หลักฐานที่หายไป

“เลิกพยายามทำตัวเป็นหนูในห้องสมุดเสียที ลินิน... กลิ่นอายของความทะเยอทะยานที่ซ่อนอยู่ในแววตาเธอน่ะ มันช่างน่ารำคาญจนฉันแทบจะทนมองไม่ไหว” เสียงเยือกเย็นของเลดี้คามิลล่าดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นหนังสือไม้โอ๊กแกะสลัก ลินินชะงักมือที่กำลังแตะลงบนสันแฟ้มเอกสารปกหนังสีเข้ม หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ แต่ภายนอกกลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน หญิงสาวค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับสตรีผู้มีศักดิ์เป็นคู่หมั้นของท่านชายเอเลียส รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากของลินิน ทว่ามันไปไม่ถึงดวงตาที่กำลังประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว “ท่านเลดี้คามิลล่าคงเข้าใจผิดนะคะ” ลินินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดหวั่น “ดิฉันเพียงแต่เข้ามาหาหนังสืออ่านฆ่าเวลาตามคำแนะนำของท่านชายเอเลียสเท่านั้น ห้องสมุดของที่นี่กว้างใหญ่เกินกว่าจะจำกัดสิทธิ์ใครได้ ไม่ใช่หรือคะ?” คามิลล่าก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานสูงทำให้เห็นประกายเย็นเยียบในดวงตาของเธอ ชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตขับเน้นรูปร่างระหงที่ดูสง่างามแต่เต็มไปด้วยพิษสง เธอหยุดยืนห่างจากลินินเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกมะลิราตรีที่คามิลล่าใช้ฟุ้งกระจายจนลินินรู้สึกถึงความกดดันที่บีบรัด “คำแนะนำของเอเลียส? อย่าเอาชื่อเขามาอ้างเพื่อปกป้องความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองเลย” คามิลล่าลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบที่เฉือนเข้าที่ขั้วหัวใจ “เธอก็รู้ว่าอะไรควรอยู่ตรงไหน และอะไรที่เธอไม่มีวันได้ครอบครอง... เอกสารในแฟ้มสีน้ำเงินเล่มนั้น ไม่ใช่สิ่งที่คนนอกอย่างเธอควรได้รับรู้” ลินินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง นี่คือสิ่งที่เธอกำลังตามหา... หลักฐานความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลของคามิลล่ากับข้อตกลงลับที่ท่านชายเอเลียสพยายามปิดบัง เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่หญิงสาวที่ไร้เดียงสาอย่างที่ใครๆ คิด แต่เธอก็ไม่อาจประมาทผู้หญิงตรงหน้าได้แม้แต่วินาทีเดียว “หากสิ่งที่อยู่ในแฟ้มนั้นสำคัญมากพอจะทำให้ท่านเลดี้หวาดกลัวการมีอยู่ของดิฉันเพียงนี้ แสดงว่าสิ่งที่ดิฉันสงสัยก็คงจะเป็นความจริงสินะคะ” ลินินก้าวเข้าไปใกล้คามิลล่าหนึ่งก้าว การท้าทายนี้ทำให้คามิลล่าชะงักไปชั่วครู่ “เธอช่างกล้าหาญ หรืออาจจะแค่โง่เขลากันแน่นะ ลินิน” คามิลล่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่ามือที่ถือพัดขนนกของเธอกลับกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ในคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยความลับและหยดเลือดที่ถูกเช็ดถูจนเกลี้ยงเกลาแบบนี้ การรู้มากเกินไปไม่ได้หมายความว่าเธอจะชนะ แต่มันหมายถึงการที่เธออาจจะหายสาบสูญไปโดยไม่มีใครทันได้เอ่ยคำอำลา” ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นจากโถงทางเดินข้างนอก ลินินรู้ดีว่าเป็นใคร ท่านชายเอเลียสกำลังมาที่นี่ หากเขาพบเธออยู่กับคามิลล่าในมุมอับของห้องสมุดพร้อมกับแฟ้มที่เปิดค้างไว้ แผนการทั้งหมดของเธอจะพังพินาศทันที “นั่นไง... กลิ่นของความพินาศกำลังเดินตรงมาที่นี่” คามิลล่าแสยะยิ้ม “คิดดูให้ดีเถอะลินิน ว่าเธอจะยอมวางสิ่งนั้นลงแล้วถอยออกไปอย่างสง่างาม หรือจะให้ฉันเป็นคนกระชากหน้ากากของเธอออกต่อหน้าเขา” ลินินหันกลับไปมองแฟ้มบนโต๊ะไม้ด้วยความรวดเร็ว เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแฟ้มก่อนจะสอดมันไว้ในแขนเสื้อ มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยแต่ก็ควบคุมมันได้อย่างมั่นคง เธอต้องทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทันใดนั้น ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ก็ถูกผลักออก ท่านชายเอเลียสก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาอินทรี ดวงตาสีรัตติกาลของเขากวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่สตรีทั้งสองที่ยืนเผชิญหน้ากัน บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของลินิน “คามิลล่า... ลินิน” เสียงของเขาต่ำลึกและทรงอำนาจ “ดูเหมือนพวกคุณสองคนจะมีเรื่องที่ต้องคุยกันนานกว่าที่ผมคิดนะ” เอเลียสเดินเข้ามาใกล้ รัศมีของเขากดดันจนลินินแทบหายใจไม่ออก เขาหยุดยืนอยู่ข้างลินิน แล้วโน้มตัวลงมาใกล้ใบหูของเธอจนเธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ “คุณได้สิ่งที่ต้องการแล้วหรือยัง... ลินิน?” คำถามนั้นไม่ใช่คำถามทั่วไป แต่มันคือการข่มขู่ที่ซ่อนอยู่ในความสุภาพ คามิลล่ามองเหตุการณ์นั้นด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ เธอรู้ว่าเอเลียสไม่ได้เพิ่งมา แต่เขาอาจจะยืนฟังอยู่นานแล้ว ก่อนที่ลินินจะได้ทันตอบ ร่างของพ่อบ้านเซบาสเตียนก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูด้วยท่าทีตื่นตระหนกที่พบได้ยาก เขาขยับแว่นสายตาแล้วก้มหัวให้ท่านชาย “ขอประทานอภัยขอรับท่านชาย แต่เกิดเหตุฉุกเฉินที่เรือนรับรอง... มีคนพยายามบุกรุกห้องเก็บเอกสารลับชั้นใต้ดิน และตอนนี้... พวกเขาได้ขโมยสิ่งที่สำคัญที่สุดไปแล้วขอรับ” ดวงตาของท่านชายเอเลียสเบิกกว้างขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เขาหันมาจ้องลินินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ราวกับจะเค้นดูว่าสิ่งที่อยู่ในแขนเสื้อของเธอคือสิ่งที่หายไปหรือไม่ ลินินรู้สึกได้ทันทีว่ากระดาษแผ่นนั้นในแขนเสื้อของเธอเริ่มหนักอึ้งขึ้นมาอย่างประหลาด ราวกับมันคือระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างในคฤหาสน์หลังนี้... และทำลายชีวิตของเธอด้วยเช่นกัน ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเปราะบางของท่านชายเอเลียสและปมปริศนาของลินินในบทนี้นะคะ จูบแรกยามสายัณห์