การทรยศครั้งแรก

“ขยับไปให้พ้นแสงเทียนนั่นเสีย ท่านชาย... หรือจะให้เลือดของคุณอาบไปบนพรมผืนใหม่ของฉันในคืนนี้เลยดีคะ?” น้ำเสียงของเลดี้คามิลล่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งที่กัดกินลึกลงไปถึงกระดูก เธอก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาด้วยท่วงท่าดั่งราชินีผู้ถือครองคมดาบ แสงสลัวจากเชิงเทียนวูบไหวสะท้อนดวงตาคู่คมที่กวาดมองไปทั่วห้องอย่างกระหาย ลินินยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังม่านกำมะหยี่ ความเงียบงันในห้องบีบคั้นจนเธอแทบหยุดหายใจ ขณะที่หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ เอเลียสไม่ได้ถอยหนีอีกต่อไปแล้ว แต่เขากลับยืนนิ่งดุจรูปปั้นหิน ทอดสายตามองคู่หมั้นสาวด้วยความเฉยเมยที่กรีดลึกยิ่งกว่าการด่าทอ “คามิลล่า...” เอเลียสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ความอดทนของผมมีขีดจำกัด การที่คุณถือวิสาสะบุกเข้ามาในที่พักส่วนตัวของผมในยามวิกาลเช่นนี้... มันช่างไม่สมกับเกียรติของสตรีที่ตระกูลวานดอร์ฟอบรมสั่งสอนมาเลยนะคะ” คามิลล่าแค่นยิ้ม มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไร้ความปรานี เธอก้าวเข้ามาใกล้เอเลียสมากขึ้นจนกระทั่งปลายรองเท้าส้นสูงของเธอหยุดลงตรงหน้าเขา “เกียรติหรือคะ? ในเมื่อคนใกล้ตัวของคุณยังไร้ซึ่งความจงรักภักดี แล้วฉันจะยังต้องยึดถือพิธีรีตองเหล่านั้นไปเพื่ออะไรกัน” สายตาของคามิลล่าเหลือบมองไปยังเงามืดหลังม่านสลับกับใบหน้าของเอเลียส ลินินกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด เธอรู้ดีว่านี่คือจุดจบหากคามิลล่าตัดสินใจจะตรวจสอบทุกซอกมุมของห้องนี้ แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงฝีเท้าฝีเท้าหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตู เป็นจังหวะที่มั่นคงและเชื่องช้า จนกระทั่งร่างของ ‘มาร์ธา’ สาวใช้คนสนิทที่ลินินไว้ใจที่สุดก้าวเข้ามาภายในห้อง มาร์ธาไม่ได้ดูตกใจกับการปรากฏตัวของคามิลล่าแม้แต่น้อย ใบหน้าของนางเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับหลบสายตาเอเลียสอย่างมีพิรุธ ก่อนจะยอบกายลงถวายความเคารพต่อเลดี้คามิลล่าด้วยท่าทีที่นอบน้อมเกินความจำเป็น “คุณหนูคะ ดิฉันนำสิ่งที่ท่านต้องการมาให้แล้วค่ะ” มาร์ธาเอ่ยขึ้น เสียงของนางก้องกังวานในความเงียบ ลินินเบิกตากว้าง ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างถาโถมเข้ามา มาร์ธา? หญิงสาวที่เธอเคยแบ่งปันความลับและให้ที่พึ่งพิงมาตลอดหลายปี... คือคนเดียวกับคนที่กำลังทรยศเธออยู่ตรงหน้าอย่างนั้นหรือ? มือของลินินสั่นเทาจนเผลอไปปัดโดนเชิงเทียนที่วางอยู่ใกล้ๆ เกิดเสียงดัง ‘เคร้ง’ เบาๆ ท่ามกลางความเงียบ “ใครอยู่ตรงนั้น?” คามิลล่าตวาดเสียงแข็ง ดวงตาประกายวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น เธอพุ่งตรงมาที่ม่านกำมะหยี่ทันที เอเลียสพยายามจะขวางทางไว้ แต่เขาก็ช้ากว่าคามิลล่าหนึ่งก้าว มือที่สวมถุงมือหนังเนื้อละเอียดของหญิงสาวกระชากผ้าม่านออกอย่างแรง! ลินินยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น แสงเทียนส่องกระทบใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอ มาร์ธายืนอยู่ข้างหลังคามิลล่าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังรอคอยชมจุดจบของคนที่นางเคยปรนนิบัติรับใช้ “ลินิน...” เสียงของคามิลล่าแฝงไปด้วยความสมเพชและหยามเหยียด “ช่างเป็นหนูสกปรกที่หาญกล้าแทรกตัวอยู่ในวังวนของสิงโตจริงๆ นะคะ นึกไม่ถึงเลยว่าคนโปรดของฉันจะซ่อนตัวอยู่ใต้ชายกระโปรงของท่านชาย... อ้อ ไม่สิ ต้องบอกว่าซ่อนอยู่ในใจของเขาสินะคะ” เอเลียสขยับตัวเข้ามาบังหน้าลินินไว้ เขาจ้องมองมาร์ธาด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว “เธอรู้ดีใช่ไหมมาร์ธา ว่าการหักหลังคนที่ไว้วางใจที่สุดมีราคาที่ต้องจ่ายสูงเพียงใด?” มาร์ธาเพียงแค่ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่นและร่องรอยของการถูกบงการ “ดิฉันเพียงแค่เลือกทางที่ปลอดภัยต่อชีวิตของดิฉันเองค่ะท่านชาย ความลับของคุณและคุณหนูลินิน... สำหรับดิฉันมันเป็นเพียงก้อนหินที่ทำให้ก้าวเดินลำบาก” คามิลล่าหัวเราะร่าในลำคอ ก่อนจะล้วงหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ จดหมายที่ประทับตราครั่งสีแดงสดซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลที่ลินินพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต “ลินินจ๋า ดูสิคะว่ามาร์ธาหาอะไรมาให้ฉัน... จดหมายฉบับนี้คงบอกความจริงทุกอย่างที่เธอพยายามปิดบังเกี่ยวกับ ‘ชาติกำเนิด’ ของเธอได้ดีใช่ไหมคะ?” มือของคามิลล่าสั่นไหวเล็กน้อยขณะชูจดหมายนั้นขึ้น ลินินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ความลับที่เธอเก็บงำไว้ในเงามืดกำลังจะถูกกระชากออกมาเผชิญกับแสงสว่างที่โหดร้ายที่สุด และคนที่เป็นคนส่งมอบกุญแจสู่หายนะนี้ให้ศัตรู... ก็คือคนที่เธอมอบหัวใจให้ด้วยความไว้ใจมาตลอด “คามิลล่า... ถ้าเธอเปิดอ่านจดหมายฉบับนั้น เธอจะไม่ได้แค่ทำลายฉัน” ลินินเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เพิ่งค้นพบ “เธอกำลังจะทำลาย ‘บางอย่าง’ ที่เอเลียสปกป้องไว้ด้วยชีวิต... สิ่งที่แม้แต่เธอเองก็อาจจะไม่มีวันได้รับแม้จะแต่งงานกับเขาแล้วก็ตาม” คามิลล่าหยุดชะงัก นิ้วที่กำลังจะแกะตราครั่งหยุดค้างกลางอากาศ เธอหันมามองเอเลียสที่ตอนนี้ดวงตาวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่ปิดไม่มิด บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับมีพายุที่ก่อตัวขึ้นพร้อมจะบดขยี้ทุกคนให้แหลกสลาย ในจังหวะที่คามิลล่ากำลังลังเล เอเลียสก็ก้าวประชิดตัวเธอด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ มือแกร่งคว้าข้อมือเธอไว้แน่นจนจดหมายร่วงหล่นลงสู่พื้นไม้ แต่ทว่า... ก่อนที่มันจะถึงพื้น มาร์ธากลับพุ่งตัวเข้าคว้าจดหมายฉบับนั้นไว้ได้ทัน! นางไม่ได้ยื่นให้คามิลล่า แต่นางกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วดึงมีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อออกมาจ่อที่ลำคอของตัวเอง! “ถ้าใครก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว...” มาร์ธากล่าวเสียงดังด้วยความหวาดกลัวที่ปนเปกับความบ้าคลั่ง “ดิฉันจะเผามันเสีย! เผาให้เป็นเถ้าถ่านก่อนที่ใครจะได้รู้ว่า... ใครกันแน่ที่เป็นคนฆ่าท่านดัชเชสในคืนนั้น!” จูบแรกยามสายัณห์ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความลับในตอนนี้นะคะ