ความหวาดระแวงเริ่มก่อตัว

"คุณกำลังพยายามจะซ่อนอะไรไว้ใต้รอยยิ้มที่แสนอ่อนหวานนั่นกันแน่ ลินิน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำของท่านชายเอเลียสแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่บาดลึกลงไปถึงกระดูก เขาไม่ได้หันมามองใบหน้าของหญิงสาว แต่สายตาของเขากลับจดจ้องไปที่ภาพวาดสีน้ำมันเก่าแก่บนผนังห้องโถงกว้าง ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความระแวงที่สะสมมานานนับสัปดาห์ ราวกับเงาที่ยืดยาวขึ้นในยามค่ำคืน ลินินที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดชะงัก ฝีเท้าที่เงียบกริบบนพรมเปอร์เซียราคาแพงถูกหยุดลงทันที เธอพยายามบังคับหัวใจที่เต้นรัวให้กลับมาเป็นปกติ ใบหน้าของเธอราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสลม มือที่ถือถาดคริสตัลบรรจุน้ำชาสั่นไหวน้อยๆ เพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะแย้มยิ้มออกมา—รอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดีเพื่อหลอกล่อคนทั้งโลก "ท่านชายกำลังกล่าวถึงเรื่องอะไรหรือคะ?" ลินินถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยที่เธอก็รู้ดีว่าไม่อาจหลอกชายผู้เฉลียวฉลาดตรงหน้าได้ตลอดรอดฝั่ง เอเลียสหมุนตัวกลับมาอย่างช้าๆ อาภรณ์สีเข้มของเขาตัดกับแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานสูงใหญ่ราวกับเงาของปีศาจที่ขยับตัว เขาเดินเข้ามาใกล้จนลินินได้กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและกลิ่นอายของดินชื้นหลังจากฝนตก ซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่น่าหลงใหลแต่ก็น่าเกรงขามในคราวเดียวกัน "อย่าใช้เล่ห์เหลี่ยมพวกนั้นกับผม" เอเลียสเอื้อมมือไปจับปลายคางของเธอ บังคับให้ใบหน้านวลเนียนต้องเงยขึ้นสบตา "จดหมายในลิ้นชักโต๊ะทำงานของผม... ลายมือที่เขียนด้วยหมึกสีครามแผ่นนั้น หายไปในเวลาเดียวกับที่คุณเดินเข้าไปทำความสะอาดห้องทำงานของผม" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงทันที มีเพียงเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามในอกของลินินที่ดูเหมือนจะดังก้องจนคนตรงหน้าอาจได้ยิน "ดิฉันเพียงแค่จัดระเบียบเอกสารตามหน้าที่ค่ะ" เธอตอบ พยายามไม่หลบสายตา แม้ว่าเหงื่อเย็นๆ จะเริ่มซึมที่ฝ่ามือ "หน้าที่?" เอเลียสหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "หรือว่าหน้าที่สายลับที่ใครบางคนส่งคุณเข้ามา?" ลินินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนน้อมเป็นความคมกล้าที่ซ่อนอยู่ภายใน "หากท่านชายระแวงดิฉันถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่ไล่ดิฉันออกไปเสียตั้งแต่ตอนที่เห็นดิฉันก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ หรือว่าลึกๆ แล้ว... ท่านชายก็แค่ต้องการใครสักคนที่คอยกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าของท่านอยู่กันแน่คะ?" เอเลียสชะงักไป นิ้วเรียวยาวที่เชยคางเธออยู่ขยับเบาๆ เป็นการหยั่งเชิง ความตึงเครียดระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงขึ้นราวกับเส้นลวดที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของเอเลียสที่เคยเย็นชากลับเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่มืดดำและอันตราย "คุณช่างกล้าหาญนัก ลินิน" เขากระซิบใกล้ใบหูของเธอ "ความกล้านี้แหละที่จะทำให้คุณมอดไหม้เป็นจุณ" ทว่าก่อนที่สถานการณ์จะเลยเถิดไปไกลกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเซบาสเตียนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง พ่อบ้านคนสนิทเดินเข้ามาหยุดอยู่ห่างจากพวกเขาพอสมควร ใบหน้าของชายวัยกลางคนดูเคร่งเครียดกว่าปกติ ดวงตาที่มักจะหรี่ลงด้วยความรู้ทันวันนี้กลับฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด "ขอประทานโทษท่านชายครับ" เซบาสเตียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาดูแหบพร่าผิดปกติ "เลดี้คามิลล่า... เธอมาถึงหน้าคฤหาสน์แล้วครับ และดูเหมือนว่าเธอไม่ได้มาเพียงลำพัง" เอเลียสละมือออกจากลินินทันที ความสนใจของเขาเปลี่ยนไปสู่ผู้มาเยือนที่เขาทั้งเกลียดชังและจำต้องยอมรับในอำนาจทางตระกูล "คามิลล่ามาที่นี่ดึกดื่นป่านนี้? เซบาสเตียน คุณแน่ใจนะว่าเธอไม่ได้พา 'แขกพิเศษ' มาด้วย?" เอเลียสถามพลางหันกลับไปมองหน้าต่าง "นั่นคือสิ่งที่ดิฉันกังวลค่ะ" เซบาสเตียนตอบเบาๆ ก่อนจะเหลือบมองลินินด้วยสายตาที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนถูกกรีดผิวหนัง "เพราะคนที่มากับเธอ... คือทนายความประจำตระกูลที่ถูกประกาศว่าเสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อนครับ" ร่างของลินินชาวาบไปทั้งร่าง เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ทุกอย่างถูกวางแผนมาอย่างแยบยล และดูเหมือนว่าเธอกำลังจะถูกต้อนให้จนมุมในเกมที่เธอเองก็เป็นผู้เล่นที่เดิมพันด้วยชีวิต ประตูไม้บานใหญ่ของห้องโถงถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างระหงของเลดี้คามิลล่าปรากฏขึ้นพร้อมกับชายในชุดสูทสีดำสนิทที่ใบหน้าซีกหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากเงิน เอเลียสเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยภายใต้หน้ากากนั้น ในขณะที่ลินินได้แต่กำชายกระโปรงแน่นจนสั่น—ความลับที่เธอพยายามปกปิดกำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคนในวินาทีนี้ จูบแรกยามสายัณห์ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดในตอนนี้ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะคะ