จดหมายเหตุตระกูลต้องห้าม

กลิ่นอายความชื้นของดินและกระดาษเก่าแก่พุ่งเข้าปะทะจมูกทันทีที่บานประตูเหล็กดัดบิดเบี้ยวเปิดออก ลินินไม่ได้รอให้ความลังเลเข้าครอบงำ เธอแทรกตัวผ่านช่องว่างแคบๆ นั้นเข้าไปโดยไม่หันกลับไปมองความมืดมิดของโถงทางเดินชั้นบน แสงจากเชิงเทียนในมือสั่นไหววูบวาบตามจังหวะชีพจรที่เต้นรัวอยู่ในอก ที่นี่คือห้องสมุดลับที่ไม่มีแผนผังใดในคฤหาสน์ระบุไว้—อาณาจักรใต้ดินที่ถูกฝังกลบภายใต้ความรุ่งเรืองของตระกูลเอเลียส "อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ ความลับที่หลับใหลมานานหลายทศวรรษ..." ลินินพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแผ่วเบาจนกลืนหายไปกับความเงียบงันที่กดทับอยู่รอบข้าง สายตาของเธอจับจ้องไปยังชั้นหนังสือไม้โอ๊กสูงตระหง่านที่เรียงรายไปด้วยสันหนังสือหนังหุ้มเก่าคร่ำคร่า บนโต๊ะทำงานตัวเขื่องกลางห้องมีเอกสารกองหนึ่งวางทิ้งไว้ราวกับเจ้าของเพิ่งจะลุกไปเมื่อไม่กี่นาทีนี้เอง ลินินวางเชิงเทียนลง มือที่สวมถุงมือผ้าไหมสั่นเล็กน้อยขณะเอื้อมไปแตะสันปกหนังสือเล่มหนึ่งที่มีตราสัญลักษณ์ 'กุหลาบสีเลือด' ซึ่งเป็นตราประจำตระกูลที่สาบสูญไปแล้ว *แกร๊ก...* เสียงกลไกบางอย่างทำงานขึ้นที่มุมห้อง ลินินชะงัก เธอหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ความเย็นวาบแล่นปราดไปตามสันหลังเมื่อพบว่าประตูเหล็กดัดที่เธอเพิ่งข้ามมาได้ปิดสนิทลงแล้ว ความมืดที่เคยอยู่ด้านนอกบัดนี้กลายเป็นกำแพงที่กักขังเธอไว้ "เธอไม่ควรเข้ามาที่นี่ ลินิน" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังมาจากเงามืดด้านหลังชั้นหนังสือ ลินินกำหมัดแน่น พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ก้าวออกมาจากเงามืด เซบาสเตียน พ่อบ้านผู้แสนซื่อสัตย์ แต่บัดนี้ในมือของเขากลับถือซองจดหมายฉบับหนึ่งไว้แน่น สายตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนอย่างที่เคยเป็นเสมอมา "เซบาสเตียน? คุณมาทำอะไรที่นี่ในเวลาแบบนี้" เธอถาม เสียงของเธอไม่ได้สั่นอย่างที่ใจรู้สึก "ผมควรเป็นฝ่ายถามคุณมากกว่า ว่าเหตุใด 'แขกคนสำคัญ' ถึงได้ละเมิดกฎเหล็กของตระกูลด้วยการย่างกรายเข้ามาในจดหมายเหตุต้องห้ามแห่งนี้" เซบาสเตียนก้าวเข้ามาใกล้ แสงเทียนส่องให้เห็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นชาและซับซ้อนเกินกว่าจะเดาใจได้ "คุณกำลังตามหาอะไรกันแน่? ตามหาความจริงที่อาจจะทำลายชีวิตของคุณในชั่วพริบตาหรือเปล่า?" ลินินเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะหวาดหวั่น "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำลายใคร แต่ฉันต้องการความยุติธรรมให้กับสิ่งที่ถูกลบเลือนไป จดหมายเหตุนี้เก็บอะไรไว้ ท่านชายเอเลียสปิดบังอะไรฉันอยู่กันแน่?" เซบาสเตียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ดูแห้งแล้งและน่าขนลุก "ความยุติธรรม? ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยเลือดที่ไหลเวียนใต้พื้นหินนี้ คำว่าความยุติธรรมเป็นเพียงนิทานกล่อมเด็กที่ตระกูลนี้ใช้สร้างฉากหน้าเท่านั้น ลินิน คุณฉลาด... แต่ความฉลาดของคุณกำลังนำภัยมาสู่ชีวิต" เขายื่นซองจดหมายในมือออกมา แต่มือของเขากลับชักกลับทันทีเมื่อลินินทำท่าจะคว้า "หากคุณเปิดอ่านมัน ชีวิตที่เรียบง่ายของคุณจะสิ้นสุดลงทันที ท่านชายเอเลียสไม่เคยรักใครจริง... และความรักที่เขาแสดงออกต่อคุณ ก็เป็นเพียงอีกหนึ่งหน้ากระดาษในตำนานที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อรอวันทำลายทิ้งเท่านั้น" ลินินนิ่งไป คำพูดของเซบาสเตียนเสียดแทงเข้ากลางใจ แต่มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นที่รุนแรงกว่าเดิม เธอพุ่งตัวเข้าไปคว้าขอบซองจดหมาย แรงยื้อยุดเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนที่จดหมายจะฉีกขาดออก เผยให้เห็นกระดาษแผ่นพับด้านในที่มีรอยคราบเลือดแห้งกรังจางๆ "คุณคิดว่าคุณรู้จักเขาดีงั้นเหรอ?" เซบาสเตียนกระซิบข้างหูเธอขณะที่ปล่อยมือจากการแย่งชิง "ลองอ่านดูสิ... แล้วดูว่าคุณยังอยากจะเรียกเขาว่า 'ที่รัก' อีกไหม" ลินินคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก สายตาไล่กวาดไปตามลายมือตวัดที่คุ้นตา ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเห็นข้อความบรรทัดสุดท้ายที่เขียนด้วยหมึกสีแดงเข้ม *‘หากนางล่วงรู้ความจริง จงกำจัดทิ้งเสียก่อนที่แสงจันทร์จะดับลง... เพราะลินินไม่ใช่เหยื่อรายแรก และต้องไม่ใช่เหยื่อรายสุดท้ายของพันธะนี้’* เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังขึ้นจากทางเดินลับอีกด้านหนึ่ง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่น มั่นคง และคุ้นเคยจนทำให้หัวใจของลินินแทบหยุดเต้น ประตูอีกบานค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นเงามืดที่สวมชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ท่านชายเอเลียสยืนมองเธออยู่ตรงนั้น ในมือของเขามีปืนพกกระบอกเล็กที่สลักลวดลายประณีตเล็งตรงมาที่เธอ แววตาของเขามืดบอดและไร้ซึ่งความอาทรอย่างที่ลินินไม่เคยเห็นมาก่อน เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง "ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหม ลินิน... ว่าอย่าขุดคุ้ยสิ่งที่ถูกฝังกลบ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดแห่งความลับนี้ไปกับจูบแรกยามสายัณห์นะคะ