การคืนกลับที่แสนพายุ

เสียงปรบมือเบาๆ แต่เยียบเย็นราวกับเกล็ดน้ำแข็งที่โปรยปรายลงบนผืนผ้าไหมกำมะหยี่ ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถงรับรอง กลิ่นอายของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมผสานกับกลิ่นอายความหวาดระแวง ลอยอบอวลจนแทบหายใจไม่ออก "ช่างเป็นฉากรักที่น่าประทับใจเสียจริงค่ะ ท่านชาย..." คามิลล่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกน "แต่ดูเหมือนว่าท่านจะลืมไปนะคะ ว่าความลับของตระกูล... ไม่ควรถูกเปิดเผยให้ผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้รู้... ตั้งแต่แรก!" ลินินสะท้านเฮือกในอ้อมแขนของท่านชายเอเลียส ความอบอุ่นที่เคยโอบล้อมร่างของเธอเมื่อครู่พลันมลายหายไป เหลือเพียงความเย็นเยียบจากสายตาของสตรีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในสังคมชั้นสูงแห่งนี้ เลดี้คามิลล่าก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละนิด ส้นรองเท้าทำจากหนังแท้กระทบกับพื้นหินอ่อนส่งเสียงก้องกังวาน ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความหายนะ เอเลียสไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนตระหง่าน บังร่างของลินินไว้ครึ่งหนึ่งอย่างปกป้อง ทว่าดวงตาคมกราบของเขากลับหรี่ลงเล็กน้อย สะท้อนความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของทายาทตระกูลดยุกผู้กุมอำนาจเบื้องหลัง "ระวังคำพูดของเธอให้ดี คามิลล่า" เสียงทุ้มต่ำของเอเลียสเอ่ยลอดไรฟัน มันไม่ได้ดัง แต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศในห้องบิดเบี้ยว "ลินินไม่ใช่ผู้หญิงชั้นต่ำ... เธอคือแขกคนสำคัญของคฤหาสน์หลังนี้ และในไม่ช้า... เธอจะมีสถานะที่สูงส่งเสียยิ่งกว่าที่เธอกล้าจินตนาการ" คามิลล่าชะงักฝีเท้า รอยยิ้มบนเรียวปากเคลือบยาพิษกระตุกวูบ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความริษยาและโกรธเกรี้ยวที่ถูกปิดบังไว้ไม่มิด เธอกวาดสายตามองลินินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง "แขกคนสำคัญอย่างนั้นหรือคะ? หรือเป็นแค่... หมากตัวใหม่ที่ท่านเอาไว้ใช้เล่นเกมสกปรกๆ ของท่านกันแน่" คามิลล่าหัวسเราะในลำคอ เสียงหัวسเราะนั้นช่างบาดหู "อย่าลืมนะคะท่านชาย ว่าพิธีหมั้นของเราถูกกำหนดไว้โดยผู้ใหญ่ของทั้งสองตระกูล การที่ท่านพาผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้เหยียบย่างเข้ามาในคฤหาสน์เก่าแก่ด้วย 'สถานะใหม่' ที่ท่านเพ้อฝัน... มันหมายถึงการประกาศสงครามกับสภาสูงโดยตรง!" ลินินกำปลายแขนเสื้อของเอเลียสแน่นขึ้น หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธ้ารู้ดีว่าการก้าวเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลคาร์เตอร์แห่งนี้ด้วยสถานะที่เปลี่ยนไป ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าสู่กรงขังที่เต็มไปด้วยสิงสาราสัตว์ คมเขี้ยวแห่งความอิจฉาริษยาและอำนาจมืดพร้อมจะฉีกกระชากเธอเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ แต่ในเมื่อเธอเลือกที่จะเดินหน้าแล้ว เธอกسถอยหลังไม่ได้อีก "สงครามอย่างนั้นหรือคะ เลดี้คามิลล่า" ลินินตัดสินใจก้าวออกมาจากเงาของท่านชายเอเลียส ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมฉายแววเด็ดเดี่ยวและท้าทายอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด "ถ้าหากการปกป้องความจริงและการทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็น... ถูกมองว่าเป็นสงคราม ดิฉันก็พร้อมที่จะสู้จนถึงที่สุดค่ะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ คามิลล่าจ้องมองลินินด้วยความตกตะลึง ก่อนที่มุมปากของเธอจะยกยิ้มขึ้นอย่างเหี้ยมเกรียม "ปากกล้าดีนี่คะ... หวังว่ากระดูกสันหลังของคุณจะแข็งแรงพอๆ กับฝีปาก เมื่อคุณต้องเผชิญกับ 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงาจันทร์ค้างคืนนี้" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าอันเป็นจังหวะและมั่นคงก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านหลัง เซบาสเตียน พ่อบ้านเฒ่าผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับทศวรรษ เดินถือถาดเงินบรรจุจดหมายประทับตราลับก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าไร้ระลึกความรู้สึกใดๆ "ขอประทานอภัยที่ต้องขัดจังหวะครับท่านชาย..." เซบาสเตียนโค้งคำนับอย่างนอบน้อมตามธรรมเนียมผู้ดีเก่า "แต่มีแขกไม่ได้รับเชิญเดินทางมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์แล้วครับ... และเขาอ้างว่า... มีสิทธิ์ขาดในการตัดสิน 'สถานะ' ของคุณลินินอย่างแท้จริง" เอเลียสขมวดคิ้วมุ่นทันที ดวงตาคู่คมฉายแววสงสัยระคนกังวลเป็นครั้งแรก คามิลล่าเองก็หันไปมองทางประตูด้วยความประหลาดใจไม่แพ้กัน ใครกันที่มีอำนาจเหนือกว่าท่านชายเอเลียสในการกำหนดชะตากรรมของหญิงสาวปริศนาคนนี้? เซบาสเตียนกวาดสายตามองทุกคนด้วยแววตาลึกล้ำ ก่อนจะเอ่ยชื่อผู้มาเยือนที่ทำให้เลือดในกายของเอเลียสแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง "ท่านลอร์ดวิลเลียม... ผู้นำตระกูลสายตรงจากเมืองหลวง เดินทางมาถึงแล้วครับ... และเขานำ 'ราชโองการลับ' มาด้วยครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุอารมณ์บทนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ