เสียงกระซิบจากความมืด

“ถ้าเจ้าคิดว่าการล็อกกลอนประตูไม้โอ๊คหนาๆ นี่จะกันข้าได้... เจ้าก็ช่างไร้เดียงสานัก ลินิน” เสียงกระซิบแหบพร่าคล้ายเสียงกรีดของคมมีดบนแก้วคริสตัลดังขึ้นจากมุมมืดภายในห้องนอนของลินิน เธอสะดุ้งสุดตัว ร่างบางที่กำลังจะเอนกายลงพักผ่อนบนเตียงนอนบุผ้ากำมะหยี่สีเลือดนกพลันแข็งทื่อ ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเหมือนมีใครเอาน้ำแข็งมาวางแนบผิวหนัง ลินินกระชับเสื้อคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มเข้าหากันแน่น สายตาของเธอพยายามเพ่งมองผ่านความสลัวของเชิงเทียนที่เริ่มมอดดับ “เลดี้คามิลล่า... ท่านลักลอบเข้ามาในเขตหวงห้ามของคฤหาสน์ยามวิกาลเช่นนี้ หากท่านชายเอเลียสมาพบเข้า เกียรติยศที่ท่านเพียรพยายามรักษาไว้คงมลายหายไปสิ้น” ลินินเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงความเยือกเย็นเอาไว้ เธอค่อยๆ ขยับตัวไปทางลิ้นชักข้างหัวเตียงอย่างเชื่องช้า ร่างสูงโปร่งในชุดกระโปรงสีดำสนิทราวกับเงาของคามิลล่าค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้อง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบที่ถูกทิ้งจนเน่าเปื่อยโชยมาแตะจมูก ใบหน้าของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ดูงดงามแต่บิดเบี้ยวด้วยความริษยา ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้ายในเงามืด “เกียรติยศหรือ? หึ... สำหรับตระกูลที่จมปลักอยู่กับความลับเน่าเฟะแบบนี้ เกียรติยศก็เป็นเพียงกระดาษเช็ดปากที่เปื้อนคราบไวน์เท่านั้นแหละ” คามิลล่าแค่นยิ้ม นางก้าวเข้ามาใกล้จนลินินสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมา “ข้ามาที่นี่ไม่ได้ต้องการจะมาโต้เถียงเรื่องศีลธรรม ข้าแค่ต้องการเตือน... ให้เจ้าถอยออกไปจากชีวิตของเอเลียส ก่อนที่ความลับที่เจ้าพยายามขุดคุ้ย จะกลายเป็นหลุมฝังศพของเจ้าเสียเอง” ลินินหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก “ท่านกำลังกลัว... ไม่ใช่หรือคะ เลดี้คามิลล่า? ท่านกลัวว่าหากความจริงปรากฏ สิ่งที่ท่านพยายามยื้อแย่งมาตลอดชีวิตจะพังทลายลงเหมือนปราสาททราย” คามิลล่าพุ่งเข้าประชิดตัวลินิน มือเรียวขาวจัดที่สวมถุงมือผ้าลูกไม้บีบเข้าที่คางของลินินแน่น ลินินนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดแต่ไม่ยอมหลบสายตา “เจ้ามันอวดดี ลินิน... เจ้าคิดว่าการที่เอเลียสให้ความสำคัญกับเจ้าเพียงเพราะเขาหลงใหลในความบริสุทธิ์จอมปลอมนั่นงั้นหรือ? เจ้ายังไม่รู้จักตระกูลนี้ดีพอ... เลือดที่ไหลเวียนในกายเขามันชั่วร้ายและดำมืดเกินกว่าที่สตรีหน้าไหนจะเยียวยาได้!” ลินินปัดมือคามิลล่าออกอย่างแรง สายตาของเธอแข็งกร้าวขึ้น “ถ้าเขาชั่วร้าย ท่านก็คือผู้สมรู้ร่วมคิดที่น่าสมเพชที่สุด! เชิญออกไปก่อนที่ข้าจะลั่นระฆังเรียกเซบาสเตียน” คามิลล่าถอยหลังไปสองสามก้าว นางหัวเราะเบาๆ ซึ่งเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขที่สุดเท่าที่ลินินเคยได้ยิน “เรียกเขามาสิ... เรียกพ่อบ้านผู้ซื่อสัตย์ของเจ้ามาดูสิว่า เขาจะช่วยเจ้าได้นานแค่ไหน เมื่อความมืดที่แท้จริงเริ่มคืบคลานเข้าหาในคืนจันทร์ดับนี้” ทันใดนั้น แสงเทียนเล่มสุดท้ายในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงลมวูบใหญ่ที่พัดผ่านหน้าต่างที่ปิดสนิท ลินินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศในห้องไม่ได้มีแค่พวกเธอสองคน ลมหายใจแผ่วเบาที่ไม่ใช่ของคามิลล่ากำลังล้อมรอบตัวเธอ ลินินคว้าเชิงเทียนโลหะขึ้นเป็นอาวุธ สัญชาตญาณเตือนว่าเธอกำลังตกอยู่ในกับดักที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง และนั่นไม่ใช่เสียงฝีเท้าของเซบาสเตียน แต่มันคือเสียงลากของมีคมที่ครูดไปกับกำแพงทางเดิน คามิลล่าถอยกลับไปยืนในความมืด นางกระซิบเสียงต่ำเป็นครั้งสุดท้าย “เขาไม่ได้มาเพื่อช่วยเจ้า... ลินิน เขามาเพื่อจบงานที่ค้างคา” ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีเสียงกลอนแตกหัก แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ชายฉกรรจ์ที่เธอหวาดกลัว กลับกลายเป็นร่างสูงของท่านชายเอเลียสที่ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาแดงก่ำ มือข้างหนึ่งกุมที่หน้าอกราวกับกำลังต่อสู้กับบางอย่างที่ควบคุมไม่ได้ เขามองลินินด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน “วิ่งไปซะ... ลินิน... อย่ามองกลับมาที่ข้า... เพราะสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าตอนนี้... ไม่ใช่ข้าอีกต่อไปแล้ว” เขาก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับเงาสีดำทมิฬที่เริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา ลินินทรุดตัวลงกับพื้น หัวใจบีบรัดด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นรอยแผลเป็นที่ข้อมือของเขากำลังส่องประกายแสงสีม่วงประหลาดออกมา ในขณะที่คามิลล่าที่ยืนมองอยู่ด้านหลังกลับยิ้มกว้างด้วยความสมเพช ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดแห่งความลับนี้ไปกับจูบแรกยามสายัณห์นะคะ