ยิน "อย่าได้ริอาจไขประตูบานนั้นเด็ดขาด... ถ้าเธอไม่อยากรู้ว่าความตายที่แท้จริง หน้าตาเป็นอย่างไร, ลินิน" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับปริศนาบทนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปนะคะ จูบแรกยามสายัณห์