แรงริษยาที่เปลี่ยนเป็นอาวุธ

"คริสตัลแก้วนี้ช่างเปราะบาง เหมือนกับอนาคตของใครบางคนในคฤหาสน์หลังนี้เหลือเกินนะคะ ลินิน" เสียงหวานใสที่แฝงไว้ด้วยคมมีดของเลดี้คามิลล่าดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องรับรองส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดอกมะลิจางๆ ลินินชะงักมือที่กำลังถือถ้วยชา เธอไม่ได้หันไปมองทันที แต่ใช้จังหวะนี้สูดลมหายใจเพื่อรวบรวมสติ สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งของอีกฝ่ายที่ยืนอยู่เบื้องหลัง "อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่มีใครกำหนดได้ด้วยคำพูดหรอกค่ะเลดี้คามิลล่า แม้แต่ท่านเองก็ตาม" ลินินวางถ้วยชาลงบนจานรองเสียงดังกระทบเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเธอไม่ได้หวั่นไหวต่อคำขู่ คามิลล่าหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้จนลินินได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าที่ดูแพงระยับ แต่น่าสะอิดสะเอียนสำหรับเธอ คามิลล่าโน้มตัวลงมา ใบหน้าสวยคมคายที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นเลิศขยับเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ "จริงอยู่ที่ฉันกำหนดไม่ได้ แต่ฉัน ‘เขี่ย’ สิ่งกีดขวางให้พ้นทางได้ง่ายยิ่งกว่าการสั่งให้คนรับใช้รินชาเสียอีก" นัยน์ตาของคามิลล่าไม่ได้ยิ้มตามริมฝีปาก มันวาวโรจน์ด้วยความริษยาที่สั่งสมมานาน เธอหยิบสร้อยคออัญมณีสีน้ำเงินเข้มขึ้นมาแกว่งเล่นไปมา แสงไฟจากโคมระย้าสะท้อนกับอัญมณีจนเกิดเป็นประกายที่บาดตา "ท่านชายเอเลียสอาจจะหลงใหลในความแปลกใหม่ แต่เชื่อเถอะค่ะว่า สิ่งที่ผ่านเข้ามาเพียงชั่วคราว ย่อมจากไปได้รวดเร็วพอๆ กับตอนที่ปรากฏตัว" ลินินลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า ความสูงของเธอไม่ได้ด้อยไปกว่าคู่สนทนาแม้แต่น้อย สายตาที่มั่นคงจ้องมองกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว "ความแปลกใหม่หรือความจริงใจ... เลดี้คามิลล่าคิดว่าท่านชายแยกแยะไม่ออกเชียวหรือคะ? การที่ท่านต้องมาข่มขู่ดิฉันถึงที่นี่ มันไม่ได้แสดงถึงความเหนือกว่าหรอกนะคะ แต่มันแสดงถึงความตื่นตระหนกที่ท่านเริ่มจะสูญเสียอำนาจการควบคุม" เพล้ง! เสียงแก้วคริสตัลบนโต๊ะถูกคามิลลากวาดลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงนั้นดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด คามิลล่าไม่สะทกสะท้าน เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะในเกมจิตวิทยา "ความมั่นใจของเธอน่าขันเสียจริง" คามิลล่าก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนจะส่งสัญญาณให้เซบาสเตียนที่ยืนรออยู่หน้าประตูเปิดเข้ามา "ท่านชายเอเลียสอาจจะมองไม่เห็นตัวตนที่แท้จริงของเธอ... แต่จดหมายฉบับนี้ จะเป็นพยานให้เห็นว่าคนอย่างเธอนั้นไร้ค่าเพียงใด" เซบาสเตียนเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่นิ่งสนิทตามแบบฉบับพ่อบ้านชั้นสูง แต่แววตาที่เขามองมาที่ลินินกลับมีความเศร้าสร้อยบางอย่างที่ซ่อนอยู่ เขาหยิบซองจดหมายประทับตราครั่งสีแดงสดออกมาจากอกเสื้อ มือของเขาที่ยื่นให้คามิลล่านั้นสั่นเทาเล็กน้อย ทว่าไม่มีใครสังเกตเห็นนอกจากลินิน "นี่คือเอกสารที่พิสูจน์ว่าครอบครัวของเธอ ไม่ได้มีที่มาสะอาดบริสุทธิ์อย่างที่ใครเขารู้กัน" คามิลล่าเชิดหน้าขึ้น "ถ้าเรื่องนี้ถึงหูท่านชาย ความเมตตาที่เขามีให้เธอจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่เธอจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต" ลินินรู้สึกเหมือนพื้นดินใต้เท้ากำลังสั่นคลอน หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล แต่เธอต้องเก็บอาการไว้ภายใต้หน้ากากที่เรียบเฉย เธอรู้ดีว่านี่คือแผนการที่คามิลล่าเตรียมไว้ทำลายชื่อเสียงของเธออย่างเปิดเผย เพื่อไม่ให้เธอเหลือที่ยืนในคฤหาสน์แห่งนี้อีกต่อไป "ท่านคิดว่าการป้ายสีด้วยจดหมายปลอมจะทำอะไรดิฉันได้งั้นหรือคะ?" ลินินถามเสียงเรียบ แม้ข้างในจะเริ่มหวาดหวั่นถึงสิ่งที่อาจถูกเปิดเผย "ปลอมหรือจริง... คำตอบอยู่ที่การตัดสินใจของท่านชาย" คามิลล่าหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้อง ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่เหมือนคำสาปแช่ง "คืนนี้ในงานเลี้ยงสวมหน้ากาก ทุกสายตาจะจับจ้องมาที่เธอ... เตรียมตัวไว้เถอะค่ะลินิน เพราะความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ จะถูกกระชากออกมาพร้อมกับหน้ากากของเธอนั่นแหละ" เมื่อประตูปิดลง ทิ้งให้ลินินอยู่เพียงลำพังกับเศษแก้วที่แตกกระจายบนพื้น เธอมองจดหมายในมือที่เซบาสเตียนแอบวางทิ้งไว้บนโต๊ะก่อนออกไปตามคำสั่งของคามิลล่า ลินินค่อยๆ แกะซองจดหมายด้วยมือที่เย็นเฉียบ ทันทีที่อ่านข้อความบรรทัดแรกจบ ลมหายใจของเธอก็ขาดห้วง ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีเพราะสิ่งที่เขียนอยู่ในนั้นคือ 'ความลับที่เธอเคยทำไว้ในอดีต' ซึ่งเธอไม่เคยเล่าให้ใครฟังมาก่อน แม้แต่ท่านชายเอเลียส ขณะที่เธอกำลังตกตะลึง ประตูก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่คามิลล่า แต่เป็นท่านชายเอเลียสที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "มีอะไรที่ผมควรจะได้รู้ก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่มขึ้นไหม ลินิน?" เขาก้าวเข้ามาใกล้ เธอรีบซ่อนจดหมายไว้ข้างหลังทันที แต่สายตาที่เฉียบคมของเขามองเห็นร่องรอยของความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเธอชัดเจน ร่างสูงของเขากดดันจนลินินรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม และในจังหวะนั้นเอง เขาก็ยื่นมือมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น พร้อมกับยื่นซองจดหมายอีกซองหนึ่งออกมาจากเสื้อนอกของเขา... ซองจดหมายที่มีตราประทับแบบเดียวกับที่อยู่ในมือเธอเปี๊ยบ! "ผมได้รับจดหมายฉบับหนึ่งเมื่อครู่นี้... จดหมายที่บอกว่า คนที่ผมเชื่อใจที่สุด กำลังหักหลังผมตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้" ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ลินินรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่แผนของคามิลล่าแล้ว แต่มันคือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อทำลายชีวิตเธอโดยเฉพาะ และคนที่ถืออาวุธอยู่ในมือตอนนี้ ไม่ใช่เพียงแค่คามิลล่า... แต่เป็นชายที่เธอรักหมดหัวใจที่กำลังรอคำอธิบายจากเธออย่างเย็นชาที่สุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดแห่งความลับนี้ไปกับจูบแรกยามสายัณห์นะคะ